Foto bij If I could fly

Al was ik na Harrys telefoontje nog zo makkelijk terug in mijn slaapwereld gegleden, eruit ging ik moeizaam. De ochtend begon al anders, waar ik bijna door mijn wekker sliep, Charlie klaarmaakte voor school en hem per ongeluk twee verschillende sokken aandeed (hij moest hard lachen, met zijn overvolle energie duidelijk genoeg slaap gehad, wees naar zijn voetjes en lachte nog harder).
Ik kreeg het toch voor elkaar om Charlie, met zijn school- en logeertas, mijn koffer en mezelf één minuut voor tijd in de auto te krijgen. Terwijl we de straat uitreden liet ik mijn schouders een stukje zakken, al bleven de zenuwen hangen. Charlie, die wist dat mama na school naar papa zou zijn, was in de eerste instantie niet blij en erg boos (Maar waarom mag ik niet mee, mama! Maar ik wil niet naar school!), maar toen hij te horen kreeg dat hij de komende twee nachten bij een van zijn vriendjes Dunbun zoals Charlie hem schaterend noemde, maar hij heette gewoon Duncan van school mocht slapen zijn ouders had ik twee weken geleden voor het eerst ontmoet toen beide jongetjes samen uit de school kwamen gelopen. Vooral de Hugh, de vader, was erg aardig en geïnteresseerd, en we hadden weleens leuke gesprekken als we wachtten tot de jongens klaar met school waren. Duncans moeder, echter, was veel gereserveerder en als in plaats van haar man zij er was om Duncan op te halen, stond ze vaak ergens anders op het plein, ook al wist ze wie ik was. Ik had besloten haar niet te benaderen, omdat ik het gevoel had alsof dat haar van streek zou maken. En op een schoolplein vol met kinderen? Liever niet.
Bij Hugh, hoe aardig en begripvol hij ook zou kunnen zijn, was ik nooit begonnen over zijn vrouw, en hijzelf ook niet. Ik leerde al snel dat de twee wel on good terms waren, maar dat wel met veel bloed, zweet en tranen was bereikt. Hij was nuchter, zij emotioneel, en op een of andere manier hield dat elkaar in balans.
Duncan was een lief, af en toe ruig jongetje, die alles goed bedoelde en ondanks zijn leeftijd al langer was dan Tristan. Hij was nuchter zoals zijn vader maar raakte ook om de kleinste dingen al snel van streek. Maar hij bedoelde het goed en hij was leuk met Charlie. Dat hij twee nachten bij het gezin zou zijn, vond ik niet erg, maar dat was dan ook vooral omdat Hugh er was. Ik wist niet of ik Kate wel zo goed vertrouwde.

Nadat ik Charlie bij zijn klasje had afgezet was ik in een rap tempo de school uitgesneld en in de auto weggereden. Mijn vlucht ging over drie uur en het was nog een uurtje rijden, en hem missen wilde ik niet. Eigenlijk nog niet eens omdat het geld zou kunnen gaan kosten, maar vooral omdat ik zo snel mogelijk bij Harry, voor Harry, wilde zijn. Ik wist dat de vlucht, lang, heel lang zou zijn, maar vanwege het tijdsverschil zou ik ongeveer rond dezelfde tijd in Los Angeles aankomen als dat ik in Londen vertrok. Ondanks dat het lange reizen met de verschillende tijdzones doodvermoeiend zou kunnen zijn, was dat juist goed, omdat ik nu al moe was en zo veel tijdens de vlucht kon slapen. Voor geen goud wilde ik de dagen met iedereen in de Verenigde Staten missen, ook al had ik een jetlag en een humeur van hier naar... Los Angeles?
Toen ik twee uur later het vliegtuig betrad was ik Harry eeuwig dankbaar. Hij had er, ondanks mijn bezwaren, op gestaan een vliegticket Businessclass voor me te boeken, en toen ik mijn plek toegewezen kreeg, was ik meer dan blij. Ik had de mogelijkheid te gaan liggen, goed slapen, eten, films te kijken, en echt alles te doen wat ik thuis ook graag deed.

About to head off! My seat is super comfy thank you!! Am excited as hell xxx




You realize I was about to go to sleep? Now youre on your way to me and while I had sleep as my company, I am now alone again, with my two flat pillows that give me an aching neck and a scented candle that I lit so it reminds me of home and you but its the same thing actually.
Cant wait to see you!


Are you always so poetic at 2 in the morning?



No.... Only at 1:59 and 2:01.


Ik lachte zacht, schudde mijn hoofd en wist dat ik er waarschijnlijk uitzag als een idioot. Maar deed het me iets? Niet echt.

Get lost, Harry


No way


Yes way. Go to sleep. Ill text you when Ive landed.



What were your flight details again?


Not telling! Ill get to you guys myself alright.



Suuuuure. Good night. Call me when youve landed.


Ill text you


No. Call me


Dont tell me what to do


Im not, Im asking you nicely. Will you please call me when youve landed? .x


OK :-)


Thats settled then. And now for real good night, have a good flight, Ill see you soon and I love you amazeballs. x H


Love you x


Terwijl het vliegtuig steeds meer vaart maakte, en ik steeds verder in mijn stoel gedrukt werd, glimlachte ik desondanks en stopte mijn telefoon weg. Mijn hart bonsde in mijn keel en mijn handen waren vochtig.


De vlucht was lang en redelijk zwaar geweest. Het was veel zitten, liggen, al mocht ik ook wel rondlopen en zelfs naar de bar toe die ze daar een verdieping onder me hadden, maar ik was te moe om dat zelfs maar te overwegen. Het enige waar ik voor uit de stoel kwam was om naar het toilet te gaan. Ik keek twee films, las een boek uit, schreef vijftig nieuwe bladzijdes voor mijn boek en sliep nog wat extra. De uren waren lang en vlogen tegelijkertijd ook zo weer voorbij (net zoals het vliegtuig, haha), waardoor ik er niet zo erg uitzag als ik dacht toen ik in Los Angeles uit het vliegtuig stapte. Ik maakte een notitie in mijn achterhoofd dat ik Harry uitvoerig zou bedanken voor het kiezen van Businessclass. Ik wist niet wat ik had gedaan als ik tien uur lang in een klein stoeltje met krappe ruimte, zelfs ondanks mijn tengere lengte, had moeten zitten.
Ik was daarom ook opgewekt, nog steeds wel moe, maar vooral opgewekt, toen ik met de stroom passagiers meeliep naar de bagagehal. Ik wist niet hoelang het geleden was dat ik voor het laatst in de Verenigde Staten was, maar ik had een vermoeden.
Dat vermoeden werd bevestigd toen ik een halfuur met mijn koffer langs alle gates naar de uitgang liep en mijn oog toen viel op een hele bekende. Ik ging langzamer lopen, en stond toen uiteindelijk stil. Ik staarde naar de gate.

Toen ik mijn gate in het oog kreeg, kon ik een angstgeluidje niet onderdrukken. Ik voelde de tranen omhoog komen en ging zo dicht mogelijk tegen Harry aanleunen. Zijn warmte omarmde me. Mijn vrije hand sloeg ik om zijn bovenarm heen en ik liet mijn wang ook daar tegenaan leunen. Ik voelde de warmte van zijn hand de mijne omsluiten.
Ik merkte dat, hoe dichter we bij de gate kwamen, hoe langzamer Harry ging lopen. Een voor een glipten de tranen uit mijn ogen en biggelden ze over mijn wangen. Ik wilde niet gaan. Ik wilde Harry niet verlaten en ik wilde mijn hoofdstuk met hem niet afsluiten.
Zonder enig geluid keek ik omhoog naar de jongen met de bruine krullen. Zijn kaakspier verstrakte, wat betekende dat hij zichzelf wilde behoeden te huilen. Ik begroef mijn gezicht in de mouw wat zijn arm omhulde en maakte het daarmee nat.


Ik zette de koffer naast me neer, staarde onafgebroken naar de plek en bleef de twee jonge, verscheurde mensen zien. Hij had haar opgetild, zijn gezicht in haar nek verborgen, terwijl zij haar armen strak om hem heen had geslagen, zichzelf in hem proberend te verliezen. Toen dat nog even kon.

Met een zucht trok ik mijn hoofd terug en liet ik mijn wang tegen die van Harry leunen. Ive got to go. murmelde ik, terwijl ik mijn lippen zijn wang liet ontmoeten voor een kus. Harry knikte en liet me langzaam zakken. Mijn tenen, en later mijn hielen, kwamen weer op de grond te staan. Ik keek even omhoog naar Harry, wiens ogen zich onvermijdelijk op mij gericht hadden. Toen sloeg ik mijn armen om zijn middel heen en drukte mezelf tegen de jongen aan. Mijn neus was begraven in het dikke leer van zijn jas.
Ik maakte mezelf los, legde mijn handen om Harrys wangen en trok hem naar me toe. Mijn lippen ontmoetten de zijne, voor een laatste keer. Ik kneep mijn ogen dicht.
Zonder nog naar zijn gezicht te kijken trok ik me terug. Met een laatste kneepje in zijn grote hand draaide ik me om, pakte mijn tas en liep weg. Omdraaien deed ik niet meer.


Een beetje emotioneel stond ik even later buiten. Mijn ademhaling trilde, mijn handen zweetten. Het bonkte tussen mijn oren. Ik keek nog een keer achterom, naar de gate, dacht aan hoever we nu wel niet waren gekomen, hoeveel er was gebeurd en hoe erg alles was veranderd. Kon ik het verscheurde meisje van toen maar vertellen dat het uiteindelijk wel goed kwam, en dat ze de jaren daarna zich niet schuldig had hoeven te voelen, dat ze niet hoefde te twijfelen of ze wel het juiste had gedaan, want dat had ze. Het was goed dat ze ruimte voor iedereen had gecreëerd. Het was nodig om daarna opnieuw zo fris mogelijk te beginnen.
Ik hield een taxi aan en vertrok richting het hotel waar de jongens zouden verblijven. Ik kon niet wachten om Harry te zien. Ik veegde mijn handen af aan mijn broek.


Nog even snel stukje bij geschreven, want vanaf morgen ben ik het komende weekend in Denemarken, om mijn tweelingzus "op te halen" en mee terug te nemen voor kerst. Mijn vader en ik gaan rijden om 6 uur deze ochtend - oh mijn god......- zodat we op tijd zijn om drie topsport handbalwedstrijden van het WK (waar ook NL bij zit!:D) in Denemarken te kijken (daar is nu het handbal wk) (onze familie is een beetje een handbalfamilie) (wij hadden niet bestaan zonder handbal en zonder de familieclub want daar hebben onze ouders elkaar ontmoet) (dus zo belangrijk is de sport ahahaha)

Alvast een fijn weekend en bedankt voor jullie reacties bij het vorige hoofdstuk <3 ze waren lief <3

Reacties (7)

  • BiebStyless

    en elke x weer zo'n goed hoofdstuk en langzaam begin ik op te raken met lange reacties te posten
    je story is zo verdomd goed en mijn fav all time..

    i just need a moment..

    but oke ga zo door!

    ik wens je veel plezier in Denemarken ookal is het weekend eigenlijk voorbij? bijna dan.
    wist gewoon niet hoe ik moest reageren maar ben benieuwd en kan niet wachten op het volgende hoofdstuk ^^

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Oh leuk stukje! Veel plezier dit weekend

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Geweldig:D

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    super awesome geweldig geschreven <3!

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Zoals je weet ben ik zo gek op jouw Harry. Ik bedoel, ik heb in het dagelijks leven niet bizar veel meer met Harry, behalve dat ie fucking gorge is en elke keer als hij zijn mond opent me van mijn adem beneemt maar uhh ja ik bedoel dat ik niet meer zo'n obsessed gevoel richting hem heb. Maar als echte Harry maar in het kleinste detail op jouw Harry lijkt, qua persoonlijkheid dan, qua uiterlijk is het sowieso dezelfde persoon hahaha, dan denk ik dat ik ter plekke ga sterven. Gewoon dikke doei. Auf wiedersehen.

    Ik vond de sms'jes ook zo cute. Het duurde even voor ik ze helemaal snapte want volgens mij is staan sommige niet helemaal aan de goede kant maar omg dat 'No. Call me' is de officiële death of me. Zulke dingen zijn zo ontzettend lief omg. Ik denk dat gewoon dát mijn favo passage is. Gewoon omdat ik er zulke stomme feels van kreeg.

    En ik vind het lief dat Charlie lekker bij een klasgenoot gaat logeren. Ook al is Kate weird af. Het zal wel een goede reden hebben maar je snapt me. Weird af.

    Nou dat was het wel weer hahahaah

    Heel veel plezier met alles wat op de planning staat!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen