Foto bij 018

Never could I breathe love if I did not first learn to inhale a little bit of chaos.- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Zijn ogen vernauwden, en langzaam vroeg hij: "Wat doe je hier?"
Ik slikte, plots onzeker en mezelf vervloekend voor de idiote keuze binnen te komen. Ik had de bokshandschoenen gewoon moeten afgeven aan de balie, zoals ik van plan was geweest.
"Alsjeblieft." mompelde ik, ze hem aanreikend. Hij keek er even naar, maar griste ze toen ruw uit mijn greep en legde ze naast hem op de witte tafel. Lichtjes trillend vouwde ik mijn handen ineen, zenuwachtig op mijn lip bijtend en rond me heen kijkend.
Er was amper iets te zien in de kille ruimte; enkel lange houten zitbanken tegen de lengtes van de muren met systematisch ijzeren haakjes in de witte kalkmuur, dienend als kapstok. De tafel was het enige andere meubel in de kleedkamer, naast de rode lockers tegen de linkerwand.
"Jim zei dat je morgen twee uur vroeger moet komen. Om je verloren training in te halen." zei ik kleintjes, mijn blik op hem richtend. Harry snoof enkel, hoofdschuddend naar zijn voeten kijkend.
"Je kan ook..." Ik viel stil, maar hervatte na enkele seconden, op zachtere toon: "Je kan teruggaan. Jim zou het appreciëren." Ik wist niet zo goed waarom ik het zei; met alle waarschijnlijkheid een poging om de sfeer te verlichten.
"Alsof het hem iets kan schelen. Die kleine fucker is waarschijnlijk blij dat ik hem een vrije avond heb gegeven." snauwde hij.
"Dat is niet waar." antwoordde ik, mijn armen voor mijn borstkas kruisend.
"Oh nee? Wat zijn jullie nu, Lily? Vriendjes?" spotte hij, zodat ik gefrustreerd fronste.
"Hij heeft enkel het beste met je voor." verdedigde ik zijn trainer, me nog levendig herinnerend hoe hij me haast had gesmeekt Harry te beschermen tegen zijn eigen donkere zelf. En ik zou het met plezier doen, als ik er het goede meisje voor was.
Maar dat was ik niet, hoe teleurstellend het ook mocht zijn.
Misschien was het beter zo...
"Wat heeft hij je verteld?" gromde hij, me met duistere ogen aankijkend. Snel schudde ik mijn hoofd.
"Niets." prevelde ik, een kleine stap achteruit zettend en spelend met de knopen aan mijn mantel.
"Sorry dat ik je stoorde." mompelde ik, voor ik me omdraaide en al naar de deur wandelde.
"Waar ga je naartoe?" hield hij me tegen.
"Naar huis." zei ik, over mijn schouder naar hem kijkend. Onmiddellijk schudde hij echter zijn hoofd, me fronsend bestuderend.
"Ik zei dat ik je zal brengen." mompelde hij, zijn ogen langzaam over mijn gezicht laten glijdend.
"Maar je motor..." begon ik, beschaamd stilvallend en aan mijn nagels pulkend, mijn wangen rood. Het was een tijdje stil.
"Ben je bang?" vroeg hij uiteindelijk, al weerklonk geen spot in zijn stem. Ik draaide me langzaam om en liet mijn ogen vallen op zijn blauwe versleten sportzak op één van de banken.
Ik antwoordde niet, op mijn onderlip kauwend toen Harry zuchtte.
"Het is veilig, Lil. Er zal niets met je gebeuren, oké? Beloofd." Zwak glimlachend keek ik naar hem op, maar haalde toen mijn schouders op.
"Hoe weet je dat zeker?" vroeg ik. Hij knikte met zijn hoofd.
"Kom hier." beval hij, zijn handen nog steeds als steun achter zich op de tafel, met zijn lange benen voor zich uitgestrekt en de ene enkel over de andere geslagen. Aarzelend deed ik wat hij vroeg, nerveus zo dicht bij hem te zijn, al wilde ik niets liever dan zijn grote lichaam naast het mijne hebben. Toen ik vlak naast hem stond, greep hij onverwachts mijn ene hand, zodat mijn ogen verschrikt naar de zijne vlogen.
Hij haakte echter zijn pink rond de mijne, onze handen optillend tot op ooghoogte. Kort keek ik naar de kleinte tatoeage op zijn hand, en zijn permanent gebarsten knokkels, maar glimlachte toen.
Enerzijds door het euforische gevoel van zijn huid tegen de mijne, en anderzijds door zijn atypische gebaar, stootte ik een giechel uit, hem geamuseerd aankijkend.
"Wat doe je?" lachte ik, naar onze verstrengelde pinken kijkend. Hij haalde zijn schouders op, terwijl ook zijn mondhoeken omhoog krulden.
"Doen mensen die shit niet als ze iets beloven?" antwoordde hij, me met zijn prachtige ogen aankijkend, al was ik niet in staat te reageren.
In de plaats daarvan kon ik enkel staren naar zijn betoverende gezicht, en beseffen dat het de eerste keer was dat ik Harry Styles oprecht zag lachen. Verwonderd bestudeerde ik hem, de onverwachte aanblik van zijn schattige kuiltjes genoeg om me sprakeloos te maken.
Hij zag er haast lief uit, en zoveel jonger -zo ontspannen en... En mooi. Mooier dan ik hem ooit had gezien.
Met ingehouden adem bestudeerde ik hem schaamteloos, vertederd ziend hoe zijn ogen lichtjes samen knepen, en hij zijn tanden bloot lachte.
"Wat?" vroeg hij, zijn hand tot mijn teleurstelling uit de mijne trekkend, al verdween zijn vrolijke gezichtsuitdrukking niet.
"Niets, je... Je hebt gewoon een mooie lach." zei ik zacht, nog voor ik mezelf had kunnen tegenhouden. Onmiddellijk verwijdden mijn ogen, voor ik mijn blik beschaamd afwendde en met rode wangen naar mijn schoenen staarde.
Waar was mijn filter in godsnaam altijd in zijn buurt?
Hij antwoordde niet.
Toen ik opkeek, was zijn lach verdwenen, en keek hij me enkel met een frons en een verbeten trek rond zijn mond aan, precies als de Harry die me bekend was.
"Sorry." mompelde ik, ongemakkelijk een pluk haar achter mijn oor stekend. Hij maakte slechts een afkeurend geluidje.
"Niet doen."
Verward keek ik op, ziend hoe hij zijn hoofd schudde, maar toen verduidelijkte: "Je excuseert je te veel. Te vaak in mijn buurt."
Ik haalde verlegen mijn schouders op, toen hij vroeg: "Waarom? Omdat ik je een ongemakkelijk gevoel geef?"
"Ik weet het niet." loog ik zwakjes, naar de grond kijkend.
"Kijk naar me wanneer je tegen me spreekt, Lily. Wees nooit te bang om dat te doen." zei hij met zijn diepe hese stem, de autoritaire klank niet te negeren.
Onverwachts greep hij mijn kin en hief mijn gezicht op naar het zijne, mompelend: "Laat me die mooie ogen zien."
Mijn wangen werden rood, maar als hij het al zag, reageerde hij er niet op.
Hij humde eens, prevelend: "Ik hou van de manier waarop je naar me kijkt. Zo fucking eerlijk en levendig." Met grote ogen staarde ik hem aan, zijn woorden trachtend te verwerken.
Waarom deed hij dit iedere keer opnieuw? Wilde hij een reactie bij me uitlokken, om me er daarna mee uit te lachen en me nog harder de grond in te boren dan de vorige keren?
Hij ging verder, zich afduwend tegen de tafel en mijn middel onverwachts grijpend: "Je bent zo onschuldig en lief, maar je straalt zoveel vuur uit, Lily. Besef je dat?"
Ik antwoordde niet, terwijl hij een stap naar me toe zette.
"Dat is misschien wel één van de redenen dat je me zo verwart."
Ik snakte lichtjes naar adem toen hij me draaide en tegen de tafel duwde, zijn handen nog steeds rond mijn heupen. Snel zette ik die van mij achter me op het blad, geschrokken achteruit buigend, maar het leek wel alsof hij er niets van merkte, alsof hij in zijn eigen wereld zat en zich niet bewust was van de woorden die over zijn volle onweerstaanbare lippen rolden.
"Ik zie het te weinig, prinses." Hij zuchtte en liet zijn ogen kort over me heen glijden, voor hij ze opnieuw in de mijne boorde en zijn ene grote hand op mijn wang legde.
"De eerste keer was in de keuken, toen je bij Niall stond en ik je zei dat je het eten niet mocht laten aanbranden, weet je het nog?" Ik reageerde niet.
"Geef antwoord, baby." zei hij hees, kort naar mijn lippen kijkend. Ik knikte kort, mijn hand omhoog brengend en tegen zijn borstkas laten rustend toen hij dichterbij kwam. Een rilling liep over mijn rug toen hij me opnieuw 'baby' noemde, en ik vroeg me af of zijn koosnaampjes ooit zouden wennen.
"Je gaf een antwoord terug, toch? Ik weet het nog." Hij boog voorover en liet zijn warme lippen langs mijn wang glijden, mijn zielige wanhopige geluidjes negerend.
Ik voelde zijn hete adem tegen mijn oor, terwijl hij fluisterde: "Je doet het te weinig, Lily."
Onverwachts tilde hij me op en plaatste me op de tafel, terwijl vuur en elektriciteit door mijn aderen schoot, en ik hem enkel tegen me wilde voelen.
"Harry." fluisterde ik, zijn sterke schouders grijpend.
"Ik vind het zo fucking sexy je op die manier te zien, liefje. Wanneer ik je kwaad maak, of als je gefrustreerd bent..." Plots draaide hij zijn hoofd en streelde met zijn neus langs die van mij, diep in mijn ogen kijkend en zijn grote hand op mijn onderrug leggend, mijn lichaam dichter tegen het zijne trekkend.
"Ik hou van de manier waarop je vecht." mompelde hij, een pluk haar achter mijn oor strijkend.
Onthutst luisterde ik naar zijn woorden, me die van Jim nog herinnerend.
Vechten? Ik was geen vechter! En ik kon het al zeker niet zijn voor Harry, hoe graag ik het ook wilde.
Hij legde zijn hand in mijn nek en tilde mijn hoofd wat op, grommend en zijn mond openend.
"De tweede keer was toen je me bij de club tegenhield. Fuck, ik wilde je zo graag kussen toen." ademde hij tegen mijn lippen, zijn huid warm onder mijn handen.
Zijn geur omringde me op de meest zalige manier, en lichtjes trillend liet ik mijn handen via zijn borstkas tot op zijn buik glijden.
Hij kreunde, en god, het was het meest verleidelijke geluid dat ik ooit had gehoord.
Plots boog hij voorover en drukte zijn zachte lippen hard op de mijne, zodat ik mijn ogen open sperde en een geschrokken geluidje maakte tegen zijn mond.
In een fractie van een seconde viel ik van mijn roze wolk en besefte ik wat hij aan het doen was.
Onmiddellijk draaide ik mijn hoofd, zodat zijn kus op mijn wang lande, heet en zalig op mijn blozende huid.
"Harry, nee." zei ik zacht, hem achteruit duwend en met grote ogen aankijkend.
Verward keek hij me aan, tot zijn vragende blik veranderde in een woedende, zijn groene ogen donker en ijskoud.
"Is er een probleem?" snauwde hij, maar ik antwoordde niet en keek verslagen naar de grond, terwijl ik van de tafel gleed en recht ging staan.
Het liefst kuste ik hem opnieuw, al wist ik dat ik het niet mocht doen. Hij zou me enkel weer pijn doen, en dat was het laatste wat ik op dit moment nodig had, zeker na Emily's actie. Ik moest afstand van hem nemen, en hem me laten kussen zou daar niet bij helpen.
"Is het door hem?" gromde hij, zodat ik nu wel opkeek, ziend hoe hij zijn vuisten naast zijn lichaam had gebald.
"Wat?" vroeg ik kleintjes, mijn armen voor mijn borstkas kruisend en hopend dat hij zijn woede in toom zou kunnen houden.
"Die fucking klootzak die je heeft gekust. Is het door hem?" vroeg hij woest, zijn lichaam nog steeds dicht bij het mijne.
"Wie, Marcus?" reageerde ik ongelovig, mijn hoofd onmiddellijk schuddend.
"Nee, natuurlijk niet!" protesteerde ik, maar hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Je leek anders minder overtuigd te zijn toen hij met zijn tong in je mond zat." snauwde hij. Fronsend keek ik hem aan.
"Alsof je niet hetzelfde deed bij Emily!" antwoordde ik kwaad, verward dat hij over de kus wilde praten.
"Kijk naar je! Met je fucking onschuldige act en je grote ogen! Ik geef tenminste fucking toe dat ik fouten maak!" Onmiddellijk keek ik naar de grond, hard op mijn lip bijtend. Ik had kunnen weten dat het hierop zou uitdraaien. Ruw greep hij echter mijn kin en met een ruk richtte hij mijn hoofd op het zijne, me verplichtend in zijn vlammende ogen te kijken.
"Je bent even erg als al die andere meisjes die hun benen voor me openen, Lily. Een kleine slet." Met een gemene grijns stak hij een lok haar achter mijn oor, maar woedend sloeg ik zijn hand weg, terwijl tranen in mijn ogen sprongen.
"Ik ben geen slet!" snauwde ik, het breken van mijn stem overduidelijk, wijzend op hoe gekwetst ik was door zijn woorden.
Ik wilde hem achteruit duwen en langs hem lopen, maar sterk als hij was, greep hij mijn bovenarmen en draaide me naar hem toe.
"Laat me los!" zei ik gepijnigd, hem woedend aankijkend, terwijl een traan uit mijn ooghoek over mijn wang liep.
"Hou op met huilen." zei hij, maar ongewild voelde ik me week worden in zijn armen, en voor ik het wist rolde een snik over mijn lippen.
"Laat me los, Harry!" riep ik opnieuw, mijn handen tegen zijn warme borstkas leggend, maar hij zuchtte en leek niets te merken van mijn pogingen om hem achteruit te duwen.
"Fuck, het spijt me, oké? Ik meende het niet, Lily. Ik was gewoon..." Hij klemde zijn tanden op elkaar, maar ik schudde mijn hoofd.
"Het maakt niet eens uit." snauwde ik met overslaande stem, snel met mijn wimpers knipperend om de nieuwe tranen te verdrijven.
"Natuurlijk maakt het uit. Ik zei dat het me spijt." blafte hij.
"Waarom? Zodat je me morgen nog eens kan kwetsen en je opnieuw kan excuseren?" Hij greep mijn bovenarmen steviger beet en keek onrustig in mijn ogen.
"Je doet me elke keer opnieuw pijn, Harry." zei ik, mijn stem vervloekend toen hij opnieuw brak. Ik slikte moeizaam.
"En het is jouw fout dat je me kan raken. Ik heb je gevraagd uit mijn buurt te blijven." zei ik.
Knarsetandend keek hij me aan, koeltjes antwoordend: "Ik kan het niet tegenhouden, verdomme. Ik heb je al langer dan een week niet meer gezien. Ik blijf uit je fucking buurt, snap je dat? Ik ben niet degene die vandaag mijn training komt onderbreken. Als ik je toch altijd zoveel pijn doe, hou je dan aan je eigen afspraken en blijf zelf weg."
"Ik wist niet eens dat Emily me naar jou had gebracht!" protesteerde ik, hem met grote gefrustreerde ogen aankijkend.
Waarom verspilde ik zelfs nog tijd aan hem?
"Je bent daarnet wel binnengekomen, of niet?" daagde hij me uit, maar ik antwoordde niet, hem enkel verslagen aankijkend.
"Waarom? Om me praktisch te smeken je opnieuw te kussen?" Mijn mond zakte wat open.
"Wat?" vroeg ik, me nogmaals proberend los te trekken, maar hij hield me stevig vast, me openlijk confronterend.
"Jij kust mij altijd, Harry! Doe niet alsof ik één van je wanhopige meisjes ben die constant achter je aan loopt!" zei ik kwaad, hem tevergeefs achteruit duwend.
"Hou op tegen me te vechten." snauwde hij, mijn bovenarmen loslatend en in de plaats daarvan mijn polsen grijpend.
"Waarom?" vroeg ik. Hij keek me een tel niet-begrijpend aan.
"Ik bedoel..." Kort beet ik op mijn lip.
"Waarom kuste je me opnieuw?" Mijn stem klonk nog steeds hard en gekwetst, al weerklonk mijn nieuwsgierigheid.
Hij leek een tel uit het lood geslagen te zijn, en het was vreemd hem op die manier te zien.
"De vorige keer heb je duidelijk gemaakt dat je me niet meer wilde kussen." wees ik hem terecht.
"Dat is bullshit. Ik heb nooit gezegd dat ik je niet meer wilde kussen. Ik heb gezegd dat het niet goed was, dat het nooit had mogen gebeuren." gromde hij.
"Maar je doet het opnieuw!" zei ik gefrustreerd. Hij reageerde niet.
"Toch? En wanneer ik je wegduw, word je kwaad! Ik begrijp niets van jou!" drong ik aan. Hij zuchtte geërgerd, zijn hoofd schuddend.
"Omdat ik naar je verlang, Lily! Je weet dat ik me niet kan beheersen als ik in je fucking buurt ben! Daarom dat ik je vertel dat het niet juist is, en daarom dat ik dagen wegblijf! Zodat je het me niet nog moeilijker zou maken en ik je niet keer op keer moet kwetsen! Je bent nog zo fucking jong, het is niet juist dat ik je dit aandoe!"
Ik slikte en keek kort naar de grond, al was ik euforisch om het feit dat hij naar me verlangde. Hij blies wat lucht naar buiten.
"Ik denk niet rationeel na als je bij me bent. Er is een groot verschil tussen wat ik zou willen en wat ik zou moeten doen als het jou betreft." gromde hij, mijn ene pols loslatend en met zijn duim mijn natte wang droogwrijvend.
"Ik weet dat ik je pijn doe, dat is wie ik ben. En het spijt me. Maar zelfs als ik het niet zou doen, zou ik nog altijd niet goed voor je zijn, prinses. Je bent verdomme zeventien en zo fucking kwetsbaar. Ik ben te gevaarlijk voor je." Ik fronste, opkijkend in zijn mooie ogen.
"Je zei een tijdje geleden dat je niet gevaarlijk voor mij bent." zei ik zacht, maar hij maakte een gefrustreerd geluidje.
"Ik was fout. Oké? Ik ben gevaarlijk en jij moet uit mijn buurt blijven, want ik kan zelf geen afstand nemen. Elke keer dat je er bent..." Hij viel stil en schudde zijn hoofd.
"Wat?" fluisterde ik. Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Elke keer dat je er bent, moet ik dichtbij je kunnen zijn." prevelde hij.
Hij schudde zijn hoofd en legde zijn hand onverwachts in mijn nek, met de andere mijn pols loslatend en me dichterbij trekkend, zijn vingers drukkend in mijn heup.
"Je bent zo fucking aantrekkelijk voor me, baby." gromde hij, diep fronsend.
"Zo fucking prachtig, ik kan het niet eens beschrijven." Hij bracht zijn hoofd dichterbij en snoof de geur in mijn nek op.
"Harry." snakte ik naar adem, mijn handen rond zijn sterke middel leggend.
"En zo onschuldig en jong en lief, fuck. Het idee dat nog geen enkele jongen je aangeraakt heeft..." Hij drukte zachte kusjes op mijn wang, zijn roze lippen warm en vochtig.
"Het mooiste meisje ter wereld, prinsesje. Ik kan niet aan je weerstaan. Je bent zo verlegen, maar zo sexy."
Hij bleef dingen in mijn oor fluisteren, mijn lichaam met zijn sterke hand ondersteunend eens ik door mijn knieën dreigde te zakken.
Ik wist dat dit niet goed was, niet na de manier waarop hij me had gekwetst -alweer, en zeker niet nadat ik sterk genoeg was geweest hem een eerste keer af te wijzen. Maar ik kon het niet opnieuw. Niet wanneer hij dit deed, maar vooral niet nadat hij die bekentenis had gedaan, en een zeldzaam moment van openheid had getoond.
Hij draaide zijn hoofd, zijn adem heet tegen mijn lippen, en zijn prachtige ogen starend in de mijne.
"Ik kan me niet beheersen als ik bij je ben. Ik moet... Ik moet je kunnen..." Hij maakte zijn zin niet af, maar boog voorover en duwde zijn neus tegen de mijne, zich terug achteruit buigend en me met zijn betoverende ogen aankijkend.
"Fuck, Lily, laat me je alsjeblieft kussen." zei hij hees, zijn grote hand op mijn wang leggend.
Iets vertelde me dat zijn verlangen oprecht was...
Dat was alles wat ik nodig had.
Langzaam knikte ik, waarna hij fluisterde: "Duw me niet opnieuw weg, prinses."
Toen hij opnieuw dichterbij kwam en me eindelijk kuste, liet ik hem doen, te zwak om hem tegen te houden.
Ik besefte het. En ik wist niet of hij het deed, maar ik voelde het aan alles. Hoe hij zich langzaamaan in mijn hart aan het nestelen was, tot het in die mate zou evolueren dat ik niet meer zonder hem zou kunnen. Ik was gevoelens voor hem aan het krijgen.
En het probleem was niet dat ik het niet kon tegenhouden, want het leek wel alsof dat me niet meer raakte. Het was het feit dat ik niets liever wilde dat me meer zorgen baarde.
Ik zou Harry niet moeten willen, maar hoe kon ik mogelijk een verlangen als dit onderdrukken? Hij mocht me zo vaak als hij wilde vertellen dat hij niet goed voor me was, dat ik degene was die uit zijn buurt moest blijven, ik zou het nooit kunnen. Niets in mijn hele leven had ooit zo goed gevoeld als zijn aanwezigheid, en ik vroeg me af of hij het ook zo ervoer. Ik kon enkel hopen dat het het geval was.
Hij drukte me steviger tegen zich aan en omsloot me in zijn warmte, zijn sterke beschermende armen meer thuiskomen dan wat dan ook.
Ik maakte een verlossend geluidje tegen zijn mond, hem me gewillig laten dominerend. Hij kantelde zijn hoofd en kuste me vurig, zijn handen plots over mijn rug naar beneden laten glijdend.
"Neem mijn schouders vast." prevelde hij tegen mijn lippen, de achterkant van mijn dijen nemend en me schijnbaar moeiteloos optillend in zijn armen.
Automatisch sloeg ik mijn benen rond zijn middel, opgewonden door zijn zelfzekere handelingen. Ik vergat al mijn onzekerheden en terughoudendheid, me sexy en gewild voelend in zijn veilige greep.
Hij zette een stap vooruit en plaatste me opnieuw op de tafel, me onmiddellijk achterover duwend en volgend, zijn mond vaardig bewegend tegen de mijne, terwijl ik mijn handen rond zijn gezicht legde.
Met een kreun beet hij in mijn onderlip, mijn ene bovenbeen grijpend en het rond zijn heup krullend.
Vaag besefte ik dat iedereen die voorbijliep ons kon zien, maar het was niet genoeg voor me om hem te stoppen.
Niets was op dit moment genoeg.
Ik wilde dit. Ik wilde hem.
"Harry." kreunde ik zachtjes, en hij vloekte gesmoord, zijn hand abrupt omhoog brengend en mijn linkerborst door mijn mantel heen omvattend. Ik verstrakte en maakte een verschrikt geluidje tegen zijn mond, zijn brutale gebaar niet verwacht hebbend.
Hij maakte een kalmerend geluidje, al liet hij zijn hand wel zakken, in de plaats daarvan de knopen van mijn jas langzaam openend.
Toen hij klaar was, duwde hij het open en greep mijn middel in zijn sterke handen, zijn lippen nu in mijn nek drukkend.
Haast automatisch plaatste ik mijn handen over de zijne, mijn rug lichtjes krommend, al was het maar om dichter bij hem te kunnen zijn.
"Fuck, Lily." kreunde hij, zijn lippen tot bij mijn oor brengend.
"Je hebt geen fucking idee wat ik allemaal met je wil doen. Hoe graag ik alles van je wil voelen." zei hij hees, vervolgens zachte kusjes op mijn oorschelp gevend. Ik haalde wat dieper adem, de warmte tussen mijn benen prominent.
"Haz..." piepte ik, mijn ene hand op zijn achterhoofd leggend, vlak onder de plek waar zijn mooie krullen samengebonden waren. Hij boog zich echter achteruit en keek me verrast aan.
"Wat zei je?" vroeg hij, terwijl mijn wangen bloedrood werden, beschaamd dat ik het koosnaampje onbedacht over mijn lippen had laten rollen.
"Sorry, ik..." begon ik, maar hij schudde zijn hoofd, me opnieuw kussend en lichtjes grijnzend tegen mijn mond.
"Nee, niet doen, liefje. Zeg het opnieuw." spoorde hij me aan, zijn zachte volle lippen strelend langs de mijne.
"Haz." fluisterde ik. Hij kreunde en kuste me opnieuw verlangend, genietend hummend.
"Shit, ik hou ervan wanneer je me zo noemt." prevelde hij met zijn diepe stem.
Zijn grote handen gleden over me heen, al lette hij op dat hij mijn grenzen niet overschreed, en ik was er hem meer dan dankbaar voor.
"Het voelt zo fucking goed om je te kussen." gromde hij, zijn tong vervolgens naar binnen duwend en me wat naar beneden trekkend op het tafelblad, tot hij zijn heupen tegen de mijne kon drukken. Ik maakte een geschrokken geluidje toen ik zijn harde kruis voelde, maar hij maakte een sussend geluidje en kuste me verder.
Met gloeiende wangen greep ik zijn schouder, verbaasd over het feit dat het fantastisch en opwindend was dat ik er de oorzaak van was.
"Wees niet verlegen om wat je zo goed kan laten voelen." mompelde hij, plagerig langs mijn onderlip likkend.
"Wat?" stootte ik uit, mijn wangen nog donkerder rood dan voorheen. Hij kuste mijn kaaklijn.
"Hmmm." Onverwachts boog hij zijn hoofd achteruit en drukte zijn zachte lippen op mijn sleutelbeen.
"Geen paniek, baby, je bent er nog lang niet klaar voor." zei hij, mijn kin grijpend en mijn hoofd draaiend, zodat hij mijn nek kon kussen.
Maar het was toen hij dat deed, dat ik het zag.
Onmiddellijk verstijfde ik, en geschrokken snakte ik naar adem, met grote ogen kijkend naar de deuropening.
"Stoor ik?"

--
Hier ben ik dan weer! Ik vraag me af of jullie me nog kennen...
Ook mijn excuses voor de cliffhanger!! En voor Harry's moodswings.
Ik heb dit hoofdstukje vandaag snel geschreven, nu ik eindelijk nog eens wat vrije tijd had!! Het spijt me als het wat slechter is dan anders, of saai of onlogisch, ik ben door de war door al mijn examens!xD
Ik hoop dat ik snel terug kan schrijven!
Hoe gaat het met jullie allemaal?
Aan iedereen die ook examens heeft: heeeeeel veel succes! Ik denk aan jullie!
De rest ook in het algemeen heel veel succes op school!
Ik hou van jullie!!(H)Dankjewel voor jullie lieve reacties (wat een berg!!!) op het vorige hoofdstukje!! Dankjewel voor de nieuwe abo's en kudo's!!
Er staat nog een hoop zever in de spoiler hieronder! Je hoeft het niet te lezen als je het niet wilt, het is gewoon wat verduidelijking bij een opmerking op het vorige stukje!!
Ik kreeg de opmerking dat het vreemd is dat ik Jim zoveel laat uitleggen aan Rose, omdat een trainer dat nooit zou doen. Sorry als ik hiermee verwarring heb geschept, en hopelijk geeft dit wat meer duidelijkheid!
Ten eerste heeft Jim eigenlijk niets beters meer te doen, aangezien Harry uit de training is weggelopen. Dus andere jongens trainen is op dit moment ook niet echt mogelijk, want ze zijn er niet. Plus, Jim is niet enkel Harry's trainer, maar ook zijn vriend. Want waarom zou Harry anders al een week bij hem logeren en zelfs zijn auto mogen lenen? Jim geeft oprecht om Harry en hij maakt zich zorgen om hem. Dat is ook de reden dat hij tegen zijn illegale wedstrijden is. Kortom, hij vertelt dit dus allemaal aan Rose omdat hij hoopt haar op die manier duidelijk te maken dat ze voor Harry moet vechten, in de hoop dat ze eindelijk het ‘licht’ in hem naar boven kan brengen. Hij ziet dat ze goed voor hem is. Dit zegt Jim dus als vriend, niet als trainer, iets wat ook nog verder uitgewerkt zal worden. Daarom dat hij de bokshandschoenen aan Rose geeft, zodat zij met hem zou moeten praten. Hij had ze evengoed zelf aan Harry kunnen gaan geven. En het zou nogal erg zijn als hij enkel zou zeggen: ‘Ik heb betere dingen te doen.’ Dat zou enkel bewijzen hoe weinig hij geeft om hem en de jongens die hij traint. En dat is niet het personage dat ik hier wil neerzetten.
Ik hoop dat dit de vraag wat beantwoordt!

xxx

Reacties (18)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Oh, dit hoofdstuk was zoooo perfect!!!
    Damn it!
    Je schrijft echt waar geweldig. Ik snap trouwens echt niet waarom je vindt dat dit hoofdstuk slechter is dan anders! Want geloof me, dat is het echt niet!

    En die man in de deuropening is sowieso Finn! Ik zou niet weten wie anders zo arrogant weet te reageren..
    En Harry zijn stemmingswisselingen... Pff, ocharme Lily-Rose!

    Oh al die reacties verdien je meid! Echt, er is niemand anders die zo perfect schrijft als jou!(H)

    xxx

    En voor ik het vergeet, doe die cliffhangers nooit meer! Mijn hartje is bijna gestopt met tikken!

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    Oké, ik probeer te begrijpen dat Harry verward wordt door de voor hem onbekende gevoelens. Ik hoop alleen wel dat hij eens gaat stoppen met het uitschelden van Lily. Ik bedoel, is het nu echt nodig om haar op die manier te kleineren? Anyway... Ik ben erg benieuwd naar wie het moment verstoord.

    3 jaar geleden
  • Twice

    Ohhh god, wie is er nou zo stom om Harry en Lily's momentje te verstoren? Ik dacht bijna dat ze het gingen doen, haha. Of dat er iets anders spannend tussen hen zal gebeuren. Ik ben benieuwd wie er ineens kwam storen.
    Ik hoop echt dat Lily/Rose het beste uit Harry kan halen en hem terug kan (veranderen?) naar de oude, zachte, lieve, zorgzame Harry.

    Heel veel succes met school meid! Het is niet altijd even leuk, maar you can do it!

    Xx

    3 jaar geleden
  • SummerAlisonx

    Heb in 3 dagen Bitter butterfly en Sweet butterfly uitgelezen. Ik mis Aurora en Harry nu al MAAR Paperweight is ook echt helemaal het einde! Wat een keigoede story is dit echt amazing!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen