Foto bij 016

I am the dark and I am the light. I am the moon and I am the starless night sky. Fall in love with all that I am or please, do not fall in love with me at all. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


De week erna was verschrikkelijk. Harry vertrok de volgende dag naar god weet waar, en was sinds die bewuste avond niet meer thuisgekomen. Tussen mij en Marcus was het ongemakkelijker dan ooit, en ik trachtte hem zoveel mogelijk te ontwijken, al leek hij mij daarentegen wanhopig op te zoeken.
Het was alsof hij iets verwachtte na de kus, hoewel ik het voorval enkel wilde vergeten.
Maar het ergste was Emily en haar constante gezeur over Harry.
Ze had hem na die dinsdagavond ook niet meer gezien, al kon ze niet over hem zwijgen.
Het was woensdag, een week later, en ik liep naast haar over de campus van Columbia, verveeld rond me kijkend naar de rode bakstenen gebouwen aan mijn beide kanten.
Ik was lusteloos. Een voordeel van mijn mentaal trieste staat was dat ik tenminste mijn schoolwerk had kunnen doen zoals het hoorde, en alles inhalen waarvoor ik de afgelopen weken geen tijd had gehad. Ik zat eindelijk opnieuw op schema, tot mijn grote opluchting.
"Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?" haalde Emily me uit mijn gedachten, de vraag voor de tiende keer aan me stellend sinds dinsdagavond.
"Woensdagochtend was hij al weg voor ik opstond. Een week geleden dus." mompelde ik, een steentje wegschoppend en mijn handen in mijn jaszakken stekend. Het was koud en grauw vandaag, wijzend op de officiële start van de herfst.
"Ik had zijn nummer moeten vragen." zuchtte ze. Ik negeerde het.
Hoe kwaad ik ook was op haar na vorige week, kon ik het niet over mijn hart krijgen haar de waarheid te vertellen over Harry. Hij zou haar niet opbellen, of contact zoeken, op welke manier dan ook.
Ze had hem gegeven wat hij verlangde van meisjes -seks, en dat was het.
Meer hoefde ze niet te verwachten.
Ik was al een tijd geleden opgehouden me te verbazen over de houding die hij hier tegenover aannam. Het zou een leugen zijn te zeggen dat het me niet kon schelen, dat niet, maar het verraste me niet meer.
Dat was hoe Harry was.
Het punt was dat ik me net hetzelfde afvroeg als Emily. Ik wist niet waar hij was -niemand wist het, en ik maakte me zorgen. Ik kende hem nauwelijks, maar ik was niet achterlijk. Het was geen geheim dat Harry niet terugdeinsde voor illegale en gevaarlijke zaken, en ik kon enkel hopen dat hij geen domme dingen aan het doen was, waar hij ook mocht zijn.
Ik haatte het feit dat het hem allemaal niet leek te kunnen schelen. Het was alsof zijn eigen leven hem helemaal niets waard was, zich inlatend met alle dingen ter wereld die hij beter zou mijden. Ik bande snel de herinnering aan zijn autoracen uit mijn hoofd, en trachtte evenmin te denken aan zijn illegale matchen.
Ik hoopte enkel dat hij oké was.
En het leek alsof die wens in de loop van de week was gegroeid tot iets meer.
Ik miste hem.
Ik miste Harry.
Ik wilde dat hij naar huis kwam, dat was alles.
"Het was zo perfect, Rose." prevelde ze. God, daar gaan we weer.
Moest ik deze marteling werkelijk opnieuw doorstaan? Ik wilde niet opnieuw horen hoe zalig en goed hij was geweest, wat hij met haar had gedaan en hoe hij haar had laten voelen.
Ik wilde hem enkel terug op het appartement. Bij mij. Ook al gaf hij niet om me.
"Toen hij..."
"Emily." onderbrak ik haar, het niet kunnen verdragend. Ze fronste en keek me zijdelings aan, maar kreeg toen een grijns op haar gezicht.
"Ben je jaloers, Rose?" vroeg ze plagerig. Geïrriteerd draaide ik mijn hoofd weg, weigerend haar aan te kijken voor ik iets zei waar ik later spijt van zou krijgen.
"Nee, natuurlijk niet." snauwde ik bijna, staalhard liegend. Ik kon het niet eens opbrengen spijt te voelen voor mijn harde toon.
"Oké, oké, sorry." kalmeerde ze me, haar beide handen in een verdedigend gebaar voor zich houdend.
"Hij is wel koel." zei ze plots, een zuchtje slakend. Hiermee leek ze wel mijn aandacht te vangen.
"Wist je dat niet al voor je hem ontmoette?" vroeg ik, mezelf dwingend over hem te praten. Ze haalde nadenkend zijn schouders op.
"Ja, maar... Het lijkt alsof het niet eens een act is. Toen we..." Ze viel stil en wierp me een verontschuldigende blik toe.
"Hij was goed, maar nooit... Nooit teder. Niet lief. Hij hield geen rekening met mijn genot, enkel met het zijne. Het was fantastisch, Rose, maar hij was zo ruw. Ik bedoel, het had evengoed vreselijk kunnen zijn voor mij. Hij zou er nooit om gegeven hebben." Ik likte over mijn lippen, fronsend naar de grond kijkend.
Ze vervolgde met een zucht: "En achteraf... Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar hij was zo kil en afstandelijk. Hij heeft me niet meer gekust of vastgehouden."
Ik slikte, antwoordend: "Misschien zet hij enkel een masker op, Em. Hoe weet je zo zeker dat hij geen rekening met je hield?"
God, het deed pijn die woorden uit te spreken.
"Ik weet het behoorlijk zeker." Ze aarzelde even, maar vertelde toen met rode wangen: "Ik haatte het dat hij achteraf niet met me wilde knuffelen. Dat is wat meisjes willen, snap je? Ook al is het enkel een onenightstand. We willen iets meer dan dat. En toen hij sliep..." Ze beet kort op haar lip.
"Toen hij al sliep, schoof ik naar hem toe. Gewoon dat. Ik kroop tegen hem, omdat ik in zijn armen in slaap wilde vallen. Zeker na die geweldige avond. Maar hij... Hij duwde me weg. In zijn slaap."
Haar stem klonk haast wanhopig, en met grote ogen keek ik haar aan. Hoe pijnlijk het ook was haar te horen vertellen over hun geweldige nacht en het feit dat ze met hem had willen knuffelen, ik wenste het haar niet toe evenzeer ongelukkig te zijn door hem.
"Misschien was het toevallig?" opperde ik voorzichtig. Ze schudde zuchtend haar hoofd.
"Nee. Nee, ik heb het drie keer geprobeerd. Hij was niet wakker, dat ben ik zeker. Het lijkt alsof hij zelfs in zijn slaap weigert te voelen."
Ik beet ongemakkelijk op mijn onderlip, mijn hoofd wegdraaiend.
Hij had de nacht na Louis' feestje met mij geknuffeld... En hij had me niet weggeduwd.
Fronsend keek ik haar aan, antwoordend: "Hij is het niet waard, Em. Blijf bij hem weg, hij zal je enkel pijn doen." Met een opgetrokken wenkbrauw keek ze me aan, haar mondhoeken onverwachts omhoog laten krullend.
"God, Rose, je bent echt jaloers!" lachte ze, haar radeloosheid van enkele minuten geleden duidelijk al losgelaten hebbend. Onmiddellijk keek ik haar geërgerd aan, mijn hoofd schuddend.
"Ik ben niet jaloers. Doe niet zo dom." zei ik kwaad, mijn armen voor mijn borstkas kruisend, waarna ze me een schampere blik toewierp.
"Ik wil gewoon niet praten over Harry." vervolgde ik, verder zwijgend doch duidelijk makend dat dit onderwerp afgesloten was. Al kon ik het niet laten er in mijn hoofd aan toe te voegen: in tegenstelling tot jij.
Ik vermoedde dat intussen de hele campus wist dat ze met de Harry Styles had geslapen, de bad boy van New York. Ik had verwacht dat niemand er een zier om zou geven, maar ze had kunnen rekenen op heel wat reactie, alsof hij werkelijk zo speciaal was.
Maar was hij dat dan niet? Voor mij alleszins, aangezien ik duidelijk niet leek te kunnen ophouden aan hem te denken.
Emily was hoe dan ook niet het enige meisje, duidelijk. Ik had de voorbije dagen meer verhalen van medestudenten gehoord over andere meisjes met hem dan me lief was.
Hij was inderdaad een legende, zowel in als buiten Columbia. Ik kon het enkel niet opbrengen mijn mening over hem te herzien na dit besef.
Ik wist hoe hij was, het zou me niet moeten verbazen dat hij berucht was. Ik had enkel gedacht dat Hannah en Chase overdreven hadden toen ze me hadden verteld over zijn reputatie.
Blijkbaar niet.
"Ga je vanavond ergens mee naartoe? Mijn neef is in New York en hij vroeg me even bij hem langs te springen na school. Enkel om gedag te zeggen, ik zweer het. Maar het wordt steeds vroeger donker, en ik wil niet alleen de metro nemen, begrijp je?" Ze knipperde met haar lange perfecte wimpers, er nog aan toevoegend: "Ik beloof dat ik nadien met je meega naar je appartement, oké? Ik laat je niet alleen."
Ik begreep er niets van.
Haar neef? Wat had ik daarmee te maken?
"Wat? Emily, waarom zou ik met je mee moeten gaan naar je neef?" vroeg ik met een zucht, nog steeds lichtjes kattig klinkend. Ze fronste.
"Omdat ik niet alleen durf te gaan, dat zei ik al. Trouwens, het is niet ver van je loft, dus je hoeft niet volledig New York te doorkruisen. Ik zweer dat het maar even zal duren. Vijf minuten, maximum. Ik wil gewoon dat iemand met me meegaat."
Ik haalde wat dieper adem, voor me uit kijkend. Uiteindelijk haalde ik lusteloos mijn schouders op.
"Ja, waarom ook niet? Maakt niet uit." mompelde ik, tegen mijn zin instemmend. Maar wat zou ik anders doen? Ik hoefde niet te werken vanavond, en ik was de laatste dagen niet echt aardig geweest tegen haar. Dit was wel het minste dat ik kon doen.
Wat zou er trouwens mogelijk kunnen gebeuren? Het was verdorie haar neef.
"Oh, dankjewel! Je bent de beste!" zei ze, enthousiast in haar handen klappend en haar arm vervolgens door de mijne hakend. Ik zette alles in mezelf ertoe aan me niet los te trekken, starend naar mijn panty en haklaarsjes, tikkend op de witte tegels op de grond.
Emily begon enthousiast te ratelen over een feestje waar ze dit weekend op de campus heen zou gaan, maar ik luisterde slechts met een half oor. Dat was echter tot ze een ruk aan mijn arm gaf en wat naar adem snakte.
"Kijk daar, Rose! Je aanbidder!" giechelde ze gesmoord, knikkend naar links. Even was ik bang dat ze Marcus bedoelde, maar ik haalde opgelucht adem toen het enkel onze professor van Engelse literatuur was. Sinds de eerste les was Emily ervan overtuigd dat hij een boontje voor me had, zeker nadat hij me de weken erna geregeld opnieuw had aangeduid, tot mijn ergernis.
Ik haatte het voor een grote groep te spreken.
Maar dat nam niet weg dat ik hem aangenaam vond. Hij was jong, gedreven, en een uitstekende professor.
Toen hij ons passeerde, lachte Emily overdreven, terwijl ik hem een verlegen glimlach schonk. Hij knikte, zijn ogen iets langer op mij laten rustend.
"Rose." begroette hij me.
Hij was nog geen drie stappen verder, toen Emily het uitproestte en opgewonden in mijn zij porde.
"Oh my god, Rose. Hij ziet je zo hard zitten!" siste ze geamuseerd.
Ik wierp haar echter enkel een blik toe, hoofdschuddend.

Die avond ging ik zoals beloofd met haar mee, al was het dik tegen mijn zin. We stapten uit het metrostation, ergens in een drukke straat, met dezelfde soort flatgebouwen als waar ik leefde, al was er wel behoorlijk wat parkeerplaats aan beide kanten, en meer bomen.
De zon was achter de horizon aan het verdwijnen, tot mijn ongemak. Ik hield van de nacht, maar ik voelde me niet gerust in het donker.
Zeker niet de laatste tijd, na Finns en Zacs bedreigingen. En nu Harry niet in de buurt was, kon ik me amper nog ontspannen.
Misschien was het fout, maar ik kon niet ontkennen dat ik me niet beschermd voelde bij hem.
Fronsend volgde ik Emily over het voetpad, tussen de andere mensen door, rond me kijkend. Aandachtig volgde ze de instructie op haar gsm-scherm, het juiste gebouw duidelijk zoekend.
Vlak voor een breed, roodbruin complex hield ze abrupt halt.
"Hier is het." glimlachte ze, maar nog voor ze naar binnen had kunnen lopen, hield ik haar tegen.
"Em, wacht." mompelde ik, haar schouder grijpend.
"Hmm?" vroeg ze afwezig, duidelijk ongeduldig. Ik keek haar niet-begrijpend aan.
"Er staat 'sport- en fitnesscenter' boven de deur." zei ik met opgetrokken wenkbrauw, het hele zaakje niet vertrouwend.
Ongemakkelijk met haar voeten schuifelend reageerde ze: "Ja, hij vroeg me hierheen te komen. Dat was het simpelste voor hem."
Aandachtig bestudeerde ik haar, er niets van gelovend. Ik wierp een blik naar binnen, door de glazen inkijkramen in de deur. Het zag er helemaal niet louche uit, en er waren duidelijk genoeg mensen om er iets verdachts aan te kunnen vinden.
Uiteindelijk zuchtte ik en knikte schouderophalend. Welke keuze had ik anders? Buiten in de schemering blijven staan? Het was koud en donker aan het worden, dus dat was geen optie.
Ze nam mijn pols en trok me opgewonden mee naar binnen.
Ongemakkelijk keek ik rond me heen, naar de lange balie en de smalle gang waar enkele stoelen stonden opgesteld. Kille tl-lampen verlichtten de rest van de witte steriele hal, met enkel donkerblauwe deuren in de wanden die de lange kleurloze holte doorbraken.
"Kan ik jullie helpen?" vroeg een oudere vrouw achter de balie verveeld, ons over haar halfronde brillenglazen aankijkend.
Emily opende haar mond, maar sloot hem toen terug.
"Eh..." Fronsend wierp ik een blik op haar, maar keek toen gegeneerd door de raampjes naar buiten.
Net toen ik echter mijn hoofd wilde wegdraaien, ving iets mijn aandacht.
Was dat...?
"Emily?" vroeg ik zacht, terwijl mijn ogen verwijdden en ik de zwarte motor even verder in me opnam. Ik herinnerde me die van Harry nog, en die buiten leek er verdacht hard op.
"Juffrouw?" drong de vrouw achter de balie ongeduldig aan. Ik hoorde even verder een deur open- en dichtgaan, maar ik bleef geschrokken naar buiten kijkend.
"Ik zoek... Eh..." haperde Emily.
De vrouw zuchtte geërgerd, tegen zichzelf mompelend: "Waar is Demi als je haar nodig hebt?" Ik verstijfde.
Demi?
"Demi!" riep de vrouw luid en op een gefrustreerde toon.
Dit was niet juist.
"Emily!" herhaalde ik, nu dringender, net toen ik het achter me hoorde.
Toen ik hem achter me hoorde: "Lily?"
Met een ruk draaide ik me om, met enorme ogen in de zijne kijkend.
"Harry." zei ik ademloos, geschrokken en ontzet.
Ik had hem gemist...
God, ik had hem echt gemist. Ongewild liet ik mijn ogen over hem heen glijden, opmerkend dat hij opnieuw enkel zijn rode knielange sportshort droeg, en zijn bokshandschoenen in de hand. Verder niets.
Ik kon er niet aan doen, maar ik kon mijn blik onmogelijk afwenden van zijn prachtige lichaam, zijn tatoeages, zijn samengebonden krullen en ogen -zijn alles.
Emily keek schuldbewust naar de grond, maar grijnsde toen en liep naar hem toe.
"Hey." zei ze. Hij negeerde haar, mij blijven aankijkend.
"What the fuck doe je hier?" gromde hij.
"Wat doe jij hier?" kaatste ik terug, al klonk mijn stem nog niet half zo zelfzeker als die van hem.
"Ik train hier." snauwde hij, al liet hij zijn ogen wel haast ongelovig over me heen glijden.
"Waar is je neef?" vroeg ik Emily, maar ze plukte enkel ongeïnteresseerd aan haar nagels.
"Oké, misschien heb ik gelogen. Enkele jongens op school hadden gehoord dat Harry hier traint, zeker op woensdagavond, dus ik dacht dat ik je wel kon meenemen." Ik kruiste mijn armen voor mijn borst, mijn hoofd schuddend.
"Dit is belachelijk, ik ga naar huis." mompelde ik, me al willen omdraaiend.
"Komaan, Rose, doe niet zo! Ik was niet aan het liegen toen ik zei dat ik niet alleen op de metro wilde zitten, oké? Ik wil dat je blijft!" Gefrustreerd keek ik haar aan.
Begreep ze het dan niet?
"Ik wil niet blijven, Em! En ik weet zeker dat Harry ons ook liever ziet vertrekken!" Hij stond als versteend te kijken naar ons, een haast verafschuwde blik op Emily werpend.
Ik voelde geen medelijden voor hem; dit had hij zelf veroorzaakt.
"Wat? Nee! Harry, wil je dat we weggaan?" vroeg ze, enkel zieliger lijkend, de jongen met knipperende wimpers aankijkend. De oude vrouw hield ons allemaal nauwlettend in de gaten, duidelijk geamuseerd door de situatie.
Harry knarste met zijn tanden, haar niet aankijkend maar zijn prachtige groene ogen in de mijne borend.
"Ga naar de loft, Lily." zei hij. Emily greep zijn onderarm, kinderachtig giechelend.
"Ze heet Rose, babe. Wees niet zo gemeen." Geïrriteerd keek ik de twee aan, terwijl hij zich ruw lostrok.
"Waarom riep je?" hoorde ik plots, zodat ik verstoord naast me keek, Demi ziend.
"Fucking perfect." gromde Harry geërgerd, net toen het meisje in kwestie opkeek. Ze beet op haar onderlip en liet haar ogen over hem heen glijden.
"Hey, Harry." lachte ze flirterig, tot ze Emily opmerkte en verstrakte.
Hoe oud waren ze in godsnaam? Zagen ze dan niet dat Harry enkel met hen speelde? Maar aan de andere kant, wie was ik om hen te veroordelen? Ik was geen haar beter, even naïef en goedgelovig.
"Wie is dat, Har?" vroeg ze. Harry negeerde hen allebei, enkel zijn armen kruisend.
"Ik heb hier geen fucking tijd voor." snauwde hij, net toen Demi mij aankeek.
"Rose, toch?" Ik knikte, een glimlach forcerend, al was haar blik enkel gevuld met wantrouwen en... jaloezie? Ik had geen zin erover na te denken.
"Ja... Ik moet gaan." mompelde ik, me omdraaiend, maar alweer tegengehouden wordend, al was het deze keer door een onbekende stem.
"Styles! Waar zit je, verdomme? Je training is begonnen!" bulderde een stem door de gang. Ik wendde mijn hoofd in de richting van het diepe geluid, ziend hoe een brede gespierde man, evenzeer in een sportshort, hij wel met een T-shirt, de inkomhal binnen gestampt kwam.
"Je kan later tijd maken voor je meisjes. Kom mee." snauwde hij, zijn ogen over ons heen laten glijdend, ze toen op Emily laten rustend, die het dichtst bij Harry stond.
"Wie zijn jullie?" vroeg hij bars, me lichtjes in elkaar laten krimpend.
"We gingen net weg." zei ik snel, maar Emily schraapte haar keel.
"Ik ben Emily. Dat is Rose." antwoordde ze. Ongelovig keek ik haar aan, vervolgens een blik op Harry werpend. Hij staarde me aan met zijn prachtige groene ogen, betoverend als altijd.
"Emily." drong ik aan, maar de gespierde man richtte zijn ogen vervolgens op mijn gezicht.
"Rose?" vroeg hij, op slag met een vriendelijkere stem, zelfs haast verwonderd klinkend. Verward keek ik hem aan, maar knikte toen langzaam.
"Ja, ik... Ja. Sorry dat we storen. Dit was een misverstand, we vertrekken onmiddellijk." zei ik haperend, hem verlegen aankijkend.
"Jim, laat haar met rust." zuchtte Harry. Verrast schoten mijn wenkbrauwen terug de lucht in.
Jim? Als in Harry's trainer?
"Wacht... Jij bent Lily, toch?" grijnsde hij nu, Harry een korte blik toewerpend. Ik deed hetzelfde, volledig verward en niet-begrijpend, ziend hoe de jongen hem een woeste blik gaf, mij toen terug aankijkend.
"Nee. Ja. Ik bedoel, ik... Enkel Harry noemt me..." Mijn stem viel weg, in zijn felle groene ogen starend.
Hoe kende Jim mijn naam?
Had Harry over me verteld?
Ik kon er niet aan doen dat die gedachte me vrolijk maakte. Vrolijker dan ik zou moeten zijn, want ik wist dat ik niets voor hem betekende. Als hij me al vermeld had, maakte het niet eens iets uit.
Jim grinnikte, Harry op de rug slaand. Hij bewoog echter geen millimeter, zijn ogen met zijn tanden op elkaar geklemd op mij gericht houdend.
"Ze gingen net weg, Jim." gromde hij, de naam van de man extra waarschuwend uitsprekend.
"Ze hoeven niet te gaan, Harry. Willen jullie blijven? Jullie kunnen naar zijn training kijken." zei hij, plotsklaps een en al vriendelijkheid, al had hij Emily nog geen enkele blik geschonken.
Volledig verlamd staarde ik hem aan. Wat was hier aan het gebeuren?
Demi schraapte subtiel haar keel, al werd ze genegeerd. Zelfs de oudere vrouw volgde het gesprek geboeid, en ik vroeg me af hoeveel spannende zaken ze op een dag meemaakte. Duidelijk niet behoorlijk veel...
"Ja, natuurlijk!" stemde Emily plots in, zodat ik mijn hoofd met een ruk in haar richting draaide.
"Wat? Nee! Emily, we gingen vertrekken." protesteerde ik, maar ze rolde enkel met haar ogen.
"Doe niet zo dom, hij stelt het toch zelf voor?" Ze wierp Jim een stralende lach toe, maar hij beantwoordde het maar half. Hij wees haar de weg, samen met haar in de gang lopend, een blik over zijn schouder op ons werpend en knipogend naar me.
Volledig ontzet keek ik Harry terug aan. Hij was overduidelijk gespannen, erin slagend zijn bokshandschoenen haast fijn te knijpen.
"Het spijt me, Harry. Ik wilde je geen last bezorgen. Bedank Jim van me, ik moet gaan." zei ik een laatste keer, me al omdraaiend en de klink grijpend, maar zijn diepe hese stem hield me tegen: "Lily."
Aarzelend draaide ik me om, maar keek hem niet aan.
"Je kan niet zomaar alleen vertrekken wanneer het buiten zo donker is." gromde hij. Beschaamd staarde ik naar de tippen van mijn schoenen.
"Ik wacht buiten wel tot jij en Emily klaar zijn." mompelde ik, maar hij maakte een verslagen geluidje.
"Nee, ik... Fuck, je hoeft niet buiten te wachten. Vermoeid krabde hij aan zijn nek, me schouderophalend aankijkend.
"Je kan wel meekijken. Als je wilt." Ik slikte.
"Ik wil het je niet moeilijk maken." mompelde ik nog, de priemende blikken van zowel de oudere vrouw als Demi negerend.
"Het maakt niet uit. Kom mee." zuchtte hij, knikkend met zijn hoofd. Aarzelend liep ik naar hem toe, naast hem door de witte gang lopend.
"Het spijt me dat we hier zijn. Als Emily me had gezegd dat ze naar je toe wilde gaan, zou ik niet gekomen zijn." zei ik onhandig. Hij wierp me een zijdelingse blik toe, lichtjes fronsend.
"Waarom niet?" vroeg hij. Verrast keek ik op.
Zijn prachtige ogen schoten over mijn gezicht, me onrustig en verward aankijkend.
"Omdat... Omdat we geen vrienden zijn. Toch? Ik bedoel..." begon ik onhandig. Direct verharde zijn blik.
"Nee, je hebt gelijk." onderbrak hij me behoorlijk bars, zijn hoofd wegdraaiend. Ik slikte.
Waarom konden we nooit een normaal gesprek voeren met elkaar?
"Wat doet je vriendin hier?" vroeg hij ongeïnteresseerd. Ik keek naast me, mijn hoofd ietwat optillend. Zelfs als hij op blote voeten liep en ik op hakken, slaagde hij er nog in groter te zijn.
"Wat denk je? Je hebt met haar geslapen, ze wilde je opnieuw zien." Hij mompelde iets tussen zijn tanden, verder stappend en op het einde de hoek van de gang omdraaiend.
"Wat begrijpen die achterlijke wichten niet aan een fucking onenightstand? Vertel haar dat ik geen interesse heb." snauwde hij. Ik fronste en schudde mijn hoofd.
"Waarom vertel je het haar zelf niet? Ze is hier voor jou, Harry." mompelde ik. Vlak voor de grote grijze deur op het einde van de gang hield hij halt, zich naar me toe draaiend.
"Het kan me geen fuck schelen waarom ze hier is, Lil. Die nacht betekende niets." gromde hij nog, zijn ogen kort over me heen laten glijdend, voor hij de deur opende en het gesprek hiermee definitief afrondde.
Van de kaart door zijn geïrriteerde toon en de afkorting van mijn naam, bleef ik even staan, maar schudde toen mijn hoofd en volgde hem aarzelend naar binnen, de sportzaal in.

--
Hoi allemaal!! Hoe gaat het met iedereen? Allemaal klaar voor de vakantie?:)
Ik wilde jullie trouwens nog eens bedanken voor al jullie kudo's, superlieve reacties en abo's! Ze betekenen meer voor me dan ik kan uitleggen!
Ten twee dit nog: ik zit middenin mijn blok, dus tot het einde van januari zal het moeilijk zijn twee stukjes per week te posten... Ik vind het zelf ook vervelend, maar ik heb echt geen tijd om te schrijven...:(Maar ik probeer sowieso elke week iets te activeren (normaal op zaterdag, kwestie van een planning);)
Nogmaals sorry, hopelijk kunnen jullie geduldig wachten!:)
Geniet allemaal van jullie vakantie, en EEN PRETTIGE KERST!!!! Tegen het volgende stukje is die immers ook al voorbij!xD
Maak er een mooie tijd van (ook al is het zonder sneeuw...)
xxx

Reacties (17)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven ze.

    3 weken geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • Parawhore

    Sorry voor het lange wachten op mijn reacties tegenwoordig!
    Ik lees je stukjes altijd via mijn gsm, maar ik kan er nooit op reageren want dan flipt hij helemaal =(

    VROLIJK KERSTFEEST LIEVE SCHAT!
    xxx

    3 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Ik hoop op een nieuw stukje als cadeautje voor kerstavond(A)

    3 jaar geleden
  • meftmendes

    Dit verhaal is zo geweldig. Beste wat ik ooit heb gelezen!
    Emily irriteert me ugh, ik heb haatgevoelens voor haar haha
    Hopelijk komt er snel een nieuw stukje (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen