Chapter 55

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 1 jaar geleden
Geactiveerd op: 1 jaar geleden

Foto bij Chapter 55

breed | medium | small

‘We hebben een enorme fout gemaakt.’ George schudt lachend zijn hoofd, maar ik kan alleen maar naar het bureau staren. ‘Ze gaat het ruiken, ik meen het, George,’ Sis ik. ‘Hoe moeten we dit uitleggen aan het schoolhoofd?!’ Omber kijkt kort onze kant op en ik buig mij snel weer naar achteren. Niemand mag van Omber nog naast mij zitten in de les, dus George en Angelique zijn voor mij gaan zitten. Wanneer Omber aan de andere kant van de klas is, buigt George zich naar mij toe. ‘Geen zorgen, Noot, jij ruikt het alleen.’ ‘Was het dan nodig om mij te straffen?!’ ‘Wood, nablijven.’ Ik kijk geschrokken naar Omber. George draait zich snel om. ‘Nee, het was mijn schuld.’ Ze glimlacht. ‘Dan mag u ook komen. Vanmiddag om vijf uur.’ Mijn ogen worden groot. ‘Professor, dat kan niet, niet vandaag!’ Ze doet twee kleine stappen naar voren. ‘Strafwerk is strafwerk, daar komt u niet onder uit.’ De klas is doodstil en kijkt met ingehouden adem toe. ‘Professor Omber, de zon gaat onder om half zes vanavond en op dat moment moet ik zo ver mogelijk van de gebouw vandaan zijn.’ ‘Drie dagen strafwerk.’ ‘Waarom krijgt ze meer strafwerk?!’ Voegt George zich nu bij het gesprek. ‘Ik denk niet dat u onderdeel bent van dit gesprek, meneer Wemel.’ ‘Maar ze heeft niets fout gedaan!’ ‘Twee dagen strafwerk voor u, meneer Wemel.’ ‘Wat?! Waarom krijgt Nola meer strafwerk?!’ Ik leg mijn hand op George schouder om aan te geven dat het geen zin heeft, maar dan trekt Omber haar toverstok. Leerlingen schieten uit de gevarenzone, maar George gaat juist staan. Ik haal mijn hand van zijn schouder. ‘George,’ Ik praat net hard genoeg, zodat hij mij kan horen. ‘Ga zitten.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘George… Nu. Je maakt het alleen maar erger.’ Hij draait zijn hoofd, zodat hij mij aan kan kijken. Ik glimlach en hij gaat langzaam zitten. Omber loopt naar mij toe. ‘Dat je de lessen verstoord is één ding, maar dat je ook nog de regels breekt en een medeleerling in gevaar brengt is iets anders. Twee weken strafwerk en aan het eind van deze les ga je linearecta naar het schoolhoofd.’ Mijn ogen lichten op en ik moet mijn best doen om mezelf onder controle te houden. Ik klem mijn kaken op elkaar en ga langzaam weer zitten. ‘Zoals u wenst, professor.’

Professor Perkamentus drukt fronsend zijn vingertoppen tegen elkaar. ‘Geen zorgen, mevrouw Wood, ik begrijp het probleem, maar het is moeilijk op te lossen.’ Ik tik zenuwachtig met mijn vingers op mijn schoot. ‘Als ik professor Omber aanval kan ze me niet alleen van school sturen, maar ook naar Azkaban.’ Hij knikt. ‘Is er een manier waarop je je transformatie uit kan stellen of onder controle kan houden?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb het Irates ooit zien doen, maar ik weet niet hoe en het deed hem heel veel pijn.’ ‘En na de transformatie?’ Ik ben het schoolhoofd erg dankbaar maar ik denk niet dat hij mij kan helpen. ‘Dit is mijn eerste transformatie sinds ik vergiftigd ben… Ik heb geen idee wat er gaat gebeuren.’ Hij heeft de macht niet meer om strafwerk af te nemen en ik wil niet zijn baan op het spel zetten. ‘George zal daar ook zijn professor, ik ben zo bang dat ik hem aanval.’

‘Nola?’ George loopt naar mij toe en volgt mijn blik naar de lucht. De zon is nog niet onder. ‘Voel je de volle maan?’ ‘Nee.’ Het is een leugen. Ik draai me naar hem toe. ‘Ik weet niet wat er gaat gebeuren als we daar binnen zijn, maar zodra het de slechte kant op gaat, vlucht je, oké? Het kan me niet schelen als je daarna extra strafwerk moet doen, maar ik ga niet jouw leven op het spel zetten.’ Hij knikt langzaam en pakt mijn hand. We lopen de gang door naar het lokaal van Omber. Ik haal diep adem en klop dan aan. Vlak voor de deur open gaat, laat ik de hand van George los. Omber kijkt ons kort, zoetjes glimlachend aan en stapt dan opzij. ‘Neem plaats.’ Op twee tafels ligt een leeg vel perkament met een veer ernaast. George en ik wisselen een blik en gaan dan zitten. ‘Jullie gaan strafregels schrijven. Mevrouw Wood, ‘Ik mag medeleerlingen niet in gevaar brengen,’ Redelijk. Het is waar, dus ik negeer Omber verder maar. ‘Meneer Wemel, beesten zijn mensen noch vrienden.’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Sorry?’ ‘Ik denk dat u mij wel verstond.’ ‘Noemde u mijn vriendin nou net een beest?’ ‘George!’ Ik kijk hem doordringend aan. ‘Dit kan je toch niet pikken?! Je bent meer dan een weerwolf!’ ‘Meneer Wemel, wilt u ervoor zorgen dat u en mevrouw Wood een week extra strafwerk krijgen?’ Hij balt zijn handen tot vuisten, maar zegt niets. ‘Bij nader inzien, mevrouw Wood, dezelfde zin voor jou als voor meneer Wemel.’ Ik moet mij adem inhouden om de controle niet te verliezen. ‘Ik zit in mijn kantoor, maar als jullie praten, hoor ik dat.’ Ze giechelt, zoals alleen zij dat kan en loopt naar boven. ‘Ze probeert mij te straffen door jou meer pijn te doen.’ ‘Laat het gaan, George.’ Hij schudt zijn hoofd en we beginnen te schrijven. Iedereen is bekend met Ombers strafregels. Het inkt wat je eigen bloed is en je huid die indirect het perkament is.

George POV
We zijn nu al ruim een uur bezig met de strafregels en nog mogen we niet gaan van Omber. “Beesten zijn mensen noch vrienden” De wond is diep en ik weet zeker dat er een litteken gaat komen. Nola zou snel moeten kunnen genezen. Ik leg mijn veer neer. ‘Nola?’ Ik kijk opzij. Nola’s hoofd is naar voren gebogen en haar haar is voor haar gezicht gevallen. Ze heeft de pen stevig vastgeklemd. Ook op haar hand is de wond goed zichtbaar. ‘Nola?’ Ze balt haar handen tot vuisten en de veer breekt. Ik hurk voor haar tafel en strijk haar haren uit haar gezicht. Ze heeft haar ogen dichtgeknepen en zweetdruppeltjes lopen over haar slaap. ‘Nola, kan je mij horen?’ Haar ademhaling versnelt en dan opent ze haar ogen. Ze kijkt mij kort aan, haar blik leeg alsof ze mij niet echt ziet. Dan begint ze plotseling te schudden. Haar ogen draaien weg en haar hoofd valt naar achteren. ‘Nola!’ Ik til haar uit de stoel en leg haar op de grond. Ze rolt op haar zij. ‘Professor!’ Nola pakt mijn hand stevig vast en er komt schuim uit haar mond. Ik kijk wanhopig naar het kantoortje van professor Omber. Haar deur staat op een kier, dus waarom komt ze niet? Ze hoort alles! ‘Rustig, Nola, het komt goed.’

Nola POV
Ik zie niets meer en ik ben bang dat ik aan het transformeren ben. ‘Nola Wood.’ Ik ken de stem niet. ‘Wie is dat?’ ‘Ik denk dat je dat weet.’ De wolf. ‘Je hebt mijn lichaam over genomen.’ Concludeer ik. ‘Ik ben niet je vorige wolf, Nola Wood. Ik werk anders. Jij blijft in controle, zolang jij mij eens in de zoveel tijd en als het nodig is vrij laat.’ Het klinkt niet alsof de wolf praat, maar alsof ik hoor wat hij denkt en hij hoort wat ik denk. ‘Daar staat tegenover dat ik iets van je verwacht…’ ‘Wat?’ ‘We hebben de gave om te leiden.’ ‘Je wil dat ik de pack van Irates en Tarik ga leiden?’ Even is stil, maar dan spreekt de wolf weer. ‘Kinderen worden mishandeld, vrouwen worden verkracht, het is duister daar, wij kunnen dat eindigen.’ ‘Ik ben nog niet klaar, ik heb tijd nodig.’ ‘Er is geen tijd meer.’ ‘Als we nu gaan, overleven we dat niet, zelfs Irates en Tarik zeiden dat.’ ‘Het wordt er niet makkelijker op.’ ‘Maar ik word er wel sterker van.’ ‘Voor je negentien wordt geef je je over, anders neem ik de controle over en dan eindigt het een stuk minder vredig.’ Ik wil antwoorden, maar het is alsof hij verdwenen is. Ik open mijn ogen. George kijkt mij bezorgt aan. We zitten niet langer aan de tafel. Ik draai mijn hoofd terug opzij en zie George’s hand. “Beesten zijn mensen noch vrienden.” Vanuit mijn ooghoek zie ik professor Omber haar kantoor uit komen. ‘Het is zeven uur, jullie mogen gaan.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1384

85 (0)

Share