Have fun reading, bae. I hope it's okay. :c

“Vind je het erg dat ik wat eerder ben gekomen?” vroeg Lieke, terwijl ze haar armen van achter rond Mario's nek sloeg. “Je weet dat ik dat niet erg vind. Trouwens, je gaat vandaag eindelijk mijn teamgenoten ontmoeten. Misschien zit er wel een knapperd tussen.” grinnikte hij en draaide om. Lieke trok haar wenkbrauw op. “Je gaat mij niet koppelen, hoor je Götze?” Een grijns kwam op zijn gezicht te staan. “Als ik een oogje heb op iemand kan ik dat zelf wel regelen.” zei ze snel. Mario begon te lachen. “Oké, als je mij wel op de hoogte houd.” grinnikte hij. “Voor nu moet we dingen voorbereiden.”
Mario had een tafel neergezet waar al het drank al op stond. Het was ongelooflijk veel en Lieke vroeg zich af wat hij van plan was vanavond. Zelf dronk ze geen enkel goedje en had ze dus een vrijwillige taak om Mario in de gaten te houden.
“Moet jij je niet nog omkleden, Mario?” vroeg Lieke. Mario keek naar beneden en knikte toen. Hij had alleen een voetbalbroekje aan.“Ik vergeet vandaag alles.” gromde hij en liep langs Lieke naar boven. Lieke volgde hem en plofte neer op zijn bed. “Wit shirt, wit shirt, wit shirt.” herhaalde Lieke meerdere malen. Mario keek verbaasd op. “Een wit shirt staat je goed.” legde ze uit. Hij pakte één van zijn witte shirts uit zijn kast en trok deze aan. “Ik heb een goed idee voor jou.” grijnsde hij toen. Voordat Lieke kon reageren kreeg ze een shirt naar haar hoofd geworpen. Lieke pakte het op en zag meteen wat het was. Één van Mario's Bayern shirts. “Ik weet zeker dat ze je dan allemaal leuk zullen vinden.” – “Ik weet het niet hoor..” mompelde ze. Mario trok zijn hoofd op en keek haar aan. “Oké, goed.” grinnikte ze en liep naar de badkamer. Ze trok haar shirt uit en trok daarna het andere shirt aan. Ze bekeek haarzelf in de spiegel en knikte goedkeurend. Het stond haar eigenlijk nog best goed.
“Meer doe ik niet voor je, hoor.” riep ze, terwijl ze een rondje draaide voor de spiegel. Mario kwam naast haar staan. “Maar het staat je wel goed.”
Mario drukte een kus op haar wang en keek naar haar in de spiegel. Ze werden verstoord toen de bel ging.
“Nu al?” gromde Mario. “Kom op, jarige jop.” grinnikte Lieke en duwde hem naar beneden. Lieke volgde hem langzaam. Toen de deur openging, zag ze een lange jongen staan met zwart kort haar. Een knappe dame stond naast hem. “Lieke, kom naar beneden joh.” zei Mario die zich omdraaide. “Robert, Anna, dit is mijn beste vriendin.” Lieke rende de trap af en gaf het koppel snel een hand. “Leuk jullie te ontmoeten.” zei ze vriendelijk. “Leuk om eindelijk eens dé Lieke te ontmoeten waar Mario het telkens over heeft.” zei Robert lachend.
“Mario!” Met z'n vieren keken ze om. Thomas en Manuel kwamen aanrennen. “Jullie zijn echt veel te vroeg. Als ik zeg zes uur, bedoel ik acht uur, oké.” zei hij snel. Hij liet de gasten binnen en Lieke liet haar ogen rusten op de lange blonde jongen. “Lieke, dit zijn Manuel en Thomas.” stelde hij opnieuw de gasten voor. Lieke knikte vriendelijk, maar kon haar blik niet van Manuel afhouden. “Je mag mij ook wel Manu noemen.” zei hij. “En een leuk shirt heb je aan.” voegde hij toe met een knipoog. Liekes wangen werden lichtjes roze en ze bedankte hem vriendelijk. Ze keek toe hoe hij naar binnen liep. De deur stond nog open. “God, Lieke. Je bent nu hoteldebotel.” Lieke draaide zich verschrikt om. Mario stond tegen de muur aan geleund en lachte zachtjes. “Manu is een schatje, niet?” grijnsde hij. “Mario, stop!” sputterde ze.
Mario lachte alleen maar en verdween toen.
“Zo, jij ziet er gespannen uit.” opnieuw draaide Lieke zich om. Ze vroeg zich af of ze ineens een baan bij deze deur had gekregen. Voor haar stond Philipp, met een grijns op zijn gezicht. “En wie mag jij dan wel zijn?” zei hij, terwijl hij binnen stapte. Lieke lachte in haarzelf om zijn lengte. Hij was nog kleiner dan Mario. “Lieke, Mario's beste vriendin.” zei ze grinnikend. “Oh, dat ben jij!” zei hij verrast. “Ook hallo, dan.” grinnikte hij. Lieke schudde haar hoofd en sloot de deur achter hem. “Ik ben Philipp trouwens.” zei hij, waarna Lieke knikte. Ze liep de kamer in en zocht naar Mario. “Komen er nog meer mensen, Mario?” vroeg ze. “Marco en André komen nog, maar dat kan wat langer duren. Dus ga lekker zitten.” antwoordde hij. Lieke keek om haar heen en besefte al snel dat de enige vrije plaats naast Manuel was. Philipp was zelfs eerder gaan zitten dan haar. Manuel klopte naast zich en schuifelend liep ze naar de bank. Ze liet zich onhandig naast hem neervallen. “Je ziet er gespannen uit.” Lieke zuchtte. Dit was al de tweede persoon die dat zei. “Ik weet ook niet wat het is.” mompelde ze en keek op naar Manuel. Zijn grote blauwe kijkers keken haar onderzoekend aan. “Je was net nog niet gespannen.” zei hij toen en kneep zijn ogen tot spleetjes. “Het zal zo wel weer overgaan.” lachte ze. Thomas keek naar de twee en trok zijn wenkbrauw op, maar meer aandacht schonk hij er niet aan. “Draai eens naar links.” stelde Manuel voor. Na enige twijfel deed ze wat hij zei. Hij liet zijn handen rusten op haar schouders en masseerde ze lichtjes. “Oh, dat doet de mens goed.” sprak ze verbaasd. Manuel begon te lachen. “Als keeper moet je wel goed zijn met je handen..” mompelde hij. Thomas keek opnieuw opzij. “Jullie kennen elkaar net. Even wat minder graag.” zei hij verbaasd. Lieke lachte zachtjes. “Ik ben gewoon wat gespannen.” legde ze uit. “Dan nog. Manu doet dit niet alleen daarom.” Lieke draaide zich om naar Manuel, zodat ze zijn gezicht kon zien. “Ik wil je alleen helpen.” zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. Lieke ging weer recht zitten en beet op haar lip. Misschien had Thomas wel gelijk.
“Lieke, kan je mij even helpen?” Lieke sprong meteen op, toen ze Mario's vraag hoorde. Ze liep naar de keuken, maar voelde een paar ogen op haar brandden. Zenuwachtig liep ze wat sneller de keuken in. Mario pakte net een fles cola uit de koelkast, toen ze binnen kwam lopen. “Kun je misschien wat mixen? Ik weet hoe goed je dat kan.” vroeg hij. Hij zette zijn grootste puppy oogjes op en Lieke zuchtte. “Oké.” mompelde ze en liep terug de kamer in. “Oh en Lieke, ik denk dat Manu wel een oogje op je heeft.” zei Mario. Lieke zuchtte. Waarom deed iedereen zo. Ze kende hem pas een paar minuten.

Het was later in de avond en ook Marco en André waren eindelijk aangekomen. Het was super gezellig en af en toe probeerde ze Lieke wat drank te geven. Maar ze gaf niet toe.
Ook werd ze steeds closer met de jongens. Het waren echt leuke jongens. Ze had door dat Manuel ook niet al te veel dronk en eigenlijk vond ze dat wel een pluspunt.
“Ik wil niet dronken worden. Dat zou niet gezellig zijn.” legde hij uit, alsof hij haar gedachten kon lezen. Lieke knikte. “Ik kan er nooit tegen als mensen zeggen dat je leuker bent als je dronken bent. Voor de helft van de mensen klopt dat niet eens.”
Lieke was het daar wel mee eens. Ze had vaak genoeg gezien hoe boos Mario kon worden als hij teveel drank ophad. Desondanks kon ze er nog steeds goed genoeg mee omgaan.
“Hey, vind je het erg als ik wat lekkerder ga zitten?” vroeg Manuel toen. Lieke keek hem nieuwsgierig aan, maar knikte toen. Hij ging wat breder zitten en legde zijn arm op de rug leuning. Hij pakte Liekes benen en legde die op zijn schoot. “Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik-” Lieke schudde wild met haar hoofd. “Natuurlijk niet.” zei ze snel en glimlachte naar hem. Manuel zuchtte opgelucht. Hij was echt een schatje.
“Gaan we vanavond nog uit dan?” riep Marco, die zo te zien al aardig aangeschoten was. Er werd al snel ingestemd, maar Lieke had er eerlijk gezegd niet zo'n zin in. “Ik blijf bij je slapen, Mario. Dan blijf ik lekker hier.” zei ze. Mario trok een pruillip. “Ik red me wel hier zo.” stelde ze hem gerust. “Weet je het zeker?” vroeg Manuel. Lieke knikte. “Ja hoor, ik ben niet zo van het uitgaan.” legde ze hem uit.
“Oke, we gaan uit, maar dan wel vanavond. Zodat we nog even met Lieke kunnen zijn.” stelde Manuel voor. “Of jij.” grijnsde Thomas. “Nou, jij zou het ook niet leuk vinden als we hier iemand achter moeten laten, of wel dan?” reageerde Manuel verbaasd. En daar kon Thomas geen antwoord op geven.

Zo'n vier uur later was iedereen naar de tuin gegaan. Behalve Manuel en Lieke. Ze lagen tegen elkaar aan op de bank en kwamen meer te weten over elkaar. Het was raar, want zo was Lieke nooit met jongens. Ze wachtte vaak af. Maar Manuel deed dat met haar en ze vond het niet erg. Ze vond het juist fijn.
“Misschien moet je ook naar je vrienden..” stelde Lieke voor. “Ik vind het wel fijn zo, als ik eerlijk ben.” gaf Manuel toe. “Is het niet raar?” vroeg ze toen. “Dat we zo.. zo close zijn?” vroeg hij op zijn beurt. Lieke knikte langzaam. “Als jij het raar vind.. Ik vind het wel oké.” Lieke glimlachte zacht. “Je bent een geweldige meid, weet je dat?” voegde hij er aan toe. “Dankjewel.” fluisterde ze.
“Jongens, komen jullie ook kijken naar het vuurwerk?”
Lieke en Manuel keken allebei op. Philipp stond naast de bank. “Vuurwerk?” – “Thomas heeft vuurwerk meegenomen voor Mario.” legde Philipp uit. Manuel sloeg zichzelf voor zijn kop. “Dat wist ik.” zei hij toen. “Laten we maar even gaan kijken, dan.” grinnikte ze. Lieke ging rechtop zitten en stond toen op. Ze hielp Manuel omhoog en wilde daarna haar hand terug trekken, maar Manuel liet dat niet toe. Dus liepen ze hand in hand naar buiten. Lieke beet zachtjes op haar lip om haar gevoelens in toom te houden.
“Ja, zijn ze er?” riep Thomas. “Ja.” riep Lieke.
Het vuurwerk werd aangezet en zwijgend keken ze ernaar. Daarna braken ze uit in een verjaardagslied. Het was werkelijk geweldig en Lieke zag de twinkeling in Mario's ogen. “Dankjewel iedereen.” zei hij blij. Hij keek op zijn klok. “Tijd om uit te gaan, denk ik.” zei hij toen. Waarna Marco blij knikte. Lieke en Manuel liepen als eerste naar binnen en daarna volgde de rest.
“Ik hoop je vaker te zien.” mompelde hij zachtjes, terwijl hij zijn jas aantrok. “Dat zal wel goed komen, denk ik.” zei ze zachtjes. Manuel lachte blij en gaf haar een knuffel. “Veel plezier.” zei ze, terwijl ze haar handen om haar middel sloeg. Ze keek toe hoe de jongens het huis verlieten. Maar net toen Mario langs liep hield ze hem tegen. “Zou je het oké vinden als Manu mij op date vraagt? Als hij dat überhaupt gaat doen?” Ze wilde toch wel zijn toestemming. Het waren wel zijn vrienden. “Natuurlijk vind ik dat goed. En ik weet zeker dat hij dat gaat doen.” zei hij en gaf haar een knipoog. “Kom hier.” zei hij toen en gaf haar een knuffel. “Tot straks. Ik kruip gewoon naast je, dus niet moeilijk doen straks.” zei hij. Lieke begon te lachen en knikte. “Tot straks. En veel plezier he. Je verdient het.” antwoordde ze. Mario knikte hyper en rende toen naar buiten. De deur ging dicht en Lieke zuchtte opgelucht. Het was een fijne avond geweest en ze kon blij naar bed.
Ze stond dan ook binnen een paar stappen in Mario's kamer en kroop onder de dekens. Al snel viel ze in slaap, met een grote glimlach op haar gezicht. Eindelijk had ze iemand ontmoet die echt lief voor haar was. En die, zo dacht ze zelf, echt om haar gaf.

Reacties (30)

  • Kjelaney

    Geil verdomme ik wist niet dat ik al een Manu os had bij jou. Geil geil geil.

    4 jaar geleden
  • Kjelaney

    YESYYESYSEYSYES DIT WAS ECHT GEWELDIG MAAR DAT HAD JE WEL GEMERKT DENK IK. OHMYGOSDHSDHSHDH. I CAN'T. IK BEN ECHT ZO DOOD. MANUEL IS ZO GEWELDIG ALFKJSDKLJFSKDLJF. HIJ IS ECHT MIJN MEGA KNUFFELBEER. I LOVE IT SO MUCH ALKFJSDLKFJ.

    6 jaar geleden
  • Kjelaney

    Ze stond dan ook binnen een paar stappen in Mario's kamer en kroop onder de dekens.

    Stel je even voor dat dat hele bed dan naar Mario ruikt. IKG A DOODODODODOD

    6 jaar geleden
  • Kjelaney

    “Tot straks. Ik kruip gewoon naast je, dus niet moeilijk doen straks.”

    DAT ZIJN PAS GOALS WANT YAYSHHSHSHS

    6 jaar geleden
  • Kjelaney

    Manuel lachte blij en gaf haar een knuffel.

    Ik verdwijn gewoon helemaal als hij mij een knuffel geeft tbh

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen