Foto bij Calm me down

Justin Bieber - No Pressure (tekst misschien niet echt relevant maar de melodie??? Ok)

Omdat de jongens oorspronkelijk vandaag vrij hadden, maar twee dagen geleden ook hadden aangekondigd vandaag iets aan hun fans te willen vertellen, was het vooralsnog nogal druk bij de studio waar de jongens hun aankondiging zouden doen. Fans stonden rond de ingang en bij de zijingang, waar mijn taxi eerst halt werd gehouden maar na mij gezien te hebben door werd gelaten, en met een zwaar hart keek ik nog over mijn schouder door de achterruit naar de fans, die mij ook nakeken. Ik kon al voelen wat over een paar uur door hen heen zou gaan, en het brak mijn hart.
Ze waren niet dom, though, dacht ik toen ik met mijn weekendtas de taxi uitliep en het gebouw binnenstapte. Sinds bekend werd dat de jongens vandaag iets gingen vertellen, vlogen de geruchten rond het internet. Er werden dingen gespeculeerd, beweerd, zelfs geraden, maar niemand kon het echt weten. Tot nu.
Ik was misselijk toen ik met een personeelslid door de gangen liep, die me begeleidde naar de studio waar de jongens een livestream zoals vroeger zouden doen. Elk had wel hun eigen kleedkamer om even tot rust te komen, maar, zoals de vrouw me vertelde terwijl we doorliepen, waren alle jongens de hele dag niet van elkaars zijde geweken.
‘Ook Harry niet?’
De vrouw, die zich had voorgesteld als Lucy, schudde haar hoofd. Ik glimlachte. Ondanks dat vandaag een zware dag zou zijn, bleek dat Harry probeerde deze ook met de jongens te delen. Hopelijk gold dat dan ook voor zijn emoties.
‘Ze zijn nog aan het repeteren wie wat gaat zeggen, en hoe,’ verklaarde Lucy toen we bij de studio aankwamen. Ze had de deur nog niet opengedaan maar ik kon door het kleine ronde raampje de jongens al zien zitten. Ook Harry. Hij oogde moe, nerveus, lachte af en toe met de rest mee, maar de frons bleef altijd staan.
‘Wacht,’ bracht ik uit toen Lucy op het punt stond de deurklink omlaag te duwen, ‘is het nu wel handig? Moeten ze niet eerste even dit doen, voordat ik zomaar binnen kom wandelen?’
Lucy glimlachte zwakjes. ‘Dat is een goede reden, mevrouw – Aibileen,’ ze corrigeerde zichzelf toen ze mijn blik zag, ik glimlachte, ze deed hetzelfde, ‘maar meneer Styles zou het daar helemaal niet mee eens zijn.’
‘Dat denk ik ook niet,’ murmelde ik toen ik weer door het raampje keek. Mijn hart zonk naar mijn voeten toen mijn blik die van Harry kruiste. Zijn mond viel een stukje open, zijn ogen onafgebroken op me gericht terwijl hij van zijn kruk gleed, haast struikelde, en zonder acht te slaan op de rest naar de deur snelde.
‘Harry...’ Hij had de deur nog maar net opengetrokken of zichzelf al bijna op me geworpen. Hij drukte me tegen zich aan, klemde zijn armen om me heen en begroef zijn gezicht in mijn nek. Toen ik mijn armen om hem heen sloeg voelde ik tot mijn ontsteltenis dat hij trilde.
Al vrij plotseling liet hij me los, alsof hij zich maar al te goed besefte dat iedereen keek, pakte mijn gezicht met beide handen beet en zei op een zachte, kwetsbare toon: ‘Welkom in de studio.’ Voordat hij een kus op mijn mond drukte kon ik zien dat zijn ogen rood waren, en mijn mondhoeken zachten omlaag. Ik kneep zacht in zijn hand, murmelde een ‘Ik zie je zo’ voordat ik hem weer een zacht duwtje terug de studio ingaf. Hij glimlachte voor het eerst weer naar me en liep toen terug naar de jongens. Die zwaaiden naar me. Ik zwaaide terug.
Lucy bracht me zonder een woord te zeggen naar Harry’s kleedkamer, die heel duister was, met in de hoek een grote huisplant en op het tafeltje daarnaast een geurkaars. In de rest van de kamer stonden twee lichtbruine twee persoonsbanken recht tegenover elkaar, met ertussen een salontafel. Daarop lag een stapel tijdschriften, met een boek ernaast en een boek op de bank. Het zag eruit alsof Harry daar had zitten lezen, maar toen ik het boek oppakte zag ik dat hij niet verder was gekomen dan de tweede bladzijde. Ik zuchtte licht.
‘Meneer Payne’s vriendin Sophia is een uur geleden aangekomen,’ zei Lucy achter me. Ik draaide me om. ‘Ze zit in zijn kleedkamer, aan het einde van deze gang, rechts.’
‘Dank je wel, Lucy.’ Ik glimlachte naar haar. Ze glimlachte en sloot toen de deur achter zich.
Per direct liet ik me op de bank vallen, me slap en moe voelend, en ik wist niet omdat het vanwege de intense gevoelens was en zou zijn, of dat het kwam door mijn lange vlucht, ondanks het slapen tussendoor. Alles waar ik nu aan kon denken was dat Harry een paar gangen verderop zat, en ik hier, en ik hem alleen maar heel graag wilde knuffelen en geruststellen. Hij dacht misschien dat hij het goed kon verhullen, maar het was maar al te duidelijk hoe gespannen en emotioneel hij was. Ik wist zeker dat ik niet de enige was die dat kon zien, maar ook dat hij niet de enige was die vandaag zo was. De jongens zwaaiden net dan nog zo uitbundig naar me, ik kon de nervositeit in hun gezichten en lichaamshouding zien.
Ik besloot naar Sophia te gaan omdat ik het gevoel had hier anders gek te worden, met alleen mezelf en mijn gedachten. En de huisplant.

‘Wie is daar?’ klonk nadat ik had geklopt. ‘Aibileen,’ antwoordde ik. Ik hoorde gestommel en vervolgens de deur die met een ruk werd opengetrokken. Even staarden we elkaar geschokt, verdwaasd aan, voordat Sophia’s onderlip begon te trillen en ze zichzelf in mijn armen wierp. Ik omhelsde haar stevig.
Dat halfuur erna zaten we dicht naast elkaar op de bank, ieder met een kop zwarte thee die Sophia had klaargemaakt, zacht te praten, alsof niemand het mocht horen terwijl niemand er ook echt was.
‘Liam was vreselijk voordat hij naar hier vertrok,’ mompelde Sophia, ‘echt, god, ik kon zijn hoofd er op een gegeven moment wel vanaf rukken. Maar goed dat hij wegging.’
Ik lachte zacht, triest, schudde mijn hoofd. ‘Dat had ik ook, thuis. Maar toen was hij vooral van alles tegelijk en zei hij van alles tegelijk. Hij werd er zelf ook helemaal gek van. Wanneer ging je hiernaartoe?’
‘Ik was eerlijk gezegd gisteravond al aangekomen,’ biechtte Sophia aan me op, ‘maar ik kon het nog niet aan me in deze gespannen sfeer te begeven. Echt, als je daar naar binnen loopt lijkt het net een kerkhof. Al die dode gezichten.’
Ik lachte zacht, gaf haar een zetje. ‘Hey, ze hebben ook een goede reden zo te kijken, hoor. Kijk naar wat voor een dag het vandaag is...’
‘Ja ja, weet ik ook wel,’ glimlachte Sophia terwijl ze een slokje uit haar mok nam.
‘Wat heb je gisteren en vanochtend dan gedaan?’
‘O, beetje ontspannen door de stad gestruind, bij cafeetjes gezeten en mensen bespied, uiteraard.’
‘Dus het was fijn.’
‘Het was fijn, ja.’
Ik glimlachte en dronk van mijn thee.

Sophia en ik keken tegelijkertijd op toen we buiten op de gang stemmen hoorden. Ze werden steeds luider. Vervolgens vloog de deur open, en ietwat verschrikt keken we toen terwijl er een aantal mensen de kamer binnen dromden. Het waren de jongens en een paar vrienden, maar toen ik beter keek zag ik Harry er niet bij staan.
Hey girls!
‘Waar is Harry?’
Niall trok zijn wenkbrauwen naar me op. ‘Ook hallo. Die is naar zijn eigen kleedkamer, op zoek naar jou, eigenlijk.’
Ik glimlachte lief naar hem, excuseerde me en stond op. Binnen twee tellen stond ik buiten, en toen ik omkeek zag ik dat Liam al mijn plek had ingenomen. Hij sloeg een arm om Sophia heen en drukte een kus op haar voorhoofd.
‘Aibileen.’
Ik draaide me terug en zag Harry tegenover me staan. Hij glimlachte waterig naar me en pakte mijn hand vast.
‘Harry.’
‘Ik zocht je.’
‘Ja, ik hoorde het van Niall.’
Harry keek even over mijn hoofd en zag de groep binnen zitten.
‘Zullen we?’ glimlachte hij en hij gebaarde naar de gang, richting zijn kleedkamer. Ik fronste en bleef staan terwijl Harry al ging lopen. Hij draaide zich om en bleef toen staan toen hij me zag. ‘Wat?’
‘Harry, is dat nu wel zo slim?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Je afzonderen?’
Harry keek me zwijgend aan.
‘Alleen vandaag nog. Op z’n minst vandaag niet.’
‘Ik wilde gewoon even alleen zijn met jou. Heel even.’
Ik keek naar Harry, bestudeerde zijn gezicht, zag de smekende blik, en gaf toen toe.
‘Vooruit, dan. Maar niet te lang.’

Het enige wat Harry eigenlijk wilde doen was me omhelzen. En ook echt alleen maar dat. We zaten op de bank, benen in elkaar verstrengeld, terwijl ik mijn armen om hem heen had en hij zijn hoofd op mijn borst had liggen. Ik streek over zijn haar. Zijn handen, die op mijn rug rustten, wreven af en toe zacht op en neer. Het brandde.
‘Alles goed verder?’ murmelde ik even later zacht terwijl ik mijn wang op zijn hoofd rustte. Ik kreeg alleen een zachte hum terug terwijl hij wat dichter tegen me aan ging leunen. Ik kuste hem op zijn hoofd.
‘Ik hoorde dat je vanochtend de hele tijd met de jongens bent geweest.’
Een reactie bleef uit.
‘Dat is goed. Was het fijn?’
De ‘ja’ die hij uitsprak ging gepaard met een lange zucht. Ik kon hem zijn lichaam helemaal voelen ontspannen.
‘Niet in slaap vallen, hè,’ glimlachte ik terwijl ik hem zacht heen en weer wiegde.
‘Maar je maakt het wel heel makkelijk,’ murmelde hij zacht terwijl mijn vingers zacht door zijn lange, lange haar gingen. Mijn hand bleef daarop hangen. Hij humde, bijna geïrriteerd, reikte met een hand blind naar de mijne en legde deze vervolgens op zijn hoofd nadat hij deze had gevonden. Ik lachte zacht, pakte in plaats daarvan zijn gezicht vast en tilde zijn hoofd op. Een zwakke glimlach was rond zijn lippen te zien terwijl hij zijn ogen gesloten hield.
‘Serieus hoor, Harry,’ lachte ik zacht terwijl ik hem zacht van me af duwde. ‘Je pauze is zo voorbij en dan is het weer hard werken.’
‘Daarom moet ik nu juist goed ontspannen en uitrusten.’
‘Ha, leuk geprobeerd.’
Harry grijnsde, klopte op mijn been voordat hij overeind kwam. ‘Iets te drinken?’
‘Nee hoor, dank je. Ik heb nog thee bij Liam staan.’
‘Die nu vast koud is,’ reageerde Harry met opgetrokken wenkbrauwen.
‘Ja, misschien, maar ik hoef echt niets.’
‘Oké.’ Hij draaide zich om en maakte een kop zwarte koffie voor zichzelf. Ik keek met een vies gezicht toe.
Hij zag hem pas toen hij weer naast me ging zitten en opzij keek. ‘Wat?’ glimlachte hij vragend, zijn wenkbrauwen opgetrokken.
‘Koffie? Echt?’
‘Dat houdt me wakker en alert,’ verdedigde Harry zich terwijl hij zijn handen aan het kopje warmde. ‘Vannacht ging het slapen niet zo goed.’
‘Ik kan dat wel zien, ja,’ ik keek naar de donkere kringen onder zijn ogen. Ik had het niet meteen willen zeggen, maar hij wist het duidelijk zelf al. ‘Tja, dat gebeurt weleens.’
In de stilte daarna dronk hij voorzichtig van zijn hete koffie. Blijkbaar had ik nog steeds een grimas op mijn gezicht, want toen Harry weer keek rolde hij met zijn ogen. ‘Joh, probeer het anders gewoon. Vaak is de smaak beter dan de geur.’
‘Vaak ook niet,’ reageerde ik droogjes, ‘als ik bijvoorbeeld de geur van poep ruik ga ik het niet per se eten om te kijken of het lekker is.’
‘Gatver, eigenwijs,’ reageerde Harry met een vies gezicht, ‘lekker voorbeeld. En je weet zelf ook wel dat dat ook geen goede is.’
Ik bleef hardnekkig weigeren.
‘Dan maar zo,’ concludeerde Harry uiteindelijk, terwijl hij de koffie in één keer achteroversloeg, het met een grimas doorslikte – had ik dus toch gelijk – vervolgens mijn gezicht met beide handen pakte en zijn mond op de mijne drukte. Ik had niet eens tijd om zijn handen te weren, laat staan zijn tong die hij meteen lachend tussen mijn lippen wurmde. Ik proefde hem, maar vooral koffie, en probeerde hem walgend weg te duwen.
‘Hawwy!’ Lachend trok hij zich terug, drukte toen nog een aantal kussen op mijn mond voordat hij weer op zijn plek ging zitten. Zijn brede grijns vertelde me dat hij erg trots op zichzelf was. Ondertussen veegde ik met een vies gezicht mijn mond af.
‘O, kom op, zo erg was het toch niet?’
‘Jij niet, nee, maar zwarte koffie wel. Never again.’
Harry glimlachte, schudde mijn hoofd en klopt een paar keer op mijn been. ‘Leuk dat je er weer bent, hoor.’
Ik glimlachte en beet op mijn lip. ‘Vind ik ook.’ Ik kreeg een schuine, liefdevolle blik terug.

Het momentje alleen met Harry had hem goed gedaan. Toen we teruggingen naar de groep, en vervolgens naar de studio, oogde hij weer wat meer ontspannen. Met een rood hoofd moest ik echter aanhoren hoe voor me de jongens Harry lachend op zijn schouders klopte en opmerkingen maakten zoals: ‘Hoelang waren jullie daar, eh, Harry? Kwartiertje? Dat lukt wel dan, toch, jongens?’ Het enige wat Harry deed was glimlachen en het over zich heen laten komen.
‘Serieus?’ siste Sophia me toe. Ze staarde me ongelovig aan.
‘Nee! Natuurlijk niet!’
Ze haalde haar schouders op. ‘Nou ja, het kan wel hoor. Eigen ervaring.’
Ik trok een gezicht en gaf haar een zetje. ‘Bedankt, maar dat hoefde ik echt niet te weten, hoor.’ Ook al keek ik voor me uit, kon ik Sophia’s grijnzende gezicht wel in mijn ooghoek zien.

Toen wij even later de studio binnenliepen zaten de jongens alweer op hun plek. Nu echter op een bank in plaats van de krukken. Allemaal werden ze bijgewerkt door Lou en Lottie, en terwijl Lou aan Harry’s haar zat mopperde ze: ‘Wat heb je met je haar gedaan, Harry? Ik had het net zo leuk gedaan!’ Terwijl Harry’s geamuseerde blik de mijne ontmoette begon de rest van de jongens te lachen. Ik schudde met rode wangen mijn hoofd.

De jongens hadden Ben Winston gevraagd of hij ze eventuele vragen van de fans of van zichzelf tijdens de livestream zou willen vragen. Ze hadden graag dat de fans ook de kans zouden krijgen hun vragen beantwoord te kunnen krijgen, omdat het nu ook om hen ging. Hij zat nu dus met ze, in een stoel ernaast, en repeteerde een aantal vragen die hij sowieso zou stellen. De jongens oogden meteen nerveuzer en ietwat stiller. Ik zag Harry moeizaam slikken terwijl ik met de andere meiden en de zijkant gingen zitten. Toen Harry zag waar ik zou zitten, zakten zijn schouders een stukje naar beneden.
‘Weten jij hoe het precies in z’n gang zal gaan?’
‘Hm, moeilijk te zeggen,’ Sophia haalde haar schouders op, ‘het enige wat ik heb begrepen is volgens mij dat ze eerst terugkijken op de afgelopen jaren, waarover fans de kans krijgen via Twitter vragen te stellen en Ben ze samen met een paar van zijn eigen zal stellen, en dan mag ieder van hen iets tegen de fans zeggen, en dan maken ze het samen bekend, geloof ik. En terwijl ze daarover verder praten kunnen fans weer vragen insturen. Meer over hoe en waarom, denk ik.’
‘O, oké.’
Sophia pakte mijn hand en kneep zachtjes. Ook zij oogde een beetje bleekjes. En net zoals zij zag ik bij Harry dat zijn handen licht trilden terwijl hij een hand door zijn haar haalde en een slokje nam van zijn glas water. Ze gingen zo beginnen.


Het is vijf minuten geleden sinds ik de jongens bij de X Factor heb zien optreden (het programma is nog niet voorbij, Adèle moet nog optreden en de winnaar moet nog bekend worden en misschien komen de jongens nog terug haha ik weet het niet) en
Ik ben een beetje heel erg verdrietig. Ik ben er sinds 5 oktober 2011, op mijn 15e, en nu ben ik 19 1/2 en het ging allemaal zo snel. Ik weet nog waar ik in mijn middelbare school stond toen een toenmalige vriendin een foto van ze aan me liet zien (en ik al meteen afvroeg wie die ene met die krullen was) en toen is het eigenlijk begonnen. Het is zo makkelijk voor me geweest fan van ze te zijn, ze leuk te vinden (van ze houden vind ik nogal ver gaan, want ik ken ze niet). Waarom dan? Tja... Ze zijn zulke gave mensen in het algemeen dat ik er geen moeite voor hoef te doen, of zo. Is dat raar?
Ze zijn, vooral dit jaar, dat ene constante plekje in mijn leven geweest, waar ik even naartoe kon als het allemaal niet zo mee zat, waar ik even alleen maar om ze hoefde te lachen op het internet, over ze hoefde te schrijven - wat ik met plezier deed en nog steeds doe - en het hielp me even op een dag blij te zijn. Ze daar te zien optreden deed me huilen, ze die grouphug met zoveel kracht doen bracht dezelfde reactie teweeg, en toen ook Simon zichtbaar aangeslagen was gingen de kranen weer een stukje open :') ik ben zo zo zo zo zo trots op ze, trots op ons allemaal, want we zijn er na al die jaren toch nog maar samen, voor ze, met ze, en ik voel zoveel genegenheid voor de jongens en iedereen die daarbij hoort dat ik die kranen wel helemaal open kan draaien (maar ik doe het niet).
ik hoop dat dit stukje misschien een beetje kan helpen alsnog lekker te slapen :') geen idee. Ik weet dat ik met een zwaar hart naar bed ga lollollol

Reacties (6)

  • HarryLoveXx

    Wauw...
    Ook mooi geschreven! Lots of loveee

    Xoxo

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    love love love it!

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!!(H)

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw,, ik wordt er zelf ook nerveus van, of het komt door de toets die ik vanmiddag heb XD
    Mooi geschreven love i!
    Xxx

    3 jaar geleden
  • fleurence

    Ik word zelf ook een beetje nerveus hoor. Nerveus hoe de fans zullen reageren en voor de jongens samen met Aibileen en Sophia..

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen