Foto bij 63 • Prikkelbare Das




Ron Weasley P.O.V.

Ron had zijn staf op Harry gericht en keek toe hoe hij langzaam aan zijn enkels van de grond werd getild, alsof een touw hem langzaam omhoog hees. Hij grinnikte, maar nog voor hij iets kon zeggen, had Harry zijn mond al opengetrokken. ‘Als je het waagt om me te laten vallen!’ waarschuwde hij. Niet dat hij het voor het zeggen had, zo hangend in de lucht, maar Ron wist net zo goed als Harry dat Harry veel verder op hem voorliep met de spreuken die hij had geleerd uit het Advanced Potions boek van The Half-Blood Prince. Al moest Ron wel toegeven dat een aantal van deze spreuken erg luguber waren en sommige dan juist weer een mysterie. Hermione had af en toe wel gelijk dat ze zich zorgen maakte om Harry, maar Ron zelf wilde ook erg graag weten wie deze prins was en welke interessante spreuken hij hen nog kon leren.
‘Oké, mijn beurt nu,’ besloot Harry toen en Ron liet hem zakken. Harry streek zijn mantel strak en keek toen de klas even rond. Toen Harry strak naar één punt bleef staren, volgde Ron nieuwsgierig zijn blik en zag achter in de klas Draco staan, wie Eleanor ondersteboven in de lucht liet hangen. Hij kon haar horen lachen aan de andere kant van het lokaal.
‘Ze lijkt plezier te hebben,’ merkte hij op en keek Harry aan.
‘En dan vraag ik me af hoe dat komt. Alsof ze zijn grapje van de vorige keer al is vergeten.’
Ron knikte instemmend. ‘Vergeven, ja, maar vergeten niet. ’ Ron deed zijn mantel uit en legde deze over de bank heen. 'Eleanor weet wel beter.'
‘En toch vind ik niet dat hij die vergeving heeft verdient.’
‘Dat vind jij nooit, maar dat is nu eenmaal hoe Eleanor in elkaar zit. Klaar?’ vroeg Ron toen hij zag dat Harry nog steeds zijn ogen niet van Draco had verwijderd. Harry keek op en knikte wat afwezig. Hij haalde zijn staf tevoorschijn, sprak de spreuk uit en liet Ron aan zijn enkels in de lucht zweven. Zijn rode haren vielen slap over zijn voorhoofd en hij keek lachend naar Harry. ‘Dit is best geinig.’ Hij keek naar zijn voeten, die lang het plafon niet raakte en probeerde ze aan te raken. Hij keek de klas rond en zag Hermione een paar meter verderop ook in de lucht zweven, duidelijk nerveus om het feit dat Pansy Parkinson haar omhoog hield. Ron kon nog steeds niet geloven dat Snape haar had ingedeeld met Pansy. Er waren secondes dat hij vreesde voor haar welzijn, gewoon omdat hij wist dat Pansy haar haatte. Hermiones gekrulde haar hing over haar hele gezicht heen en ze vocht duidelijk om haar zicht terug te krijgen. Ron grinnikte even in zichzelf en keek toen de klas weer rond. Verderop zag hij Draco in de lucht zweven, terwijl hij haastig zijn stropdas terug propte in zijn trui. Eleanor stond verderop met een voldane glimlach op haar gezicht. Ze genoot er zichtbaar van dat zij deze keer de touwtjes in handen had. Ron moest toegeven dat hij hoopte dat ze hem zou laten vallen, maar Eleanor kennende, zou ze dat niet doen, tenzij hij haar boos maakte dan. Aan de glimlach op haar gezicht te zien, was dat niet het geval. Ron keek toe hoe ze op hem af liep en vlak voor hem stil bleef staan, zodat ze hem recht aan kon kijken vanaf haar hoogte. Ron kon zijn blik niet van haar afhouden, alsof zijn onderbewustzijn wist dat er iets ging gebeuren. Eleanor stond zo dichtbij hem, zo zeker van zichzelf, dat het haast leek of de twee van zelfgenoegzaamheid hadden gewisseld. De glimlach op haar gezicht had hij zelden gezien, want het was niet een glimlach ontstaan uit plezier, maar eentje die was ontstaan uit leedvermaak en dat was niet hoe hij Eleanor herkende. Haar glimlach was altijd puur geweest, ontstaan uit vrolijkheid en geluk en een enkele keer omdat ze iemand plaagde. Er was echter maar één soort wraak die hij bij haar kende. Een wraak die sneeuwballen in iemands nek toverden of een kleine jinx afschoot voor de lol. Maar bij Draco, was hij van overtuigd, kon ze plotseling meer uit haar mouw kon schudden. Maar deze onbekende glimlach, stuurde rillingen over zijn lichaam. Het was iets sadistisch wat hij zag.
Eleanor bracht haar staf dichter naar Draco toe en trok zijn stropdas los, waarna ze deze even om haar staf wikkelde en ze toen weer wegliep. Ron fronste zijn voorhoofd. Zou het kunnen zijn dat hij haar net had zien flirten met Draco Malfoy?
Hij kon het zich haast niet voorstellen, omdat Eleanor niet het type was dat openlijk zou gaan staan flirten. Hij had het gezien bij Cedric. Ze had toen wel geprobeerd zijn aandacht te trekken, maar was veel te verlegen geweest om haar wimpers te knipperen of uitdagend met zijn stropdas te spelen. Dit was uitermate zeldzaam wat hij hier had gezien en totaal niet wat hij had verwacht, al helemaal niet bij Malfoy. Ron begon langzaam in de lucht te draaien en voelde toen de vloer weer onder zijn voeten. Hij had zijn ogen nog niet van Eleanor verwijderd. Het klopte totaal niet wat hij had gezien. Eleanor had een hekel aan Malfoy, ten minste, dat dacht hij.
‘Ron!’
Ron schrok op van Harry’s geroep en keek op. Harry keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan, wierp toen een blik op Eleanor en keek toen hem weer aan. ‘Ga je me nog vertellen waar je zat met je hoofd?’
Ron slikte een keer, niet zeker of hij wel gezien had wat hij dacht dat hij zag en of hij het Harry moest vertellen. Hij keek nog een keer om naar Eleanor, die weer in haar schoolbank zat en vooruit de klas in staarde. Ze ving zijn blik even op en zwaaide uitbundig naar hem, waarbij zij haar glimlach toonde, de glimlach die hij wel herkende. Ron had nog nooit zoveel verwarring in zich gevoeld. Hij kende Eleanor al lang, maar had bij haar nog nooit zo’n wisseling van karakter gezien. Alsof er totaal iemand voor hem was verschenen dan Eleanor.
‘Hallo!’ riep Harry ongeduldig en Ron keek hem aan. ‘Sorry, ik heb net zo iets raars gezien.’
Harry trok zijn wenkbrauwen nog wat verder op en wachtte af. Ron ging zitten en keek om zich heen, zeker wetend dat niemand meeluisterde. ‘Ik weet het niet zeker hoor, maar volgens mij was Eleanor net openlijk met Malfoy aan het flirten.’
Harry keek achterom naar haar en begon toen te grinniken. ‘Geloof je het zelf?’
Ron schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat is het nou juist. Maar haar gedrag daarnet was zo abnormaal. Zoiets had ik haar zelfs nooit bij Cedric zien doen.’
‘Dit is Cedric ook niet.’ Harry keek achterom en Ron volgde zijn blik. Eleanor staarde verveeld het lokaal in en streelde met haar verenpen langs haar lippen. Malfoy, die naast haar zat, tikte ongeduldig met zijn vingers op tafel, alsof hij niet kon wachten tot hij weg kon.
Ron slaakte een zucht. ‘Ik weet niet wat ik zag, Harry, maar ik ga het niet aan me voorbij laten gaan.’
Hij wachtte geduldig af tot de les was afgelopen en liep toen Eleanor achterna.
‘Won-Won, lieverd!’ riep opeens een bekende -vrij irritante- stem. Ron rolde geërgerd met zijn ogen, hier had hij echt geen zin in. Lavender Brown kwam enthousiast aanlopen en omhelsde hem, maar Ron duwde haar van zich af. ‘Lavender, ik heb even geen tijd.’ Hij keek over haar heen naar Eleanor, die de gang in liep.
Lavender volgde zijn blik en toen ze Eleanor zag weglopen, draaide ze verontwaardigd haar hoofd om. ‘Wat moet je met haar?’ vroeg ze snibbig.
Ron had zich vaker geërgerd aan Lavenders jaloezie, maar deze ergernis leek met elke dag te groeien. ‘Bemoei je er nou eens niet mee,’ zei hij bot en liep langs haar heen. Hij hoorde haar nog geïrriteerd zuchten, maar schonk er geen aandacht aan. Hij had al een aantal weken zitten na te denken om het met haar uit te maken, maar kon zich er uit medelijden niet toe zetten. Ron zag Eleanor stoppen met lopen, het leek alsof ze iets in haar tas zocht. Eleanor vergat wel vaker haar verenpennen. Ron stapte op haar af en sleurde haar aan haar arm een leeg halletje in.
‘Ron! Wat doe je?’ vroeg ze geschrokken en trok zich los uit zijn greep.
Hij keek haar aan en had opeens de neiging streng tegen haar te gaan praten, maar aangezien zijn argument waarschijnlijk klinkklare onzin was, besloot hij maar kalm te blijven. ‘Wat was dat net met Malfoy?’ vroeg hij, toch minder kalm dan hij bedoelde. Hij had gelijk spijt van zijn daad, want Eleanors gezicht vertrok drastisch, het was te laat om het nog terug te nemen.
Eleanor trok haar wenkbrauw op en sloeg haar armen over elkaar. ‘Pardon?’ vroeg ze bars. ‘Heb ik iets gemist, of zo?’
‘Je stond met hem te flirten net!’ flapte hij eruit. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan; dat was totaal niet kalm.
Eleanors mond viel open. Haar ogen verscholen zich achter een diepe frons en haar wangen werden knalrood. Het was vanaf dat moment dat Ron door had dat hij het totaal had verpest. Eleanor was niet blij met zijn opmerking.
‘Niet waar!’ sputterde ze, ‘En al was dat wel zo, waar bemoei je je eigenlijk mee. God Ron, je lijkt Draco zelf wel! Waarom bemoeit iedereen zich ineens met mijn liefdesleven?’
‘Dus je was wel met hem aan het flirten?’
Eleanor gaf hem een ferme duw, draaide zich om en liep weg. Ron was echter niet van plan haar zomaar te laten gaan en rende achter haar aan. ‘Ella, zo bedoelde ik het echt niet. Ik maakte me gewoon zorgen,‘ riep hij en pakte haar arm vast, maar deze trok ze met een ruk weer los uit zijn greep. ‘Waarom maakt iedereen zich toch zorgen om mij? Dat slaat nergens op. Ik red me prima.’ Bruusk draaide ze zich om en liep de gang uit, de trap af en verdween uit het zicht.
Ron liet zijn arm zakken en keek haar na. Dat was de eerste keer dat Eleanor zo boos op hem was geworden. De blik in haar ogen had hem echt rillingen gegeven. Hoe kon een meisje met zo’n groot en warm hart, zo ijzig koud kijken?
Het was niet de bedoeling geweest om haar zo van streek te maken, maar ze kletste zo om de vraag heen dat hij twijfelde of ze wel de waarheid sprak. Het liefst had hij alles terug genomen en gewoon gewenst dat hij er niet over was begonnen, maar dat was nu te laat.
‘En?’ Harry kwam aanlopen, blijkbaar had hij het hele schouwspel vanaf een afstandje gevolgd.
Ron slaakte een diepe zucht en schudde zijn hoofd. ‘Ze beweerd van niet, maar ik geloof haar niet. En ze is een Hufflepuff, die liegen niet, dus waarom geloof ik haar dan niet, Harry?’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Dat is nogal een stereotype. Misschien had je het mis. In dat geval ben je haar een excuses verschuldigd.’
‘Dat ben je zeker!’ klonk toen een andere stem en de twee draaide zich om. Hermione kwam aanlopen. Ze had haar kopie van DADA in haar armen geklemd en keek hem boos aan. ‘Hoe kun je haar nou van zoiets beschuldigen, Ron? Je hebt echt het inlevingsvermogen van een tafelpoot!’
‘Ik weet wat ik zag, Hermione.’ Hij had absoluut geen zin in nog meer gezeik en nog een vriendin die boos op hem zou worden. ‘Als jij het had gezien, had je er net zo over gedacht.’
‘Ik snap überhaupt niet waar jullie je druk om maken. We kennen Ella en ze mag Malfoy niet, dus laten we haar op haar woord geloven en deze discussie beëindigen.’ Harry keek hem en Hermione aan en beide knikte.
‘Goed, ik ga mijn excuses wel aan haar maken.’ Ron maakte aanstalten om weg te lopen, maar werd door Hermione tegen gehouden. ‘Ron wacht.’
Hij draaide zich om en keek haar afwachtend aan. Haar diep bruine ogen stonden bezorgd. Ron begreep nu pas dat Eleanor waarschijnlijk vaker die blik had gezien en voelde zich toen toch wel schuldig. Hij had ook wel gemerkt dat ze er vermoeid uit zag, maar ze was een bikkel, ze kon wel wat hebben. Blijkbaar was hij niet de enige die dit had gezien en was zeker niet de enige die haar hierop had aangesproken.
Hermione slaakte een diepe zucht en keek hem aan. ‘Pas goed op je woorden. Ik hoorde van Susan dat Ella erg slecht in haar vel zit en erg weinig slaap kan vatten.’
‘Ja, dat weet ik,’ zei hij glimlachend, ‘dank je wel.’ Hij kon er niet om heen. De blik op Hermiones gezicht wanneer ze bezorgd was, gaf hem kriebels; erg positieve kriebels. Die ogen deden hem denken aan een schattige eenhoorn die hij ooit gewond in de tuin had gevonden. Hermione zag er zo lief uit wanneer ze bezorgd was. Het was toen pas dat hij zag, dat Hermione om veel meer dat alleen Harry en Ron gaf, soms vergat hij hoe groot hart ze had. Hij glimlachte nog een keer naar haar en toen zij dat terug deed, voelde hij een blos opkomen en draaide zich gauw om. ‘Tot straks!’ riep hij achterom en maakte zich uit de voeten.

Reacties (5)

  • Histoire

    Lol. Dat met die eenhoorn vond ik best wel grappig.

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Won-Won, help Ella!

    4 jaar geleden
  • Tyche_

    Snel verder!!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Yes! Ron heeft het door! Hij kan/moet haar helpen!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen