Hoofdstuk 44




~ Leven op de wolken in het licht van de zon, even leek het of alles kon
Tot alle tegenwind eindeloos op ons gericht, een schaduw wierp op het licht
Hou je me vast, wanneer ik val, ook als het donker blijven zal
Hou je me vast, heel dicht bij jou, want je weet dat ik van je hou ~
Niels Destadsbader, Hou je me vast

Harry POV

Het is nu al een week geleden dat Ellie geboren is. Jane is echt een geweldige moeder, maar het is echt zwaar voor haar. Elke drie uur moet het kleine meisje een flesje krijgen, ook 's nachts. Jane begint echt elke dag meer en meer op een zombie te lijken. Gelukkig is het een flinke baby en slaapt ze goed. Ze huilt ook niet vaak. Jessica, James en ik hebben al voorgesteld om haar te helpen, maar ze wil er niets van weten. Het is haar baby en het lukt haar wel, is haar antwoord dan. Er is wel iets verandert aan Jane sinds ze Ellie geaccepteerd heeft in haar leven. Ze lacht meer en ze is opgewekter.

Jane ligt wat te slapen in de sofa en Ellie ligt bovenop haar ook te slapen. Het is echt schattig om te zien. Ellie heeft heel wat kenmerken van Jane. Ze hebben bijvoorbeeld dezelfde neus. Jessica is naar school en ik ben aan het scrollen door mijn sociale media. Er is niets speciaal te zien. Ik hoor hoe Ellie plots zachte geluidjes begint te maken en lichtjes begint te bewegen. Ik sta snel op en neem Ellie van Jane af, zodat Jane toch wat slaap kan inhalen. Met Ellie op mijn arm ga ik naar de keuken. Op de klok die daar hangt zie ik dat het tijd is voor Ellie haar volgende flesje. "Niet huilen, baby girl. Ik ga een flesje voor je maken zodat mama wat kan rusten, goed?" Natuurlijk antwoordt ze niet, maar ze lijkt het wel te hebben gehoord want ze blijft stil. Ik weet intussen ook al hoe je zo een flesje klaar maakt.
Enkele minuten is de melk opgewarmd en helemaal klaar om opgedronken te worden door Ellie. "Hier is je flesje kleine meid." Gewillig opent ze haar mond en haar handjes bewegen zich ook richting de fles. Een handje omklemt mijn vinger die de fles vasthoudt. Een warm gevoel trekt door me heen. Het is mijn dochter niet, dat besef ik heel goed. Maar toch voelt het wel een beetje zo. Het is moeilijk om uit te leggen hoe ik me erbij voel. Misty ligt met zijn snoet op mijn knie naar het kleine meisje te kijken.
Het flesje was al halfleeg toen Jane met een slaperig gezicht de keuken binnenstapte. "Ellie moet e-. Oh jij bent haar al een flesje aan het geven. Waarom heb je me niet gewoon wakker gemaakt? Het is mijn baby, jij hoeft je geen zorgen om haar te maken." Jane doet aanstalten om haar van me over te nemen, maar koppig blijf ik Ellie in mijn armen houden. "Ik maak me ook geen zorgen om haar, ik weet dat ze in goede handen is bij jou. Ik maak me zorgen om jou, Jane. Je moet meer slapen, anders houd je dit nooit vol." Jane zucht. "Ik kan niet meer slapen dan ik nu al doe, Harry, ze moet elke drie uur eten hebben, haar luier moet ververst worden. Ik kan haar toch niet laten uithongeren terwijl ze tot over haar oren in de uitwerpselen ligt omdat ik moet slapen." Ik schud mijn hoofd. "Dat moet toch ook niet. Ik ben hier nog steeds om je te helpen en je hebt James en Jessica ook nog die kunnen helpen. Maar je moet hulp leren aanvaarden Jane." Ze kijkt me nijdig aan. Heb ik nu wat verkeerd gezegd? "Ik snap wel wat je bedoelt. Ik ben een slechte moeder. Een goede moeder zou dit allemaal wel aankunnen. Misschien moeten jullie drie maar samen op haar passen. Als je het toch zelf allemaal zo goed weet. Ik ga wel ergens anders wonen, dan heb je ook geen last meer van mij." roept ze boos uit. "Hey, hey. Jij bent helemaal geen slechte moeder. J-" "Ik ben wel een slechte moeder je hebt het net zelf gezegd. Misschien niet met zoveel woorden maar je bedoelde het wel zo. Ik kan niet goed voor haar zorgen omdat ik daar te moe voor ben. Er moeten dan toch meer dingen zijn waardoor jullie haar steeds van mij willen weghalen?" onderbreekt ze me. Een traan loopt over haar wang. "Je bent geen slechte moeder. Je bent gewoon een alleenstaande moeder. Dat is sowieso moeilijker. Heeft je vader het ook niet ontzettend moeilijk gehad toen hij Jessica alleen met jou moest grootbrengen? Hij moet toen toch ook hulp gekregen hebben?" Jane zweeg en meer tranen verlieten haren ogen. Bijna onzichtbaar knikt ze. "En we willen Ellie helemaal van je weg halen. We willen de druk op je schouders gewoon wat verminderen." Ik zet de intussen lege fles op tafel en met Ellie in één arm sta ik op om mijn andere arm om Jane heen te sluiten.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hellooo,
Een late Merry Christmas! En ik wil jullie nu al een spetterend eindejaar wensen en ik
hoop dat al jullie dromen mogen uitkomen in 2016.

Wat denken jullie van dit stukje?

LUFU

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen