Foto bij We love you

Chris Brown - Right Here (ik denk het wel echt hoor)

Mijn armen om hem heen, zijn gezicht in mijn nek. Er klonk een trillerige ademhaling door de slaapkamer en mijn shirt was vochtig. Harry omklemde de stof stevig. Naarmate de tijd vorderde en we zo in bed bleven liggen, ontspande zijn greep geleidelijk aan, totdat hij uiteindelijk in slaap leek te zijn gevallen. Zijn ademhaling was regelmatig geworden en zijn halve lichaam lag zwaar op de mijne, maar erg vond ik het niet.
In mijn hoofd werd de dag nog tien keer afgespeeld.



De livestream begon eigenlijk erg soepel. Fans waren nieuwsgierig maar ook angstig, en voor nu was alles nog onder controle. Voor nu.
We gingen elk jaar langs, elk jaar waar in de meeste een nieuw album was uitgebracht, of een pauze van een paar maanden was geweest, en ieder van de jongens praatten, veel, en meer, en het leek alsof ze nu het gevoel hadden te kunnen zeggen wat ze al die tijd hadden willen zeggen, en wat ze misschien ook wel vaak genoeg hadden gezegd, maar nooit op díé manier, nooit met zóveel liefde.
‘Thank you so, so, so much for everything. We’ve loved you from the start and we’ve never stopped doing so ever since. You are the rock we need in our lives, and just like you sometimes need to get back to us when times are rough, we need you, too. We love you, we love you, we love you. I love you
Ik slikte. Louis borg het papiertje weg, al had hij het helemaal niet nodig gehad. Hij had zijn lippen op elkaar geklemd terwijl hij naar de camera staarde, proberend niet te laten blijken dat zijn ogen rood en nat waren en dat hij de woorden die hij zojuist had uitgesproken de avond ervoor tientallen keren had geoefend en herhaald, om maar te zorgen dat juist die natte ogen niet voor zouden komen. Tevergeefs.
Vragen werden gesteld. Diezelfde vragen werden met tien keer zoveel liefde en toewijding beantwoord, zo uitgebreid mogelijk, zo voorzichtig mogelijk, om geen tere harten te breken maar ook de jongens zelf niet. Liefde werd zo open en bloot mogelijk op tafel gelegd, alles om door de fans gezien te kunnen worden. Hun reacties werden tegelijkertijd gelezen en in de gaten gehouden, en daaruit bleek al gauw dat de fans het idee al begonnen te krijgen. Er werd dan ook besloten sneller door het programma te gaan, om ze niet te lang te laten wachten, terwijl de jongens het juist zoveel mogelijk uit wilden stellen.
Je zou je afvragen of het allemaal wel zo’n goed idee was. Stoppen, die levensfase voorgoed beëindigen, een nieuw hoofdstuk beginnen. Hoe je het maar noemen wilde.
Alle vijf zaten ze naast elkaar op de bank, tegen elkaar gepropt als een hoopje ellende. Ze waren stil, gespannen, emotioneel. Harry liet een trillerige zucht los en zat elke vijf minuten wel tien keer aan zijn haar. Zijn ogen keken overal behalve naar de camera. Zo dapper kon hij op dat moment niet zijn.

Het was de beurt aan de jongens om elk hun zegje te doen. Ze schraapten hun kelen, toverden notities tevoorschijn, haalden diep adem en zuchtten onhoorbaar. Zayn begon. Al gauw begon zijn onderlip te trillen en ik wendde mijn blik af.
Ik keek pas weer toen, nadat alle jongens waren geweest, de beurt aan Harry was. Ik had wel de hele tijd geluisterd maar kon het niet opbrengen ook te kijken. Aan de overslaande stemmen en de stiltes tussendoor te horen merkte ik dat ik dat niet moest doen als ik het droog wilde blijven houden. Maar Harry...
Ik hoorde hem hoesten en keek op. Zijn rode ogen ontmoetten de mijne en zijn mondhoeken trokken licht op toen hij zag dat ik terugkeek. Ik knikte hem toe.
Het papiertje in zijn handen trilde, een ervan ging over zijn broek, hij staarde naar de woorden met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen.
‘Ik...’ Hij haalde even diep adem.
‘Ik meldde me zo’n zeven, acht jaar geleden aan voor een talentenshow in de hoop enigszins een beetje naamsbekendheid te krijgen. Meer hoopte ik niet, omdat ik er ook niet meer van verwachtte.
‘En toen kreeg ik alleen maar ja’s behalve één nee en mocht ik door. Vervolgens mocht ik dat alleen mits ik in een groep ging, en dat ging ik, met de volle overgave, enthousiast en nieuwsgierig als ik was, maar ook jong en onervaren.
‘Sommigen van jullie zijn er sindsdien altijd geweest, of ergens onderweg erbij gekomen, altijd net zo enthousiast en nieuwsgierig als wij. Ik ben met jullie opgegroeid zoals jullie met ons zijn opgegroeid. Jullie hebben ons zoveel gegeven, en...’
Harry slikte krampachtig. Het papiertje glipte bijna door zijn vingers. Een hand ging nerveus door zijn haar.
‘We hebben vanaf het begin geprobeerd op z’n minst net zoveel terug te geven, en tot op de dag van vandaag voelt het alsof we daar volledig in hebben gefaald. We geven zóveel om jullie, hebben dat altijd gedaan en zullen dat ook altijd blijven doen. Altijd.’
Zijn onderlip trilde. Tranen blonken zijn ogen. Bij de woorden die hij daarna sprak sloeg zijn stem een beetje over. Maar de moed om de camera in te kijken had hij nu wel.
‘Het spijt ons dat we niet zo zijn zoals The Rolling Stones, en ook lang niet zulke legendes worden. Jullie zijn dat al wel. Jullie zijn de legendes die wij ons altijd zullen herinneren, waar we om zullen geven en van zullen houden.
‘H-het spijt me dat er een einde zou komen en dat dat einde er nu is. Het liefst deden we dit voor altijd, maar we voelen ons tegelijkertijd ook gevangen in ons jeugd. We willen verder, verder met ons leven en deze opbouwen. Zayn wordt heel gauw vader, ik ben al sinds aantal jaar een hele trotse,’ een waterig glimlachje verscheen, ‘al is dat niet de voornaamste reden dat we uit deze levensfase stappen. Het is wel een van de velen. We voelen alsof we alles voor One Direction en voor jullie hebben gegeven wat we kunnen, en dat klinkt misschien wel heel dom en heel slecht. Het betekent niet dat we helemaal stoppen met zingen of muziek maken – dat moet ieder van ons zelf maar zien – maar in de sfeer van One Direction voelen we dat het klaar is.
‘Dan wil ik graag nog benadrukken dat, ook al zou One Direction afgelopen zijn, is dat wat er tussen ons en jullie is, niet. Die speciale band die we nu met jullie hebben en voelen zal er altijd zijn. We zullen de rest van ons leven altijd een van jullie weleens tegenkomen, en tot ons geluk herinnerd worden aan de ongelooflijke tijd die we hadden en waar we deel van mochten zijn, en waarvan jullie het grootste waren. Jullie zijn de nummer één en zullen dat altijd blijven. Dank je, dank je, dank je, dank je! Dank je wel dat je al die jaren met ons hebt doorgestaan, en dank je wel dat je dat met zoveel liefde hebt gedaan. Wij houden heel, heel, heel erg veel van elk van jullie en zullen nooit in woorden uit kunnen drukken hoeveel julle voor ons betekenen. Zoveel, in ieder geval,’ hij haalde zijn neus op terwijl hij zijn handen op een bepaalde afstand uit elkaar hield. Ze trilden. Hij glimlachte krampachtig naar de camera. Toen liet hij zijn handen vallen, bijna moedeloos, en zijn blik zakte. Ben schraapte zijn keel, herpakte zichzelf na alle woorden van de jongens en vertelde met een zachte stem wat zij hadden ingeleid en wat de fans nu hoogstwaarschijnlijk al vermoedden. One Direction zou er zometeen niet meer zijn.
Ik haalde haperend adem. Sophia pakte mijn hand beet.


TWEE LEUKE VOORSTELLEN.
1: hier zat ik ik al een tijdje aan te denken maar wie lijkt een Q&A wat? Dit kunnen vragen aan ieder (echt waar, ieder) karakter uit het verhaal zijn, maar ook uiteraard aan mij (-: vind ik ook heel leuk (-: mocht je dat leuk lijken, drop yo questions below!:D
2. en twee: ik heb kerstkaarten en postzegels gekocht, dus... wie zou er een handgeschreven kaart in de brievenbus willen ontvangen??:Dik snap wel dat je adres dan aan mij geven nogal beangstigend kan zijn, maar als je wil kan ik je alle accounts op social media laten zien die ik heb (en bewijs leveren dat ze van mij zijn) om zo te laten zien dat ik geen pedofiel ben ofzo. en ook vooral geen pedofiel die drie jaar lang aan een harry fanfic schrijft:D

dus!! laat maar weten!!:D

Reacties (6)

  • Fermer

    i love this story from the bottom of my heart.(H)

    En ik vind handgeschreven kaartjes altijd leuk, kan er altijd 1 terugsturen als je dat wilt._O_

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    ik zou mezelf niet willen zien als dit alles in dit hoofdstuk echt gebeurt,
    ik zou een een emotioneel persoon zijn die niet uit de bed komt voor een aantal dagen ik meen dit serieus.
    maar dit hoofdstuk is daarom ook weer een rede waarom ik zo van dit verhaal hou want het bereid me ook voor voor als het ooit gebeurt over 20 jaar ofso?? laten we het daar op houden ^^

    ga vooral zo door want dit verhaal is amazing en het verdient meer reacties!!

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Wauwww mooi hoofdstuk:)

    Lijkt me grappig:Dwil jij er ook 1 terug?

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Heel mooi gezchreven!

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!
    Snel verder(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen