Foto bij 65 • Dode bloemen

Hey lieverds! Ik heb volgende week toetsweek en het weekend erop vertrek ik naar Groningen voor mijn verloskundestage op een boerderij. Ik zal dus de aankomende vier weken wat minder actief zijn op quizlet (ik weet niet eens of ik daar wifi heb(huil)
Ik hoop dat jullie dit begrijpen en ik vind het zelf ook heel lelijk, want het begint net spannend te wordenxD




Dinsdag ochtend, nadat alle leerlingen hun ontbijt achter de kiezen hadden, maakte Eleanor en haar jaargenoten zich klaar om richting de kassen te gaan voor hun Herbology les. Eleanor schoof haar bord aan de kant en stond op, maar ze werd verrast door de verschijning van Luna, die gehaast de nieuwste Quibbler editie in haar handen duwde. 'Misschien wil je die lezen?'
Eleanor knikte glimlachend en keek toen toe hoe Luna weer weg huppelde en Ron en Harry onderweg gedag zwaaide. Eleanor had hen niet zien aankomen en draaide zich vlug om. Nadat ze verleden week een enorme ruzie had gehad met Ron, had ze slecht geslapen. Niet dat ze dat normaal wel deed, want de nachtmerries die haar teisterden, hielden haar telkens weer van haar slaap. Het leek wel alsof haar dromen elke negatieve gebeurtenis van de dag omzetten tot haar grootse ergernis. Soms, als ze geluk had, kon ze nog een nacht doorslapen, maar dit was zelden. In de droom die ze zaterdagavond had gehad, waarin ze Ron langs het Quidditch veld had zien lopen, was de ruzie met Ron zo uitgelopen dat hij de Crusiatus vloek op haar had gebruikt en dat terwijl deze verboden was en Ron die spreuk waarschijnlijk nog niet eens wist te gebruiken. Hij had zich tegen haar gekeerd en had daar staan lachen. Het ergste was nog, dat zij daarna de meest verboden spreuk op hem had gebruikt: Avada Kedavra. Het beeld van zijn roerloze en lijkbleke lichaam had haar wakker geschud en ze kon nu nog de doodsangst in zijn lege ogen voor zich zien. Ze probeerde er niet aan te denken, maar toen Ron op maandag voor het ontbijt op haar af was gestapt om zijn excuses te maken, kon ze nog net haar tranen inhouden. Ze had hem sindsdien nog niet durven aan te spreken. Ze voelde zich zo schuldig dat haar onderbewustzijn hem af wilde maken, om zoiets stom als een kleine beschuldiging. Ze had erover liggen piekeren en was niet zeker of hij gelijk had. Ja, ze was Draco wat aan het plagen, maar het was toch geen flirten? Ze mocht hem niet eens, waarom zou ze hem dan willen verleiden? Het was haar opgevallen dat de strijd tussen haar en Draco wat was gedempt, aangezien ze nu best wel vaak moesten samenwerken. En hun onenigheden en argumenten waren misschien veranderd in korte gesprekken, maar dat was alles. Ze kon zich eigenlijk niet goed herinneren hoe ze zich had gedragen tijdens die les, alsof alles een droom was geweest. Was het maar zo, dacht ze.
Ze liep de schoolgronden op en werd verwelkomt door het vroege zonnetje. Het was zo fijn dat het weer eindelijk wat warmer werd. Ze had de lente gemist. Al die bloemetjes die begonnen te bloeien en de bomen die hun kale uitstraling verloren onder een dikke berg groene blaadjes. Het gaf haar nieuwe energie en het gefluit van de vogeltjes maakte haar altijd vrolijk.
Bij de kassen stonden de Gryffindor leerlingen al te wachten. Daar tussenin zag ze Ron staan en ze glimlachte even naar hem. Ze was erg opgelucht dat het weer goed was tussen hen, maar ze kon de ruzie nog niet van zich afschudden. Ze wilde het wel, maar ze kon het niet. Die ochtend had ze haar excuses wel gemaakt en ze meende het, maar op datzelfde moment begon haar nek weer zeer begon te doen en had ze het gesprek maar snel afgerafeld. Het gebeurde steeds vaker de laatste tijd. Af en toe had ze het idee dat het alleen de ketting was die tegen haar beschadigde huid aan schuurde, maar zo kon deze natuurlijk niet af doen. Ze had het nog geprobeerd, elke avond wel, maar het leek echt onmogelijk. Het enige dat ze kon doen was de ketting verbergen onder haar schooluniform en hopen dat het niemand opviel.
Eleanor stapte de kas binnen en keek om zich heen. De Venomous Tantacula waarmee de kas eerder vol had gestaan, waren verdwenen en overal stonden nu enkel nog grote boomstronken.
‘Overgeplaatst naar de andere kas. We gaan verder met de volgende plant,’ had Pomona Sprout uitgelegd. ‘Kom allemaal maar dichterbij, dan stel ik jullie voor aan de Snargaluff planten.’
Eleanor ging naast Neville en Jenna staan langs de grote bakken waar om de meter een boomstronk in de aarde lag. Ze moest toegeven dat ze er minder angstaanjagend uitzagen als de Venomous Tantacula, maar had in de jaren op Hogwarts geleerd dat hier niets was wat het leek.
‘Vandaag gaan we met deze schatjes aan de gang,’ zei Professor Sprout enthousiast en klapte haar handen bijeen. ‘Het is vandaag de bedoeling dat jullie de vruchten van deze plant bemachtigen.’
Een aantal leerlingen keken de planten onderzoekend aan, niets duiden er op dat hier vruchten aan groeiden. Pomona Sprout liet zien hoe alles te werk ging en toen de eerste krachtige –en stekelige- ranken vanuit de plant omhoog schoten en de professor aanvielen, deinsden heel wat leerlingen achteruit, ver van hun stronken vandaan. Neville stond haast op zijn tenen om alles goed te kunnen zien en dat terwijl hij toch een kop groter was dan Eleanor en haast vooraan bij de bakken stond. Het was wel een grappig aanzicht, zeker omdat Jenna, die haar ogen de eerste vijf minuten niet van Neville af kon houden, precies hetzelfde deed.
‘… En als dat is gelukt,’ zei Pomona terwijl ze de oranje vrucht omhoog hield en uitpersten in een klein flesje, ‘dan mag je het eindresultaat aan mij laten zien en mag je van mij gaan. Vergeer jullie handschoenen niet!’
Opeens leek de hele klas gemotiveerd om het werk snel en goed af te hebben. Dit leek echter een meer ingewikkeldere taak dan ze dachten. Eleanor werkte samen met Neville en Jenna en probeerde uit alle macht de stekelige ranken bij zich weg te houden. Het was Eleanors taak om de vrucht vanuit de opening in de stronk te pakken, maar telkens als ze dichterbij kwam, werd ze weggejaagd door een andere rank.
‘Jen, probeer jij het maar!’ riep ze uiteindelijk toen het na de vierde poging nog niet lukte en Jenna liet direct de ranken los.
Eleanor greep een aantal ranken vast en hield ze bijeen zodat Jenna er door kon, maar toen ze dat deed, merkte ze dat er iets fout ging. De ranken in haar handen verkleurden en leken langzaam te verwelken. Eleanor liet van schrik de plant los toen deze hard begon krijsen en begon tegen te stribbelen. De plant sloeg om zich heen alsof zijn leven er vanaf hing en raakte Neville een aantal keer, waardoor de huid op zijn schouder werd opengescheurd door de scherpe doorns. De plant krijste zo hard dat Eleanor haar handen tegen haar oren moest leggen, het leek haast wel op het gekrijs van de Mandrakes die ze in het eerste jaar hadden moeten verpotten. Langzaam stierf het gekrijs van de plant weg en verkleurde deze tot er haast geen leven meer leek in te zitten. Het was doodstil in de kas. Iedereen leek te zijn gestopt met waar ze mee bezig waren en keken naar hen om. Eleanor staarde naar de dode plant, wiens ranken nu droog op de tafel lag. Verdorden blaadjes dwarrelden naar beneden op de grond en de eens fel oranje vrucht, die Jenna eindelijk te pakken had, was beurs en bruin geworden.
‘Eleanor wat heb je gedaan?’ vroeg Neville geschrokken en pakte teder een van de dode ranken van tafel. Even wierp hij haar een teleurgestelde blik toe, maar Eleanor wist niet hoe ze moest reageren. ‘Ik- Ik was het niet, Neville!’ stamelde ze. ‘Hij stierf gewoon.’ Ze draaide zich om naar de andere stronken en pakte een nieuwe. ‘Die was waarschijnlijk ziek. Ik pak wel een nieuwe.’ Ze zette de nieuwe, levende plant op tafel en bekeek de blaadjes die op de stronk groeiden, nieuwsgierig of deze misschien ook ziek kon zijn, maar ook deze begon al te verkleuren zodra ze een blaadje vastpakte. Geschrokken liet ze het takje los en staarde naar haar trillende handen. Wat gebeurde er?
Professor Sprout kwam geschrokken aanrennen toen ze zag wat er gebeurde en omarmde de dode stronken. ‘Mevrouw Whelan,’ zei ze met verdriet en teleurstelling in haar stem. ‘Hoe heb je dit kunnen doen?’ zei ze, terwijl ze triest op de plantjes neerkeek. ‘Duistere magie gebruiken op zulke onschuldige planten.’
Eleanors hart bonkte in haar keel en deed haast zeer bij het horen van de diepe teleurstelling in Pomona’s stem. De vrouw gaf om de planten alsof het haar kinderen waren en hoewel dat raar leek, had Eleanor het idee dat ze net een moord had gepleegd op haar kinderen. ‘Maar- Ik-‘ stamelde ze en keek de klas rond. Alle ogen waren op haar gericht en Eleanor kreeg het opeens ontzettend warm. Ze had nog nooit zoveel schaamte en onmacht gevoeld als op dit moment en dat terwijl ze niks had gedaan. Ze keek de professor smekend aan. ‘Ik was het niet professor! De planten waren ziek!’
‘Dat waren ze niet, Ella,’ zei Neville schor. Aan zijn stem was te horen dat hij haar nergens van wilde beschuldigen, maar Neville kende planten als geen ander.
‘Ik raakte ze alleen maar aan. Ik wilde niet..-‘ Haar excuses werd afgekapt door een hevige pijn in haar nek. Alsof brandneteltaken heen en weer schuurden in haar nek. Ze sloeg haar handen om haar keel heen en probeerde de pijn weg te bijten, zeker van haar zaak dat als ze hier iets over zou zeggen, iedereen zou denken dat ze er met een smoes onderuit probeerde te komen.
‘Na al die jaren. Was je daarom zo geïnteresseerd in je moeders archief?’ vroeg Pomona plotseling en Eleanor keek haar onbegrijpend aan. De pijn in haar nek bleef voortduren, maar de stress door de hele situatie leek haar aandacht er volledig vanaf te trekken. ‘Archief? Nee, wat bedoeld u? Ik wilde de planten niks aandoen, professor, u moet me geloven!’ Ze keek de professor smekend aan, maar aan de blik in haar ogen was al te zien dat ze haar niet geloofde. Eleanor keek paniekerig de klas rond, zoekend naar steun, maar die kwam van geen kanten. Ze keek Neville aan, maar ook hij was te gefixeerd op de doden planten om op haar te letten. Niemand stond bij haar zijde. Ze was alleen en het bloed aan haar handen was niemand ontgaan. ‘Nee!’ gilde ze en begroef haar handen in haar haren. Paniekerig keek ze de klas rond. Ze zag de veroordelende ogen en voelde ze bijna door haar ziel boren. Het was haar schuld, dachten ze, zij heeft de planten vermoord. Niemand geloofden dat het niet haar schuld was, ze zagen het allemaal gebeuren.
Eleanor was over haar toeren. ‘Waarom geloven jullie me niet! Ik heb niks gedaan! Ik was het niet. Ik was het niet. Ik was het niet!’
‘Ella! Ella!’
Eleanors ogen schoten open en ze keek angstig om zich heen. Haar handen grepen naar het eerste dat ze kon vastgrijpen en ze sloten zich om Neville’s armen heen. Overal zag ze gezichten en ogen die op haar neer keken.
‘Ella!’ riep Neville nogmaals en ze keek hem aan, haar ogen groot van angst en haar adem zwaar en snel. Haar hart bonkten hevig tegen haar borstkas en ze had het stik benauwd. De teleurgestelde blik lag niet meer in Neville’s ogen en op de een of andere manier leek dat haar alleen maar meer in paniek te brengen. Ze drukte haar vingers nog dieper in Neville's armen en keek schichtig om zich heen, als een gevangen konijn. Ze zat op de grond. Iedereen staarden haar aan en het was dood stil in de kas.
‘Hoe voel je je?’ vroeg hij ineens.
‘Ik-,’ stamelde ze. ‘De planten. Ze stierven! Maar het was mijn schuld niet, echt niet!’ Eleanor keek om naar de tafel en zag daar haar plant staan, levend en wel. Zijn stekelige tentakels terug getrokken in de stam en de oranje vrucht en Jenna’s handen. ‘Maar-, Maar ze waren,-‘ hakkelde ze onbegrijpend en staarde naar de gezonde, groene blaadjes die aan de stam groeiden. Niets leek er op dat deze plant ooit ziek was geweest. Ze wees naar de planten en keek Jenna onbegrijpend aan.
‘Je viel flauw en je begon te schreeuwen,’ legde Jenna uit, die naast haar neer knielde en haar bezweten voorhoofd depte met een zakdoek. 'We wisten niet wat we moesten doen. Je liet me echt schrikken, Ella.'
Eleanor wist niet wat ze moest doen of zeggen, ze zat daar maar en probeerde zichzelf onder controle te krijgen. Neville en Justin tilde haar voorzichtig op en lieten haar op beide benen staan. Dit ging echter nog niet helemaal goed, want ze trilde nog over haar hele lichaam. Haar benen voelden aan als spaghetti en haar armen als lood. Ernie drukte een stoel tegen haar benen en liet haar zitten, terwijl Hermione aan kwam lopen met een glas water.
‘Maar het leek allemaal zo echt,’ zei Eleanor verslagen en keek wat wazig om zich heen. Haar hoofd voelde zo zwaar, alsof haar hersenen probeerde uit te maken wat de realiteit was in deze enorme warboel van gebeurtenissen.
‘Je hoeft je geen zorgen te maken. Er is niks gebeurd,’ stelde Hermione haar gerust en liet haar wat drinken.
‘Gut, oh gut, oh gut, meisje.’ Profesoor Sprout kwam aanrennen, waardoor haar hoedje op en neer deinden op haar grijze haren. Ze vermengde een handje kruiden met het water in het glas tot het een groenige uitstraling kreeg. ‘Drink dit, het zal je wat kalmeren.’
Eleanor gehoorzaamde en dronk het glas leeg. De kruiden smaakte bitter, maar bijna per direct voelde ze zich opknappen.
‘Wat gebeurde er, kind?’ vroeg ze, terwijl ze haar hand tegen Eleanors voorhoofd legde en het glas weer op de tafel zette.
Eleanor schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Mijn planten stierven allemaal en niemand geloofde me.’
‘Ze viel flauw, professor,’ vertelde Susan haar, ‘ze heeft daarin waarschijnlijk waanbeelden gekregen, want ze bleef maar schreeuwen.’
Het was even stil in de kas. Eleanor staarde even naar de vloer. Ze was nog steeds in shock van alles en kon haar hoofd maar niet terug brengen naar de realiteit. Het leek allemaal zo echt.
‘Eleanor meisje, neem jij de rest van het uur maar vrij,’ zei Professor Sprout, ‘red je het om alleen terug te komen naar de kelder?’
Eleanor knikte. ‘Ja,’ zei ze zachtjes, ‘dat lukt me wel.’ Ze keek nog een keer naar de plantjes die op de tafel stonden. Ze bewogen zachtjes heen en weer en ze vroeg zichzelf af of ze het zich echt allemaal had ingebeeld. Ze draaide zich om en liep de kas uit, de schoolgronden op. Ze voelde de pijn van de ketting nog in haar hals zeuren, maar al gauw vergat haar hoofd de pijn en ze richtte zich op het incident van daarnet. Starend naar het gras onder haar voeten, bleef ze doorlopen. Zo ver dat ze uiteindelijk bij het Quidditch veld uitkwam, waar op de achtergrond te horen was hoe Madam Pinch de eerste jaars vliegles gaf. Het kruidenwater had haar wel wat rustiger gemaakt, maar haar hoofd was nog steeds flink in de war. Alsof ze net een flinke dreun tegen haar hoofd had gehad en alles daarbinnen door elkaar was gegooid, zo voelde ze zich nu. Eleanor hief haar handen en staarde naar haar vingertoppen. Behalve wat viezigheid van de aarde uit de pot, waren haar handen schoon, niks bleek op duistere magie. Haar ogen focuste zich op de grond en ze zag daar een op een gele paardenbloem in het gras groeien. Aarzelend knielde ze neer op het gras en reikte uit naar de bloem. Haar ranke vingers streelde de blaadjes en ze trok snel haar hand weer terug. Ze staarde een paar seconden naar de bloem en even leek ze hoopvol. Plotseling begonnen de randen van de blaadjes te verkleuren. De bruine gloed verspreidde zich over de hele bloem en het helder geel verdween. De steel verschrompelde en de bloem liet zijn kopje hangen. Eleanor staarde geschrokken naar het ingevallen bloempje voor zich en wat haar handen hadden aangericht. Ze was zo verward, was alles dan toch echt gebeurt?
Het groene leven was niet veilig meer voor haar. Eleanor voelde zich verdoofd. Ze had het niet eens door dat ze begon te huilen. Tranen stroomden over haar wangen en ze herinnerde zich de droom die ze had gehad. Cedrics stem vulde haar hoofd en met elke keer dat de zin zich herhaalde, werd ze angstiger en angstiger. ‘De dood achtervolgd je, Eleanor, er is geen ontkomen aan!'

Reacties (8)

  • Histoire

    Wat een dwaa.s ding! Omg, ze had het beter aan iemand gezegd! Ik heb zo te doen met haar! Super goed geschreven gewoon!!!

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Wtf...dit is te creepy. Sprout kijk Alsjeblieft naar die ketting en Gooi hem af Ella haar nek ok? Dankje

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Iemand, diffindo die ketting van haar af. Anders kom in hoogstpersoonlijk het verhaal binnenstappen om dat zelf te doen.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Neeeeeeeeee!!
    Dit is vreselijk! Nee! Nee! Nee! Nee!
    Dit kan gewoon niet gebeuren!:(

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen