Foto bij 017

We know so perfectly how to give birth to the monsters inside us, but for reasons I will never figure out, we have not the slightest clue of what to do with all the love. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Met grote ogen keek ik rond in de grote drukke sportzaal. Rondom lagen matten op de grond, en verscheidene sporttoestellen stonden opgestapeld tegen de wanden. In het midden lag een grote vierkante boksring, ongeveer een meter boven de grond.
Ik bleef ernaar kijken, me Harry erin voorstellend en stiekem hopend dat ik hem er straks zou kunnen zien trainen. Het idee alleen al was genoeg om me in vuur en vlam te zetten.
Er waren niet enorm veel mensen door het behoorlijk late uur, maar de enkelen die rond ons heen stonden, draaiden wel hun hoofd in mijn richting toen ze me zagen.
Ik wist dat ik hier niet hoorde, maar wat kon ik anders doen? Als het van mij had afgehangen, was ik intussen al naar huis vertrokken, maar Emily had er met haar irritante obsessie met Harry een stokje voor gestoken.
Nieuwsgierig keek ik naar een man even verder, die in staande positie net een indrukwekkende hoeveelheid aan gewicht optilde, zijn armspieren meer dan duidelijk onder zijn bezwete getatoeëerde huid. Hij maakte oogcontact en knipoogde flirterig, zodat ik geschrokken en ongemakkelijk mijn blik afwendde. Met grote verbazing vond ik enkele vrouwen doorheen de ruimte, me afvragend hoe ze het hier in godsnaam uithielden tussen al die gevaarlijk uitziende mannen.
Het leek geen gewone sportclub te zijn, alsof je aan bepaalde criteria moest voldoen hier te mogen trainen, iets dat me niet eens zo hard zou verbazen.
Harry maakte een geërgerd geluidje en legde zijn grote warme hand onverwachts op mijn onderrug.
"Daar staan ze." gromde hij, knikkend naar de overkant, waar Emily naast Jim stond en haar ogen onderzoekend op ons gericht hield.
Toen we hen bereikten, knikte Jim naar Harry.
"Jij, opwarmen. Je hebt al genoeg tijd verloren." Het verraste me hoe autoritair en onaangedaan hij leek te zijn door de knappe jongen, dat in tegenstelling tot haast iedereen in zijn omgeving. Het was een aangename verandering, en onmiddellijk besloot ik dat ik Jim wel mocht.
Met een ijzige blik gooide Harry zijn versleten bokshandschoenen voor zijn voeten neer en draaide zich toen om, naar de matten even verder wandelend. Slikkend liet ik mijn ogen over zijn nauwelijks verhulde lichaam glijden, starend naar zijn lange benen en de manier waarop zijn spieren soepel onder zijn gebruinde verrukkelijke huid bewogen. Onbewust beet ik op mijn onderlip, terugdenkend aan onze laatste kus, en aan hoe hij op de meest sexy, zelfzekere manier boven me had gehangen.
God, hij was zo verleidelijk.
Snel wendde ik mijn blik terug af, beschaamd Jims ogen vangend. Hij bekeek me echter slechts grijzend, me een veelbetekenende knipoog zendend, zodat ik diep bloosde en mijn keel beschaamd schraapte.
"Jullie kunnen hier blijven staan." knikte hij nog naar ons, voor hij zich uit de voeten maakte en naar de boksring liep.
Ik probeerde Harry opnieuw te zoeken met mijn ogen, maar Emily besloot mijn aandacht op te eisen: "Dus... Lily?"
Geschrokken blikte ik in haar ogen, mijn mond openend.
"Ja, hij... Ik weet niet waarom hij me zo noemt." mompelde ik voorzichtig, haar niet van streek willen makend. Defensief kruiste ze haar armen.
"Waarom? Omdat hij 'Rose' niet kan onthouden?" vroeg ze, haast hoopvol. Ik fronste enkel, mijn schouders ophalend.
"Om me te ergeren, waarschijnlijk." mompelde ik afwezig, hem wanhopig zoekend tussen de andere mensen in de zaal.
"Is er iets tussen jullie?" vroeg ze plots onderzoekend, mijn onderarm grijpend. Met een zucht keek ik haar terug aan en schudde mijn hoofd.
"Nee, Emily. Hij geeft niet om me." Het was eruit voor ik het besefte, maar toen ze haar mond al opende om een opmerking te geven, maakte ik een smekend geluidje.
Ik wilde het er niet over hebben, niet wanneer hij slechts enkele tientallen meters verder was. Ze wuifde het weg met een zuchtje, achteruit leunend tegen de muur, knikkend met haar hoofd.
"Daar is hij." snauwde ze haast. Onmiddellijk volgde ik haar blik met mijn ogen, de knappe lange jongen inderdaad aan de andere kant van de sportzaal ziend. Moeiteloos en aan een snel tempo deed hij een indrukwekkend aantal sit-ups na elkaar, en ik wenste dat ik dichterbij hem was, zodat ik de manier waarop zijn spieren onder zijn getatoeëerde huid bewogen kon bewonderen.
Het leek alsof hij het zwaartepunt van de grote ruimte was, die prachtige gebroken jongen. Zijn woedende intimiderende persona liet iedereen in zijn buurt halt houden en nadenken over zijn aanwezigheid. Want dat was het effect dat hij op andere had.
Het was overduidelijk dat de weinige andere sporters rond hem zich plots bewust werden van hun eigen lichaam en bewegingen, tot mijn ergernis zeker de vrouwen, ook al leek hij hen amper op te merken. Hij zat zoals altijd compleet in zijn eigen wereld, en heel even vroeg ik me af of het ooit anders was geweest, of hij als kind misschien niet die duisternis, die koelte en dat gevaar in zich had gehad.
Had hij ooit van iemand gehouden, buiten van zijn familie?
Ik probeerde zo min mogelijk te kijken naar hoe hij zich opwarmde, maar mijn ogen leken naar zijn lange sterke lichaam toe gezogen te worden.
Hij zag er zo sterk en mannelijk uit -zo ongelooflijk mooi.
Mijn hart sprong op toen hij eindelijk klaar was en terugliep naar waar wij stonden, net toen Jim op zijn vingers floot van in de boksring.
"Styles!" blafte hij. Harry negeerde het en bond zijn haar opnieuw samen, ons niet aankijkend maar zijn geërgerde groene ogen richtend op zijn trainer. Hij griste zijn bokshandschoenen van de grond, waar hij ze slordig en onbedacht had gegooid, en stond vervolgens terug recht, op slechts een meter van me vandaan.
Hij zag er sexy uit, licht bezweet en met die aantrekkelijke gloed rond zich, wijzend op zijn kortgeleden inspanning. Ik kon hem zelfs ruiken, zijn heerlijke zware parfum -fris en mannelijk, met een vage zweem van sigaretten, en de verleidelijke geur van zijn zweet en adrenaline.
Het was het beste en zaligste ter wereld.
"Ga je boksen?" vroeg Emily dommig, op de meest zielige manier smekend om zijn aandacht. Hij negeerde haar, zijn ogen enkel kort op mij richtend.
Snel wendde ik mijn blik echter af.
"Ik breng je straks naar huis." mompelde hij plots onverwachts, lichtjes buiten adem. Ik bleef naar de grond kijkend, vermoedend dat hij het tegen Emily had gehad. Hoe kon het ook anders? Ze leek niet op te kunnen houden haar adoratie voor hem te verbergen.
Maar wat zou ik dan doen? Alleen terug met de metro? Dat leek niet echt een aanlokkelijk plan.
"Lily." zei hij kort. Met een ruk hief ik mijn hoofd op, ziend hoe hij me ongeduldig aankeek.
"Wat?" vroeg ik ademloos, mezelf snel verbeterend: "Wat zei je?" Ik beet op mijn onderlip, bedenkend dat mezelf beleefd uitdrukken waarschijnlijk niet enorm veel uitmaakte bij iemand als Harry.
Hij snoof en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Je hebt me wel gehoord." Hij wilde zich al omdraaien, maar Emily stootte een verontwaardigd geluidje uit.
"En ik dan?" Ze was duidelijk gekwetst, en ik haatte het dat hij het nu al voor elkaar had gekregen, ook al had ze het kunnen verwachten.
Hij haalde enkel zijn schouders op, haar amper aankijkend.
"Ik ben geen taxi." gromde hij enkel, net toen Jim hem opnieuw geërgerd riep: "Harry! Hier, nu!"
Zonder ons nog een blik waardig te keuren, draaide hij zich om en stampte naar de boksring, behendig onder de touwen klimmend en even later recht gaan staand naast Jim.
Ik zag hem praten tegen Harry, zijn handen terwijl inwikkelend. Harry reageerde amper, waarschijnlijk gewend aan de instructies die hij elke training kreeg. Eens de zwarte beschermtape rond zijn handen vastzat, greep hij zijn bokshandschoenen en trok ze aan, zijn armen losgooiend en vervolgens in de juiste positie gaan staand.
Ik hield mijn adem in, zijn lange sterke lichaam bestuderend, terwijl hij daar zo zelfzeker en gefocust stond, zijn gespreide benen lichtjes geplooid, zijn gewicht op de bal van zijn voet.
Het verbaasde me dat hij er zo gecontroleerd kon uitzien, ondanks zijn temperamentvolle karakter. Volledig gefocust op hem keek ik toe hoe hij een eerste stoot leverde, tegen de twee op kussens lijkende handschoenen van Jim.
Die laatste snauwde instructies, onhoorbaar voor mij, maar Harry perfect leidend. Het was haast mooi om te zien hoe goed ze op elkaar afgestemd waren, het idee van Harry mentaal verbonden met iemand anders absurd. Onbewust dacht ik opnieuw aan de muren die hij metershoog had opgebouwd.
Ik bewonderde Jim voor het feit dat hij erdoor leek te kunnen breken, en ik kon enkel hopen dat het me op een dag ook zou lukken.
Zou hij nu op zijn kwetsbaarst zijn, onderdanig aan iemands bevelen? Ik kon me hem amper in die positie voorstellen, maar het beviel me wel.
Nog steeds sprakeloos keek ik toe hoe zijn lange lichaam soepel en snel bewoog, doch met zo'n ongelooflijke kracht en zelfzekerheid. Het was één van de meest fascinerende dingen die ik ooit had gezien: Harry in de ring.
Nu pas leek ik ten volle te beseffen waarom mensen bang van hem waren. Ik kon de verbeten trek rond zijn mond zien, de donkere dreigende blik in zijn kille ogen; hij zag er griezelig gevaarlijk uit.
Maar zo mooi, zo wonderlijk. Een onweerstaanbaar gif, en duivel met het gezicht van een engel; dat was Harry.
De zwarte tekeningen op zijn bezwete huid leken mee te dansen met zijn bewegingen, zijn lijf behendig en zo uitstekend getraind dat ik zijn acties amper kon bijhouden.
Middenin mijn adoratie voor Harry werd ik echter opgeschrikt door Emily.
"Fuck this, Rose, ik bel Keith en vraag of hij hierheen wil komen. Dan moet ik tenminste niet alleen met de metro terug." snauwde ze plots. Ontzet keek ik haar aan, me onmiddellijk schuldig voelend.
"Wat? Em, nee! Ik ga wel met je mee terug! Luister niet naar Harry, je weet hoe hij kan zijn." probeerde ik haar te sussen, maar ze snoof en tikte op haar gsm.
"Laat maar. Ga maar mee met hem, ik ben zeker dat je dat liever doet." Mijn mond zakte open.
"Natuurlijk niet!" ontkende ik, maar het klonk nog ongeloofwaardiger dan het in werkelijkheid was. Ze negeerde me en bracht haar telefoon naar haar oor.
"Emily..." zuchtte ik, haar trachtend te overhalen, ook al voelde ik mijn frustraties stijgen.
Het was in de de eerste plek haar fout dat we hier op dit moment waren, niet de mijne. Trouwens, ik kon er niets aan doen dat Harry een idioot was die ervan hield met de gevoelens van meisjes te spelen; het was niet nodig dat ik erin betrokken werd. Waarschijnlijk had hij het zelfs niet gemeend toen hij zei dat hij me naar huis zou brengen.
En wat zou ik dan doen?
Dan nog, zelfs als hij het al zou menen, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht met hem mee te gaan op die motor. Het idee alleen al liet me huiveren uit angst.
"Keith? Hey, ik heb een vraagje." mompelde Emily geïrriteerd, van me weg stappend en even verder tekeergaand tegen de jongen aan de andere kant van de lijn. Moedeloos liet ik me achterover vallen tegen de muur, me afvragend hoe ik in godsnaam in deze situatie terechtgekomen was.
Toen ze terugkeerde, stak ze haar gsm in haar jaszak en wierp me een giftige blik toe.
"Hij is er binnen een kwartier. Ik ga terwijl buiten wachten, voor ik nog meer spijt krijg van deze beslissing." Ik knikte en duwde me af.
"Ik ga met je mee." zei ik vastbesloten, maar ze snoof en hief haar handen op, me op afstand houden.
"Nee, blijf. Geniet van je tijd met Harry voor hij je ook neukt en weggooit."
"Emily." zei ik ontzet, maar ze kneep haar ogen tot spleetjes en schudde haar hoofd.
"Ik begrijp het wel, Rose. Hij is aantrekkelijk en jij bent naïef, maar ik vind het enkel jammer dat hij belangrijker voor je lijkt te zijn dan onze vriendschap."
Met deze woorden draaide ze zich om, donkere krullen zwiepend rond haar knappe gezicht. Volledig sprakeloos en van de kaar bleef ik staan, kijkend hoe ze van me weg beende.
Ik kon niet geloven dat ze mij net had beschuldigd van het verwaarlozen van onze vriendschap voor Harry. Meende ze dit nu?
Fronsend kruiste ik mijn armen, een gefrustreerd geluidje makend.
En wat nu?
Zij had me in de steek gelaten, en met Harry kon ik evenmin mee.
Plots beseffend dat ik op de meest absurde manier in een onbekende fitnesszaal terecht was gekomen en geen idee had hoe ik veilig naar huis kon geraken, sprongen de tranen in mijn ogen. Ik was Zacs dreigementen nog niet vergeten, en het laatste wat ik wilde, was iemand van hen of Finn tegenkomen op weg naar de loft.
Verloren viste ik mijn gsm uit mijn donkerblauwe mantel, moedeloos door mijn contactenlijst scrollend.
Net toen ik vol schaamte Liam wilde opbellen, hoorde ik Jim brullen: "Focus!" Met een ruk keek ik op, kijkend hoe Harry met zijn rug naar me toe stond, recht tegenover Jim en volledig gespannen.
Van de gecontroleerde vechter was amper iets overgebleven; in de plaats daarvan leek hij met zijn woede geen blijf te kunnen, zich tevergeefs inhoudend.
Ik zag Jim iets snauwen tegen hem, maar nog voor hij klaar was, trok Harry zijn handschoenen ruw uit en gooide ze tegen Jims borstkas, zich omdraaiend en de ring verlatend.
"Styles!" blafte zijn trainer nog, al werd het compleet genegeerd.
Hij keurde me geen blik waardig toen hij met een diepe frons en een woeste blik in zijn mooie ogen langs me liep, op weg naar de deur waarlangs we even later binnengekomen waren. Geschrokken keek ik hem na.
Die rit kon ik nu zeker vergeten...
"Rose?" Ik draaide me om, ziend hoe Jim naar me toe wandelde, Harry's bokshandschoenen in zijn grip.
Ik glimlachte geforceerd, maar hij zuchtte enkel, knikkend naar de woeste man die net uit het zicht verdween.
"Het spijt me. Je weet wel hoe hij is." mompelde hij. Ik schraapte mijn keel ongemakkelijk.
"Niet echt." lachte ik nerveus, met mijn vingers spelend. Slikkend keek ik terug naar hem op, besluitend dat ik evengoed een gesprek met hem kon aanknopen. Wat had ik anders te doen?
"Is dat hoe zijn trainingen meestal eindigen?" Jim snoof, zijn gewicht van zijn linker- naar zijn rechterbeen verplaatsend.
"Vroeger vaker dan nu." Hij zuchtte, terwijl ik kort knikte.
"Luister, Harry is mijn beste bokser. Ik train meer dan twintig jongens, en hij steekt er met kop en schouders bovenuit. Het enige probleem is dat hij zijn woede niet onder controle kan houden. Het heeft maanden geduurd voor hij aan legale wedstrijden mocht meedoen. Hij zou perfect kunnen vechten boven zijn gewichtsklasse, maar dat is niet toegestaan. Ik heb hem moeten leren zich in toom te houden. Daarom dat hij in de eerste plek terecht is geraakt bij Finn. Daar maakt het allemaal geen fuck uit, zolang je vecht en opbrengt." Hij schudde zijn hoofd.
"Zijn allereerste wettelijke wedstrijd was een ramp. Ze hebben zijn tegenstander moeten afvoeren naar het ziekenhuis, er bleef amper iets van hem over." Mijn ogen werden reusachtig.
"Wat?" stootte ik geluidloos uit. Hij humde enkel, kijkend naar de versleten bokshandschoenen.
"Daarna ging het steeds beter. Over het algemeen kan hij zich inhouden, maar hij blijft Harry. Hij doet zijn zin, wat je ook zegt. Ik heb hem trouwens al duizenden keren gesmeekt op te houden met die illegale wedstrijden, maar het lijkt wel alsof hij erop kickt risico's te nemen."
Hij wierp me een zijdelingse blik toe en mompelde: "Hij is geen simpele jongen. Maar er zit iets in hem, dat weet ik. Iemand moet het enkel los zien te krijgen."
De manier waarop hij me aankeek, stond me niet aan, ook al was hij nog in mijn achting gestegen nu ik wist dat hij evenmin achter zijn verboden wedstrijden stond.
Waarop doelde hij?
Ik zweeg even, maar vroeg toen voorzichtig: "Hoe kende je mijn naam?" Hij glimlachte zwak.
"Hij verblijft al bijna een week bij mij." Ontzet keek ik hem aan.
"Bij jou?" herhaalde ik. Hij haalde enkel zijn schouders op.
"Ik weet niet waarom. Harry lost nooit iets over zichzelf. Hoe dan ook, enkele dagen geleden liep ik 's nachts langs hem op de sofa. Je zou hem moeten zien als hij slaapt, zelfs dan lijkt hij kwaad te zijn op de hele wereld." Hij grinnikte even, maar werd toen terug serieus, me met twinkelende ogen aankijkend.
"Maar plots leek hij rustiger te worden, haast ontspannen. Hij zei je naam." Hij knikte naar me.
De adem stokte in mijn keel, en geschrokken keek ik hem aan.
"Wat? Wacht, nee. Hij zei mijn naam niet." ontkende ik snel, ongelovig. Jim grijnsde.
"Hij zei hetzelfde toen ik hem er de volgende ochtend over aansprak." Hij lachte nu luid.
"Ik meen het nochtans. Hij haatte het toen ik je vroeg wie je was. 'Voor jou is het Rose', dat zei hij." bulderde hij, me geamuseerd aankijkend. Met rode wangen uit zowel schaamte als opwinding keek ik hem aan.
Harry had over me gedroomd?
"Verder heeft hij niets gezegd. Hij is het huis uit gestormd en pas 's avonds kwam hij terug, met gebarsten en bloedende knokkels." Ik beet op mijn lip. Had hij opnieuw gevochten? Ik haatte het wanneer hij dat deed... Niet dat het mijn zaken waren, maar dat betekende niet dat ik kon ophouden erom te geven.
Ik sloeg mijn armen rond me heen en keek in zijn vriendelijke ogen toen hij me vroeg: "Wat is er aan de hand tussen jullie?"
Verslagen haalde ik mijn schouders op.
"Niets. Ik... Ik woon bij hem en zijn vrienden op de loft, dat is alles. Ik weet dat hij niet om me geeft en dat ik hem erger, dus wat het ook is dat hij heeft gedroomd, ik zou er niet te veel achter zoeken."Jim trok zijn wenkbrauwen op.
"Niet om je.....? Dat is bullshit. Harry is de laatste tijd anders, en ik weet dat ik niet de enige ben die het ziet. En na zijn reactie op je, zowel die ochtend als daarnet, vermoed ik dat het wel eens door jou zou kunnen komen." Onthutst keek ik hem aan.
"Door mij? Maar ik heb niets gedaan." zei ik blozend, hem niet het gevoel willen gevend dat Harry en ik iets waren. Ook al gaf ik om hem, het was niet wederzijds, en ik legde me er beter bij neer dat het zo zou blijven.
"Duidelijk wel, want je doet iets met hem." zei hij schouderophalend, vervolgend: "Ik weet hoe hij is, Rose. Hij duwt mensen weg en hij is er over de jaren heen behoorlijk goed in geworden. Maar met jou... Hij voelt iets voor je, ook al probeert hij het te verdringen. Misschien is dat wat hem zo gefrustreerd maakt, dat hij voor het eerst in zijn leven een gevecht aan het verliezen is." Hij glimlachte kort.
Ik humde zenuwachtig, antwoordend: "Nee, je hebt het mis. Het spijt me, maar ik denk niet dat ik degene ben die Harry kan veranderen. Hij heeft een hekel aan me." Jim schudde enkel zijn hoofd.
"Laat me je iets vertellen over hem, Rose. Harry is een klootzak en een gevaar voor iedereen die in zijn buurt komt. Maar bovenal is hij een vechter, op elk mogelijk vlak. Hij heeft enkel iemand nodig die harder vecht."
Onverwachts legde hij zijn hand op mijn schouder en zei indringend: "Ik weet dat jij die iemand kan zijn, meisje. Ik weet dat hij moeilijk is en dat hij je pijn doet, maar geef hem niet op."
Mijn ogen waren reusachtig, en ik duizelde door zijn betekenisvolle woorden.
Hij voelt iets voor je... Ik weet dat jij die iemand kan zijn... Geef hem niet op...
"Ik... Ik weet niet... Ik denk dat je het mis hebt, ik... Ik ben niet speciaal, zeker niet voor hem." stotterde ik, enkel weg willend. Weg van hem, Harry, en dit verstikkende gesprek.
Het werd tijd dat ik een punt zette achter mijn gevoelens voor de woeste man die mijn leven leek te beheersen. Het was niet goed, en het verwarde duidelijk niet enkel hem en mij meer.
"Ik weet dat het nu vreemd klinkt, maar onthou wat ik heb gezegd, Rose." Ik slikte, trachtend de opkomende hoofdpijn te verdringen. Niet antwoordend keek ik hem aan.
"Ik moet vertrekken." mompelde ik uiteindelijk. Ietwat teleurgesteld zuchtte hij, knikkend.
"Hier, geef hem dit op je weg naar buiten." mompelde hij, me de bokshandschoenen in de handen duwend.
"Normaal zit hij in kleedkamer acht. Vertel hem dat ik hem morgen twee uur eerder verwacht om de verloren tijd in te halen, oké? Het was leuk je te ontmoeten, Rose." glimlachte hij, zich zonder te te wachten op mijn antwoord omdraaiend en van me weg lopend.
"Wacht, Jim!" riep ik verontwaardigd, maar hij negeerde het. Fronsend keek ik hem na, vervolgens naar de handschoenen kijkend.
Ik draalde even, nadenkend over wat ik ermee zou doen.
Uiteindelijk besloot ik dat ik ze zou afgeven aan de balie, en me vervolgens uit de voeten maken. Het was niet mijn probleem dat hij ze hier achtergelaten had, en mijn prioriteit was op dit moment Liam bellen en thuis geraken, zodat ik deze stresserende dag achter me kon laten.
Vlug doorkruiste ik de sportzaal, met rode wangen langs de starende sporters, die zich duidelijk afvroegen wat ik hier in godsnaam deed.
Het was confronterend dat ik net hetzelfde deed.
Ik slaakte een opgeluchte zucht toen ik weer in de koude steriele gang stond, weg van de minachtende blikken en Jim.
Ongewild keek ik even rond me, aarzelend starend naar de nummers op de deuren.
15, 14, 13, 12, 11, 10,...
Nee.
Ik wendde mijn ogen af en stapte door, vastbesloten hier te vertrekken. Ik zou ze gewoon afgeven aan Demi of die oudere vrouw, zoals ik het mezelf had beloofd. Harry op dit moment zien zou me enkel verwarder maken.
Dat alles vergat ik echter toen ik zijn kleedkamer voorbij liep, en zag dat de deur wagenwijd openstond.
Ik hield abrupt op met wandelen, met versnelde ademhaling naar binnen kijkend.
Hij stond op slechts enkele meters van me, geleund tegen de tafel tegen de wand, zijn grote handen achter zich en zijn lange benen gekruist voor hem.
God, hij was prachtig.
Ik slikte, en voor ik besefte wat ik deed, zette ik een stap naar binnen, zijn aandacht trekkend door het geluid van mijn hak op de tegelvloer...

--
Sorry voor dit wat saaiere stukje! Ik heb het gevoel dat ik de personages eerst wat moet uitwerken voor ik veel laat gebeuren...
Dat idee kan fout zijn.xD
Hoe dan ook, het volgende hoofdstukje wordt veel beter! Veel Haly momentjes, beloofd!
Ik hoop dat iedereen fantastische feestdagen heeft gehad (en nog zal hebben)!
Wat minder nieuws: mijn voorraad hoofdstukjes is op, dus ik hoop dat ik volgende week zal kunnen updaten!
Ik beloof dat ik er alles aan doe om het voor elkaar te krijgen!! Ik heb het gewoon enorm druk, ik zit middenin mijn blok en volgende week beginnen mijn examens, dus schrijven staat op een laag pitje...(huil)
Alleszins allemaal een FANTASTISCH OUDEJAAR EN NIEUWJAAR!!! Feest maar goed en amuseer jullie!!
Tot volgend jaar!! Of volgende week, komt praktisch op hetzelfde neer.



En dan onze Louis, 24 jaar... Ik kan niet geloven hoe snel de tijd gaat! Ode aan de birthday-boy! Enkele dagen te laat...


Reacties (25)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven. Vrolijk kerst. Happy new year.

    9 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    9 maanden geleden
  • kimmybiebzz

    Ik heb dus precies het zelfde als de lezer hier onder!! Hihi

    3 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Awhh hoopte vnv op een nieuw stukje, hopelijk morgen vroeg dat je dan hebt geüpdate en anders dit stukje maar over en over blijven lezen, want wat schrijf jij geweldig echt een verslaving blijf extra elke zaterdag tot laat op om een nieuw stukje te kunnen lezeb

    3 jaar geleden
  • ElenaMarie

    Je schrijft echt geweldig !!!!!
    Ik snap echt niet hoe je dit saai kunt noemen het is helemaal niet saai!
    Snel verderr:)<3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen