Foto bij Page 26

Ik werd wakker, in mijn eentje in een bed. Het felle licht van mijn telefoon deed pijn aan mijn hoofd. Die al heel veel pijn deed. Mijn telefoon gaf aan dat het 1 uur 's middags was geweest. Ik lag nog in mijn jurk van gisterenavond en weet er verder vrij weinig van. Over heel gisterenavond. Beneden klonk er geluid. Langzaam aan liep ik naar beneden. Mijn haar zat nog steeds half in het model hoe het gisteren avond zat, en mijn oogmake-up was een beetje uitgelopen. Ik opende de deur naar de woonkamer. Er stond hard muziek aan. Alsof we nog steeds in de club waren van gisterenavond. Ibrahim zat op de bank. Met aan beide kanten een vrouw. Allebei in alleen lingerie gewikkeld. Met open mond staarde ik naar het hele gebeuren en Ibrahim keek mij al snel aan. Hij stopte met het aanraken van één van de vrouwen. Ik voelde een misselijk gevoel opkomen en rende de trap weer op naar de badkamer. Ondertussen riep Ibrahim mijn naam. Eenmaal in de badkamer aangekomen begon ik over te geven boven de WC. Ik ben er niet helemaal uit of dit van de kater komt, of van wat ik net zag. Ik draaide snel de deur op slot en liet mij zakken naast de WC, nadat ik deze had doorgetrokken. Iemand kwam de trap op gelopen en begon te bonken op de deur. 'Olivia?' Het was Ibrahim, ik negeerde hem. Hij bonkte harder en riep mijn naam ook harder. 'Donder op, Ibrahim'. Riep ik terug. Ik hoorde hem zuchten. 'Olivia, kom op'. 'Fock off, Ibrahim'. Deze keer schreeuwde ik het naar hem. 'Wat jij wilt joh'. Hij liep de trap weer af naar beneden. Ik voelde mij zo ontzettend slecht, dat ik er niks aan kon doen maar begon te huilen. Het begon met een aantal traantjes die ik boos wegveegde, maar het werden te veel tranen. Ik legde mijn handen op mijn gezicht en liet me gaan met huilen. Alles kwam er uit. Alles van de afgelopen dagen, misschien wel maanden. Boos sloeg ik tegen de grond met één van mijn handen en maakten een frustrerend geluid. Wat doe ik nog hier? Ik heb hier niks, ik heb in Nederland niks. Ik ben goed voor niks. Alles waar ik ooit aan begon heb ik niet afgemaakt. Mijn ouders vinden mij nutteloos en de plek waar ik het nog een beetje leuk had heeft mij zojuist ontslagen. Julian is mij zat, Klaas-Jan weet niet wat hij met mij aanmoet en Ibrahim... Ach, laten we het daar maar niet over hebben. Ik begon mij uit te kleden en stapte onder de warme douche. Ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te komen. Na 5 minuten stapte ik uit de douche en liep door naar mijn kamer. Ed lag op mijn bed, opgerold als een drolletje. Ik deed een makkelijke skinny jeans en shirtje aan en propte alles in mijn koffer. Ed deed ik weer in zijn kooitje, om het zo te noemen. Heel stil liep ik met Ed en mijn auto sleutels naar beneden. De muziek stond nog steeds hard aan, waardoor ik zachtjes en onopgemerkt naar mijn auto kon lopen. Ik zette Ed in de bijrijdersstoel neer. Snel, maar zachtjes, liep ik weer naar boven om mijn koffer te pakken. Ibrahim kan de pot op, ik wil hem nooit meer zien. Hij is het meest walgelijke persoon wat er is. Ik deed de lampen van mijn kamer uit, de deur dicht en liep met mijn koffer langzaam naar beneden. Nog steeds stond de muziek achterlijk hard aan. Ik liep door de gang naar de voordeur en wilde mij om draaiden om de deur dicht te doen, toen Ibrahim daar opeens stond. 'Ga je ergens heen?'Alsof hij dom was. 'Weg van jou'. Mijn antwoord was kortaf en meteen liep ik met mijn koffer richting mijn auto. 'Waar ga je dan heen?' 'Weet ik niet'. Met een beetje moeite legde ik mijn koffer in mijn auto. Ibrahim was achter mij aan komen lopen en pakte mijn bovenarm vast. 'Kom op, Olivia. Blijf hier'. 'En dan? Moet ik elke avond toe zien en horen hoe je 2 chicks neukt? Nee dank je wel'. Ik wilde mijn arm lostrekken mijn zijn grip was te hard. 'Het spijt me'. 'Nee Ibrahim, het spijt je niet. Anders deed je zo niet tegen mij gisterenavond. Eerst voor we weg waren en daarna in die club. Vervolgens word ik alleen wakker en ben jij bezig met 2 vrouwen. Donder op man. Dat is het meest fucked wat je kan doen'. Boos en met een duidelijke toon vertelde ik het hem. Hij keek me een tijdje aan. 'Weet je dan niet meer wat er gisteren is gebeurd?'

‘Hoezo, wat er gisteren is gebeurd?’ Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet veel meer van weet. Hij kan mij nu van alles wijsmaken. Dat ik Beyoncé ontmoet heb of dat ik de hele club onder gekotst heb. ‘Ja, wat weet je nog?’ ‘Dat jij tegen een vrijwel naakte vrouw stond te dansen en mij alleen liet heel de avond. Toen deed ik mijn eigen ding, en jij werd jaloers en boos en zoende me’. Ik sloeg mijn armen over elkaar heen en een van mijn wenkbrauwen ging weer omhoog. ‘Ja, en vervolgens ging je er weer vandoor met een jongen die jou maar pillen bleef geven. Je kon nog amper op je benen staan. Op begeven moment was ik je kwijt en heb ik die hele club door gezocht, naar jou. Toen ik je vond lag je op de grond in een donker hoekje. Ik keek bijna over je heen. Je was nog net niet buiten bewustzijn maar je was zeker niet aanwezig op deze planeet. Die jongen die je pillen bleef geven zat voor je en had je halve jurkje al uit gedaan’. Ik probeerde tijdens zijn verhaal mijn gezichtsuitdrukking niet te veranderen. Ik weet niet eens of dit echt is gebeurd. Ik geloof niks meer van wat hij zegt of ooit heeft gezegd. ‘Ik heb die jongen letterlijk neergeslagen met mijn vuist’. Hij hield zijn vuist voor mijn gezicht. Hij had kleine krasjes op zijn knokkels en het was rood en dik. ‘Vervolgens probeerde ik je mee te nemen naar buiten, wat erg moeilijk is als je amper functioneert en je benen niet gebruikt. Toen we aan het wachten waren op een taxi begon je me uit te schelden, voor zover je woorden kon uitspreken. Je ogen bleven amper open. Je begon tegen mij te schreeuwen dat ik alles voor je verpest had en dat ik je behandel als een van de andere hoeren of zoiets. Je ging helemaal uit je stekker en begon me te slaan. Ondanks dat dat niet echt veel deed want je was door de drugs en alcohol onwijs slap. Je viel constant om en tegen mij of andere mensen aan. Zodra we eindelijk in de taxi zaten viel je in slaap, hier heb ik je op bed gelegd’. Ik bleef hem aankijken. Ik weet niet of ik dit verhaal moet geloven of niet. Het klinkt wel zoals mij, dat boos zijn dan. Maar aan de andere kant, hij kent me inmiddels redelijk goed dus dit kan allemaal verzonnen zijn. ‘En wat heeft dit verhaal te maken met die twee naakte wijven die nú op je bank zitten?’ Ik heb tijd nodig om zijn verhaal te verwerken en dat werkt alleen als we het niet hebben over vannacht. ‘Ik had te veel op. Ze stonden in mijn telefoon. Ik was boos vanwege jou. Vanwege de situatie bij Schalke en omdat er vannacht misschien iets ergs had kunnen gebeuren. Ik had het gevoel dat ik niet alleen wilde zijn, was dronken en van het een kwam het ander’. Hij twijfelde niet eens toen hij dit allemaal eruit gooide. Geen schaamte. Misschien nog een beetje woede en bezorgdheid maar hij kwam oprecht over. Ik wreef met één hand over mijn voorhoofd. ‘Ik heb tijd alleen nodig’. Zei ik zachtjes. Zijn gezicht vertrok. ‘Hoezo? We hebben geen relatie. Ik mag doen wat ik wil doen. Ik heb misschien vannacht je leven gered, voor de tweede keer trouwens, en jij hebt tijd voor jezelf nodig?!’ Hij was boos en vooral verontwaardigd. Ik knikte als antwoord en hij zuchtte diep en geïrriteerd. ‘Ik weet niks meer van vannacht dus ik weet niet eens of dit echt gebeurd is. Ik heb tijd nodig, alleen. Zonder jou of welke jongen dan ook. En nee, we hebben geen relatie maar je zegt wel allemaal dingen tegen me en je weet wat die woorden en zinnen met me doen. Je bent aan het spelen met mijn gevoelens en emoties. Relatie of niet’. Ibrahim keek me alleen maar aan. Hij zei niks en deed niks. Ik opende mijn autoportier. ‘Ik ga, Ibrahim’. Hij pakte mijn pols vast en als reactie keek ik hem aan. ‘Ga niet weg’. Ik zat inmiddels in mijn auto en hij hield mijn deur open. ‘Sorry Ibrahim, ik maakte geen grapje toen ik zei dat ik alleen moest zijn. Ga alsjeblieft aan de kant’. Ik probeerde mijn deur dicht te doen maar hij hield het tegen. ‘Ibrahim’. Ik fluisterde bijna zijn naam. ‘Alsjeblieft’. Zijn positie veranderde niet. ‘Als je weggaat ben je de zoveelste die weggaat’. Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Ik ga niet weg-weg. Ik stuur je het adres door als ik ergens een bed heb gevonden’. Ik bleef hem strak aankijken. Eindelijk deed hij een stap naar achteren en kon ik mijn deur dicht doen. Ik reed snel weg zonder hem aan te kijken.



——————————————————————

Supriseeeee. Letterlijk. Ik heb al ruim 2 jaar niet meer op quizlet gezeten en ik weet niet eens wie er wel nog op quizlet zitten. Leeft het nog?

Ik verveelde me deze week en kwam hier terecht. Ik heb het hele verhaal over gelezen en had weer wat inspiratie. Bovendien werkt schrijven onwijs ontspannend, win-win situatie.

Punt is wel dat ik niet meer hoteldebotel over Ibrahim Afellay, of Bieber of wie dan ook ben, maar ik ga wel gewoon door met dit verhaal zoals ik het 100 jaar geleden ben begonnen. Als er nog lezers zijn dan 😂

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen