Foto bij 62 • Levicorpus



Met elke voetstap die ze op de hoge traptreden zette, sneed de pijn door haar nek. Haar handen gristen naar haar nek, in de hoop dat ze de pijn wat zou kunnen verminderen, maar dat maakte het alleen maar erger. Op de tweede verdieping aangekomen, opende ze de deur naar de damestoiletten en liep naar binnen. Ze smeet haar cardigan op de grond en opende haar bloesje, terwijl ze voor een van de spiegels bij de wasbakken ging staan. Verschrikt staarde ze naar haar spiegelbeeld. Daar waar de ketting rond haar huid zat, was haar huid nu rood en beschadigd. Rode striemen tekenden haar huid, alsof prikkeldraad onder de ketting was gemonteerd.
‘Wat gebeurd hier,’ fluisterde ze in zichzelf en probeerde de ketting te verplaatsen. Ze gleed haar vingers langs het materiaal om te zien of er ergens scherpe randjes aan zaten, maar ze kon niks vinden. Zuchtend liet ze haar handen zakken. Misschien zat er toch meer achter deze ketting, dan ze dscht. Of misschien was het net als bij die kralenarmbanden, daarbij zat haar huid soms ook vast tussen de kralen en dat voelde ongeveer hetzelfde. Het was een oude ketting, dat moest vast het geval zijn. Hoe anders kon ze aanduiden waar de pijn vandaan kwam. Roest misschien? Of een allergische reactie?
Ze knoopte langzaam het bloesje dicht en trok haar cardigan weer aan. Gelukkig was er niks van haar huid te zien vanachter de ketting.
Eleanor draaide zich om en keek om zich heen. Langzaam liep ze naar de half afgebrokkelde vensterbank toe die voor een groot, vies raam ging. Ze ging erop zitten en keek naar buiten, waar ze de Quad, kon zien; een tuin te midden van Hogwarts, Stilte, eindelijk even rust, dacht ze. Het voelde alsof ze de hele dag op een drukke markt had gelopen, zo moe was ze. Ze had enorm behoefde aan rust en eenzaamheid en dat terwijl de ochtend nog niet eens begonnen was. Ze was zo prikkelbaar. Even twijfelde ze of ze wel naar de les zou gaan. Ze had Defence Against the Dark Arts na het ontbijt en ze had absoluut geen zin in Draco. De laatste tijd viel het wel mee met zijn pesterijen, maar ze was bang dat als hij nu een opmerking zou maken, ze hem een bloedneus zou slaan.
'Wie is daar?' klonk opeens een bekend stemmetje en Eleanor draaide langzaam haar hoofd om. Moaning Myrtle zat in een van de wasbakken en keek haar aan. Ze had haar hoofd in haar handen gelegd en steunde met haar ellebogen op haar knieën.
Eleanor glimlachte. 'Ja, sorry dat ik je stoor,
Myrtle.'
Het meisje steeg op in de lucht en daalde vlak voor haar neer op de vensterbank, waar ze een zittende houding aan nam en daar bleef zweven. 'Ik hou wel van wat gezelligheid, maar een tweede bezoek in de week, dat gebeurd haast nooit.'
Eleanor reageerde niet en draaide haar hoofd weg.
'Ik heb gisteren ook bezoek gehad,' ging ze verder alsof ze niet doorhad dat Eleanor haar negeerde. Eleanor keek haar weer aan. Myrtle liet een overdreven zucht horen en staarde uit het raam. Eleanor kon haast zweren dat ze de doorzichtige tint op haar wangen had zien op kleuren en schonk haar toch maar wat aandacht. 'Je bloost. Is het soms een jongen?'
Myrtle begon te giechelen en knikte, waarna ze haar gezicht achter haar handen verschool. 'Ik had hem nog nooit gezien, maar iedereen kent zijn naam. Ik hoopte dat hij het was, toen jij binnen kwam lopen, maar helaas.' De opgewekte blik op haar gezicht verdween en maakte plaats voor een diepe teleurstelling. Ze snikte een keer zachtjes en Eleanor rolde haar ogen. 'Ik durf te wedden dat hij snel weer komt,' zei ze toen maar om haar gerust te stellen. Even schrok ze op toen ze een steek voelde in haar nek en sloeg snel haar hand er tegenaan. Ze wreef haar hand wat geërgerd heen en weer over haar hals en keek Myrtle weer aan. 'Wie is het?'
Myrtle begon te giechelen en schudde haar hoofd. 'Zeg ik lekker niet.' Ze sprong op van de vensterbank en zweefde de kamer rond, vrolijk lachend en gierend.
Eleanor had wel in de gate dat Myrtle niet weg zou gaan en daarom stond ze zelf op. Ze zei de jonge geest gedag en liep toen weg. Ze dacht dat het ondertussen wel tijd was om zich naar de derde verdieping te bewegen voor de eerste les. Toen ze daar aankwam, waren de andere leerlingen al druk bezig om zich door de deur te dringen. Eleanor wachtte geduldig en toen het pad vrij was, liep ze naar binnen en nam plaats. Ze had verwacht dat Draco al wel aanwezig zou zijn, maar dit was niet het geval. Sterker nog, hij kwam verdacht laat de les binnen lopen. Toen ze een korte blik op hen wierp, zag ze dat hij, net als zij, er doodmoe uitzag. Ze grinnikte in zichzelf en wachtte tot hij plaats had genomen.
'Slecht geslapen, Draco?' vroeg ze plagerig, terwijl ze met haar potlood haar lip wat naar binnen drukte en zachtjes haar tanden in het hout zette. Hij keek knorrig opzij en reageerde niet. Hoewel de ijzige blik in zijn ogen haar meestal op het stokje joeg, deed het haar nu niks. Het leek alsof ze net was geinjecteerd met een dosis Gryffindor moed, want ze was niet van plan voor hen onder te doen. 'Niet zo zielig doen nu, je bent niet de enige,' ging ze schaamteloos verder en klapte haar boek open, geen aandacht schenkend aan Snape, wie nu al voor de tweede keer een waarschuwende blik haar kant op wierp. Het leek haar ineens niet veel meer uit te maken.
'Waarom praat je tegen me?' siste Draco terug na een korte stilte.
Eleanor haalde haar schouders op. 'Heb ik een reden nodig?' Ze wierp hem een verwaande glimlach toe en keek toen om naar Snape.
Draco antwoordde niet en ze schonk er ook geen aandacht meer aan. Ze luisterde naar de uitleg van Snape over de levicorpus spreuk en liet hiervan een demonstratie zien met een aantal voorwerpen en –helaas voor hem- ook met Neville.
‘Deze spreuk was officieel uit de schoolboeken verwijderd, omdat de spreuk in de hallen veel werd misbruikt. Desondanks vertrouw ik erop dat jullie je gaan gedragen en mocht dat niet zo zijn,’ hij pauzeerde even en keek de klas rond, ‘dan staat er een lang nablijf schema op die persoon te wachten.’
Eleanor zag in haar ooghoek dat Ron en Harry druk in gesprek waren en drie seconden later schoot Hermiones hand de lucht in. ‘Professor,’ begon ze en wachtte tot Snape haar aankeek. ‘Lopen we dan niet achter op het jaarschema? We moeten de inferius spreuk nog leren.’
Snape trok geërgerd zijn lip op, fronste zijn borstelige wenkbrauwen en keek Hermione streng aan. ‘Mevrouw Granger, het zijn niet uw zaken om mijn schema in de gate te houden.’ Hij richtte zijn aandacht weer op de hele klas. ‘Opdelen in tweetallen. Ga maar oefenen.’
Eleanor stond zuchtend op vanachter de schoolbank en liep met Draco naar achteren, waar nog wat ruimte was in het lokaal. Ze had nog even weinig vertrouwen in hem als aan het begin van het jaar en was niet van plan om zich door zijn uitgesproken levicorpus spreuk op de grond te laten storten. Aangezien zij en Dumbledore’s army de levicorpus spreuk al hadden geoefend in de vijfde klas, was ze er van overtuigd dat het haar wel zou lukken. Ze smeet haar mantel uit en pakte haar staf. ‘Wil jij deze keer eerst?’ vroeg ze met lachje, haast even verbaasd over haar ijdele reactie als hij was.
Draco haalde nonchalant zijn schouders op, wederom te moe om een scherpe reactie terug te werpen. Eleanor borg haar staf op en ging voor hem staan. ‘Goed dan, maar laat het maar uit je hoofd om gekke dingen te doen,’ zei ze streng. Niet dat ze dacht dat het Draco iets kon schelen, maar ze had geen zin in een herhaling van vorige keer.
‘Prima,’ antwoordde hij bars en richtte zijn staf op haar. Ze kon hem wat horen mompelen en voelde zichzelf lichter worden. Met een zwiep werd ze onderuit gehaald en hing ze aan haar enkels in de lucht, een paar meter boven de grond. Haar lange, bruine krullen hingen voor haar gezicht en kriebelde aan haar neus. De grond was te ver van haar verwijderd om het aan te raken, maar toen ze het alsnog probeerde en voelde dat Draco haar nog wat omhoog liet zweven, schoot ze in de lach. Ze schoof haar haren als een gordijntje opzij en keek Draco’s kant op, met nog steeds een brede glimlach op haar gezicht. Even leek het alsof hij terug lachten, want zijn mondhoeken krulden een tikkeltje omhoog. Net toen ze er iets over wilde zeggen, liet hij haar zakken en zette haar rustig op de grond neer. Eleanor haalde een hand door haar haren en zuchtte een keer. ‘Dat was leuk,’ lachtte ze, ‘jouw beurt.’
Ze greep naar haar staf, richtte hem op Draco en sprak de spreuk uit. Als een lappen pop aan een touwtje werd hij aan zijn enkels de lucht in getrokken. Eleanor gniffelde, ergens was het wel ironisch om hem zo hulpeloos te zien hangen. Draco was niet een type dat zwaktes toonde of zich aan iemand overgaf en hier hing hij, compleet overgeleverd aan haar macht. De stropdas die hij zo netjes in zijn trui had gestopt, gleed langzaam los en viel over zijn gezicht heen. Even schrok hij en propte de stropdas toen gehaast weer terug in de trui. ‘Zou je me niet eens neerzetten!’ mopperde hij toen en keek haar ongeduldig aan. Eleanor, die ondertussen helemaal aan haar macht was gewend, liep langzaam op hem af en bleef vlak voor zijn ondersteboven hangende gezicht staan, zodat hun ogen elkaar tegenkwamen. Ze voelde zich plotseling erg brutaal en genoot er stiekem ook wel van. ‘Wat is het toverwoord?’ vroeg ze plagend.
Draco klemde zijn kaken op elkaar en even kon Eleanor hem horen knarsetanden.
‘Zet me neer, feeks!’ Hij leek plotseling zijn energie weer terug te hebben, maar ondanks de ijzige blik die hij haar schonk, kreeg Eleanor het alleen maar warm. Spanning gierde door haar lichaam en eigenlijk was ze nog niet van plan hem te laten zakken. Eleanor grinnikte nog een keer. ‘Niet het juiste woord, Draco.’ Ze bracht haar staf naar zijn stropdas toe, trok deze los en wikkelde hem om haar staf heen. ‘Maar vooruit,’ zei ze liefelijk. Ze sprak de tegenspreuk uit en liet hem zakken. Met een glimlach draaide ze zich om en liep terug naar haar mantel. Toen ze omkeek zag ze Draco met een boze blik zijn stropdas weer terug stoppen en grinnikte. Ze ging aan haar schoolbankje zitten en keek met een grijns vooruit. Ze had zich nog nooit zo gevoeld. De spanning in haar lichaam was nu zelfs groter dan toen ze het verboden bos in was geslopen een paar nachten terug.
Toen Draco naast haar ging zitten en zenuwachtig met zijn vingers op de tafel tikte, keek ze hem even aan. ‘Genieten van je leven mag wel hoor. Je hebt er maar één.’ Waarom ze het zei, wist ze niet en hoe het in haar opkwam ook niet. Maar op de een of andere manier sprak haar mond voordat ze er over na kon denken. Toen de les was afgelopen, liep ze met een voldane grijns het lokaal uit.

Reacties (6)

  • Histoire

    Dat ding moet af! Ik vind trouwens dat je al je personages erg goed neerzet. Ik maak me als lezer echt zorgen om Eleanor, dus dat wilt zeggen dat het goed is geschreven! (:

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Hahaha Eleanor is geweldig zoals ze Draco even rustig op z'n plek zet. Wedden dat ze hem helemaal gek maakt? Hij is al verliefd op haar:)

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Haha oky ik weet niet wat voor een invloed de ketting op haar heeft, en het is wss niet goed. Maar ik mag het wel

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Leuk geschreven!! Xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen