Foto bij 61 • De schrik




‘Ik kan er niet meer tegen!’
Eleanor rende door de gangen van haar school. Haar gehijg was het enige geluid dat ze kon horen, op het getik van haar schoenen op de donkere tegels na. Ze wist dat ze in Hogwarts was, maar niks was haar meer bekend. De gangen kronkelden en kwamen telkens weer op hetzelfde punt uit. Waar ze voor rende, wist ze niet, maar haar instincten gaven aan dat ze niet moest stoppen.
Een bekend figuur stapte uit het donker aan de andere kant van de kamer. Eleanor herkende het rode haar van Susan en leek plotseling hoopvol. Susan kon haar helpen! Zij kon haar helpen de ketting af te krijgen, dat wist ze zeker, ze voelde het!
‘Susan!’ riep Eleanor opgewekt en rende naar haar toe. Ze omarmde haar vriendin. ‘Je moet me helpen! Ik ben verloren!’ jammerde ze en zonder dat ze er erg in had, vloeide het verhaal uit haar. Ze vertelde Susan alles. Ze kon het niet meer inhouden. Ze vertelde over haar moeders dagboek, de runen en de ketting die ze had gevonden. Ze opende haar bloesje en ze vertelde Susan dat de ketting niet meer los kon. ‘Je moet me helpen!’ riep ze angstig en trok aan de ketting. Ze bleef maar trekken en trekken tot de schrammen in haar nek stonden en er bloed over haar hals liep, maar zelfs dat hield haar niet tegen. 'Susan, help me!’
Susan stak haar handen uit en pakte de ketting beet. Maar toen ze dat deed, werd ze lijkbleek. Haar ogen rolden achterin haar kassen en ze opende haar mond in een hartverscheurende kreet. Ze begon zo hard te gillen dat Eleanor bang was dat haar longen uit haar lichaam zouden ontsnappen. Witte rook steeg op van haar handen, ze werden rood en er droop bloed over haar polsen. ‘Wat gebeurt er! Laat het stoppen!’ gilde ze, maar Eleanor wist niet wat ze moest doen. ‘Laat los, Susan! Laat los!’
Maar Susan kon niet loslaten. Haar handen zaten aan de ketting vast gesmolten. Donker bloed droop over de tegels en vulde de kieren ertussen. Het stroomde door de hal heen en omringde hen. Toen stortte Susan plotseling ter aarde. Haar gezicht lijkbleek en haar lichaam roerloos op de bebloede tegels.
‘Susan!’ Eleanor knielde naast haar neer en tilde haar levenloze lichaam van de koude vloer. Een huiveringwekkende lach weerklonk om haar heen en overstemde haar gesnik en haar gebeden.
‘De dood achtervolgt je, Ella,’ riep de stem en opnieuw verscheen Cedric’s geest voor haar ogen.
‘Dit is een nachtmerrie! Susan kan niet dood zijn! Dat is een leugen!’ gilde ze en drukte het lichaam van Susan dichter tegen zich aan, waardoor ze zelf ook werd besmeurd onder de rode vloeistof.
‘Geen woord mag gesproken worden, of dit is het lot dat jou zal bezegelen!’ bulderde de stem, die ze nu niet eens meer herkende als Cedric’s.
‘Je bent hem niet!’ riep ze, ‘je bent maar een geest in mijn gedachten! Cedric zou dit nooit doen!’
Opnieuw klonk die bulderende lach en het bloed om Eleanor heen begon te kolken en te zwelgen alsof ze op een eilandje zat midden in een zee van bloed, dat zich langzaam vervormden tot een draaikolk dat haar langzaam opslokte.

Eleanor opende haar ogen. Ze schoot overeind en keek verschrikt om naar Susans bed. Het bed was leeg, maar onopgemaakt. Susan had er dus wel geslapen. Eleanor slaakte een diepe zucht en probeerde zich te kalmeren. Ze begroef haar handen in haar haren en leunde voorover. Opnieuw gewekt door een verschrikkelijke nachtmerrie, hield het dan nooit op. Haar hart bonkte nog hevig tegen haar ribbenkast en dat terwijl haar borst zo leeg voelde. Het leek haast alsof ze niets meer kon voelen. Ze probeerde na te denken, maar dit liet haar hoofd niet toe. Alsof de droom al haar gedachten had opgeslokt.
Eleanor wist geen emotie te kiezen om uit te duiden hoe ze zichzelf voelde, maar als hongerig er een was, dan was dat waarschijnlijk de eerste. Ze voelde haar maag rommelen en verlangde naar het ontbijt. Met een zwaar hoofd wist ze zichzelf overeind te duwen en ze keek wazig om zich heen. De kamer was al leeg, iedereen was al naar de ontbijtzaal vertrokken. Eleanor kleedde zich om en wierp een blik in de spiegel. De inktzwarte ketting hing nog steeds om haar nek heen. Ze zuchtte, waarom kreeg ze dat rotding toch niet af?
Ze had nog niet de moed bijeen geraapt om een van haar vriendinnen erover te spreken, mede omdat ze wist dat zij haar niet konden helpen. Ergens wilde ze het niet eens. Telkens als ze haar handen naar de ketting bracht om deze los te trekken, leek het alsof een stemmetje in haar hoofd zei dat ze dat niet moest doen. Of het het feit was dat de ketting van haar moeder was, wist ze niet en het maakte haar nu ook niets uit. Het enige dat ze eruit kreeg waren schrammen in haar nek van de ketting die in haar vel sneed wanneer ze het probeerde los te trekken en dat bespaarde ze zichzelf liever. Natuurlijk was het ook een optie om de ketting te breken op een meer Muggle-achtige wijze, maar ze had geen idee hoe oud de ketting was. Misschien was het wel heel veel waard en was er gewoon een speciale spreuk voor nodig om hem los te krijgen. Als dat zo was, wilde ze die snel vinden. In ieder geval voordat ze straks gek zou worden van het slaap tekort. De nachtmerrie die haar slaap vannacht had gestoord, was toch wel een van de heftigste. Dit was de eerste keer dat er iemand stierf in haar dromen. En Cedris stem teisterde haar opnieuw. 'Geen woord mag gesproken worden, of dit is het lot dat jou zal bezegelen.' Dat klonk totaal niet als Cedric, bovendien klonk het als een bedreiging. Eleanor dacht aan Susan, zou het betekenen dat als ze iets zou zeggen over de ketting, Susan zou sterven? Eleanor rilde, alleen de gedachte al maakte haar angstig.
Eleanor liep de slaapvertrekken uit en maakte baan naar de Grote hal. Daar zaten haar vrienden al te genieten van het heerlijke eten en ze schoof aan.
'Zo, jij ziet er moe uit,' merkte Justin op, terwijl hij zijn broodje sneed. De andere keken ook even om en knikte instemmend. Het was Eleanor in de badkamer ook allang opgevallen dat ze dikke wallen onder haar ogen had en dat ze wat bleek zag, maar hoopte eigenlijk dat niemand anders het zou opvallen. Ze sliep slecht de laatste dagen door nachtmerries, maar ze had het ook zo druk met school dat het haar niets verwonderde. De professoren lieten de leerlingen haast omkomen in het huiswerk.
'Misschien moet je even naar Professor Sprout lopen, ik weet zeker dat zij wel een kruidje heeft voor je,' drong Susan aan. Zij, in tegenstelling tot Jenna, werd elke keer wakker als Eleanor weer een nachtmerrie had. Het was daarom ook geen wonder dat Susan er ook wat slaperig uit zag. Het moment dat Eleanor haar aankeek, schoot het beeld van de nachtmerrie weer in haar hoofd en ze sloeg haar ogen neer, om het beeld uit haar hoofd te krijgen.
Eleanor haalde haar schouders op en smeet een broodje op haar bord. 'Ach, het in slaap komen is geen probleem. Het in slaap blijven wel.'
'Maak je je zoveel zorgen om school dan?' Ernie keek haar nieuwsgierig aan. Zijn ogen flitsten even naar de Slytherins tafel en Eleanor hoefde geen gedachtennte kunnen lezen om te weten waar hij aan dacht.
'Ik maak me geen zorgen om hem, als dat is wat je denkt. Eerder om alles wat er dit jaar is gebeurd en nog kan gebeuren. Draco is het minst mijn interesse.'
'En toch, je moet zoveel met hem samenwerken. Het zou me niets verbazen als dat een oorzaak is van je nachtmerries.' Jenna schonk wat sap voor zichzelf in een kelk en keek haar aan onder haar wimpers door. 'Ik bedoel, om elke Defence les naast zijn kop te moeten doorbrengen, daar zou ik ook nachtmerries van krijgen.'
'Ik denk eerder dat hij nachtmerries van jouw vuist zou krijgen, Jen,'
Jenna gaf Justin een fikse dreun tegen zijn arm, waardoor hij zijn bord bijna over de tafel heen lanceerde toen hij zich probeerde te verdedigen.
Eleanor zuchtte geïrriteerd. 'Kunnen we erover ophouden nu,' zei ze knorrig en stopte een hap brood in haar mond.
'We proberen je alleen maar te helpen, hoor. We maken ons zorgen,' antwoordde Jenna bits en keek haar vriendin doordringend aan.
Eleanor snoof een keer en pakte haar broodje van haar bord. 'Stop daar dan mee, want er is niets aan de hand. Ik ben gewoon moe en heb geen behoefde aan onnodige hulp.' Ze stond op van de tafel en liep de hal uit.
Het moment dat ze de deuren door liep, ontstond er een diepe frons op haar gezicht en ze begon steeds langzamer te lopen. Zuchtend hield ze halt. Ze ging tegen een muur aan geleund staan en staarde naar de vloer. Ergens voelde haar uitbarsting van net niet echt, alsof het een levensechte droom was geweest. Het ging zo snel, dat ze twijfelde aan wat ze gezegd had. Ze had iets gezegd, dat wist ze wel, maar ze had geen idee hoe het uit haar mond was gekomen. Ze duwde zich van de muur weg en liep de gang door. Ze wist wel dat ze haar excuses moest maken, maar de Gryffindor tafel had hoogstwaarschijnlijk alles opgevangen en ze had echt geen zin in pottenkijkers.
Echter twijfelde ze aan het feit of zij degene was die haar excuses moest maken. Zij staken immers hun neus in haar zaken. Ze hadden zich niet met haar moeten bemoeiden, dan was dit helemaal niet eens gebeurd. Ze fronste haar voorhoofd, dat was een aparte gedachte. Overigens klopte er niks van. Ze wist ook wel dat zij degene was geweest die een grote bek had opgezet en dat haar vrienden haar alleen maar wilde helpen. Waarom was haar hoofd zo tegenstrijdig? Het leek alsof haar hart het ene zei en haar hoofd het andere en ze kon totaal niet meer helder nadenken.
Eleanor liep de trappen op. Ze zat zo in gedachten verzonken dat ze niet doorhad dat ze regelrecht door Nearly Headless Nick heen liep.
'Oh, Mevrouw Whelan, kijkt u alstublieft een beetje uit,' mopperde hij, maar Eleanor had het niet gehoord.
Nearly Headless Nick, die meestal erg met de leerlingen betrokken was, zweefde achter haar aan. ‘Mevrouw Whelan?’
Eleanor keek verrast om en glimlachte toen ze zag wie het was. ‘Oh, het spijt me zo, Nick. Ik zag u niet.'
De geest glimlachte. 'Geen probleem. Er is geen schade gedaan.'
Eleanor glimlachte. 'Ik zal volgende keer beter uitkijken, nogmaals mijn excuses.’ Een schok ging door haar heen en ze hield haar adem in toen ze plotseling een hevige pijn in haar nek voelde. Ze sloeg haar handen tegen haar nek en ze hapte een keer naar lucht. Het voelde alsof er schuurpapier met kracht over haar huid was gehaald.
‘Mevrouw Whelan, gaat het wel?’ hoorde ze Nick ongerust vragen, maar ze rende van hem weg. Ze hoorde hem nog wat roepen, maar kon niet verstaan wat hij zei; niet dat ze geïnteresseerd was. De pijn in haar nek bleef aanhouden en ze zocht naar een spiegel. Eleanor kon maar één plek bedenken waar ze zo snel heen kon en rende de trappen op.

Reacties (5)

  • Histoire

    Ze moet echt eens naar de bibliotheek trekken om uit te zoeken wat het voor iets is. Jeetje, ze had het beter aan iemand verteld... Fred en George moeten haar komen redden.

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • brainstorm

    Room of Requirements misschien?

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Die ketting word alsmaar raarder....(N)
    Het is niet goed om ons zo in spanning te houden Leah(N)xD

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Whats happening?!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen