Foto bij 66 • Verloren pagina's

Morgen is het zo ver! Morgen vertrek ik drie weken naar groningen voor mijn verloskunde stage. Ik heb het deze week al inmens druk gehad met de regelingen en had dus geen tijd om een hoofdstuk te activeren (sorry). Dit zal helaas ook weer de enige zijn deze week, maar ik hoop volgende week nog 1 te activeren. Enjoy en tot over 3 weken!



Eleanor staarde naar het brandende haardvuur. Het was niet koud buiten, maar Eleanor voelde zich alles behalve warm. Ze had een kop thee met ontspannende kruiden in haar handen, maar zelfs dat leek haar hoofd niet te kalmeren. Het was nog geen drie uur geleden dat ze de Herbology les was uitgelopen, omdat ze was flauw gevallen. Ze had gespijbeld van alle volgende lessen en was alleen in de gemeenschappelijke ruimte gaan zitten. En al hoewel er af en toe wat jongere jaars door de kamer heen renden, had ze er nauwelijks iets van meegekregen. Eleanor voelde een zware mist in haar hoofd en had het idee alsof ze overuren maakte om de realiteit en dromen van elkaar te scheiden. Eerst was ze zo overtuigd geweest dat de planten door haar aanrakingen waren gestorven, maar toen haar anders werd verteld, was ze de draad helemaal kwijt geraakt. Ze wilde ze geloven, maar haar hoofd stond het niet toe, het was te realistisch. Eleanor had de les verlaten met een zwaar hoofd en zonder beeld van de waarheid. Ze begon de verdrukking van de vertelde waarheid te accepteren, maar toen ze op de schoolgronden die paardenbloem had laten sterven, precies zoals ze in haar droom deed met de stronken, verloor ze zichzelf. Het kon gewoon niet zo zijn. En toch, in een wereld vol tovenarij, leek al het onmogelijke mogelijk.
Ze nam voorzichtig een slokje van haar thee en staarde naar de planten die rond de kamer op de planken stonden. Elk van hen was nu in gevaar bij haar in de buurt. Hun leven lag letterlijk in haar handen.
Eleanor keek achterom en controleerde of de kamer helemaal leeg was. Toen ze haar ogen weer langs de velen plantjes liet glijden, zag ze een potje staan met een felgekleurde bloem erin. Hij was geel en had oranje randjes met zwarte stippen aan de binnenkant, een bloem zonder enig nut. Eleanor zette haar kopje op de tafel neer, liep naar de bloem toe en pakte het potje van de plank af. Ze staarde naar het plantje. Er was nu geen weg terug meer, ze moest het proberen. Nog een laatste maal keek ze achterom en streelde toen met haar vinger de blaadjes. Opnieuw gebeurde hetzelfde als bij de paardenbloem. De blaadjes verdorden, het steeltje verschrompelde en het bloempje liet zijn kopje hangen.
Eleanor staarde er naar en opende toen trillend haar mond. ‘Nee, alsjeblieft laat het niet echt zijn,’ bad ze in zichzelf en perste haar lippen samen om de tranen tegen te gaan. ‘Mijn handen horen leven te brengen,’ jammerde ze en ze snikte een keer zachtjes. Ze had zoveel plannen met haar toekomst. Het enige dat ze wilde was met dieren en planten werken, maar hoe kon ze ooit haar werk verrichten als al het groen dat zij aanraakte zou sterven?
Ze trok snikkend het plantje uit de pot en smeet het in het vuur. Nog een zachte snik verliet haar mond en ze kon een paar tranen haar ogen voelen ontglippen, terwijl ze toekeek hoe het plantje tot as verbrandde. ‘Het spijt me zo.’
Verslagen draaide ze zich weer om en zette het lege potje terug op de plank, waarna ze weer plaats nam op de bank. Ze dronk haar kopje thee in één teug leeg en ging toen achterover op de bank liggen. Ze legde de palmen van haar handen tegen haar voorhoofd aan en staarde moedeloos naar het plafon. Hoe kon ze nu ooit haar N.E.W.T.’s nog halen als ze de planten niet aan kon raken?
‘Hoi.’
Eleanor ging overeind zitten en zag Justin, Ernie, Susan en Jenna de kamer binnenlopen. Ze glimlachte zwakjes naar hen en ging weer normaal zitten.
‘Hoi,’ zei ze toen de anderen plaats namen op de stoelen.
‘Voel je je al wat beter?’ vroeg Jenna bezorgd en Eleanor knikte. ‘De thee heeft echt wonderen gedaan,’ zei ze glimlachend en wierp een blik op het lege kopje op tafel. De waarheid was dat ze, nu ze nogmaals had gezien wat haar handen konden aanrichten, ze meer gestresst was dan ooit. Ze had gehoopt dat het maar een droom was en hoopte dat als ze de thee op had, ze in slaap zou vallen en dat wanneer ze wakker zou worden, er niets was gebeurd. Maar dat was niet het geval.
‘Je ziet er nog wat moe uit,’ gaf Susan toe en Eleanor knikte opnieuw. ‘Ik voel me ook nog wat moe, maar een goede nachtrust zou vast helpen.’
‘Misschien kunnen wij daarbij helpen.’
Eleanor keek om en zag Jayden en Davon de kamer binnen lopen. Jayden hield een doosje met Chocolate Cauldrons in zijn handen en liep naar haar toe. ‘Hier,’ zie hij en duwde haar het doosje in haar handen. ‘Van het hele team.’ Ze namen plaats op een bank en keken haar aan.
‘Jongens, dat is toch niet nodig,’ zei Eleanor verbluft en keek de twee dankbaar aan.
Davon knikte. ‘Wij vonden van wel. We hoorde er een aantal Gryffindors over praten in de gang. Het team was daarna doodsbenauwd dat jij- Nou ja,-‘ hij hield even een tel stil, ‘het volgende slachtoffer was.’
Eleanor keek hem geschrokken aan. ‘Wat? Maar dat is niet zo!’
‘Dat weten we.’ Davon gebaarde dat ze moest kalmeren. ‘Maar met alles dat er is gebeurd dit jaar, was er niemand die er niet over dacht.’
Eleanor zag dat de rest ook zachtjes knikten. Ze kon zich wel voorstellen dat het er erg op leek, aangezien ze totaal haarzelf niet was en niet meer wist wat er was gebeurd. Al zou ze geen idee hebben wat waanbeelden haar zouden aandoen behalve een fikse hoofdpijn en verwarring. Ze opende het doosje even en nam een chocolaatje. Het was zeker een zomer geleden sinds ze deze had geproefd en ze had gelijk spijt dat ze niet een doosje voor zichzelf had gekocht in Hogsmeade de laatste keer. Pure chocolade met mouse-vulling was altijd haar favoriete geweest.
‘Het spijt me dat ik jullie zoveel zorgen heb gebracht,’ zei ze toen en direct nadat de zin haar lippen had verlaten, voelde ze een scherpe, schurende pijn over haar hals snijden. Aan de blikken van haar vrienden te zien dat de pijn niet onopgemerkt bleef.
‘Ella? Gaat het?’ vroeg Susan bezorgd en maakte aanstalten om op te staan. Eleanor verbeet de pijn en lachte schaapachtig haar kant op. ‘Volgens mij zit hier een ontsnapt hazelnootje in,’ loog ze en glimlachte, alsof ze net te hard op een nootje had gebeten. Het feit dat Susan de eerste was die er over begon, gaf haar de kriebels. Een terugblik van de droom die ze een paar dagen geleden had gehad, schoot terug in haar herinneringen en ze zag opnieuw Susan’s dode lichaam in haar armen liggen. Ze wilde hoe dan ook voorkomen dat die droom werkelijkheid zou worden. Ze had al de kracht in zich om planten te doden en ze wilde niet dat haar geliefden iets zou overkomen.
‘Ik wil zo even gaan liggen,’ melde ze in de hoop dat ze haar even met rust zouden laten. De zes knikten instemmend en stonden op, maar net toen ze wilde weglopen, draaide Jayden zich nog om en pakte haar hand vast. ‘Oh, trouwens, de training voor aankomend weekend is afgelast,’ melde hij, ‘het duurde even voordat we Smith zover hadden gekregen, maar je hebt je rust nodig.’
Ze glimlachte dankbaar en voordat hij haar los liet, drukte hij een kus op haar voorhoofd. Toen ze hem in zijn ogen keek, zag ze in een fractie de ongerustheid erin drijven. Iets dat ze maar al te graag niet had gezien.
‘Beterschap.’ Hij liet haar hand los en liep de kelder uit. Even bleef ze als versteend naar de deur staren. De bezorgdheid die ze in zijn ogen had gezien, had ze de laatste dagen bij zoveel anderen gezien. Het maakte haar bang hoeveel mensen er om haar gaven en hoeveel mensen er daarom in de gevarenzone zaten. Al die leerlingen zouden misschien hun leven kunnen verliezen, als ze niet zouden stoppen met zich druk maken om haar. Ze moest er alles aan doen om te zorgen dat er geen reden was voor hen om zich zorgen te maken. Niet voor de leerlingen en niet voor de docenten. Ze stond er alleen voor deze keer.
Eleanor draaide zich om en liep richting de slaapzalen. Daar plofte ze op haar bed en staarde vooruit. Op haar nachtkastje lag de laatste editie van The Quibbler, die Luna haar had gegeven bij het ontbijt vanochtend. Ze zuchtte en pakte het blad van het nachtkastje. Verveeld sloeg ze die open en keek of er nog wat interessants in stond.
'Scrivenshaft's Quill Shop, onze schrijfwaren winkel in Hogsmeade, heeft gisteren bekend gemaakt dat hij een nieuwe manier heeft uitgevonden om te schrijven! Of nou ja, nieuw, een andere manier! In plaats van ganzenveren heeft deze winkel het nu ook mogelijk gemaakt om met een ravenveer, een adelaarsveer, een zwanenveer en een kalkoenenveer te schrijven..-'

Eleanor fronste haar voorhoofd. En nog steeds geen normale pennen, dacht ze. In dat geval hadden de Muggles het toch maar beter voor elkaar.
Ze slaakte een zucht en legte het blad weer neer. Stiekem hoopte ze antwoorden te vinden in The Quibbler, maar wat anders kon ze doen? Was er niet een plek waar ze kon zoeken naar antwoorden voor het mysterie dat om haar nek hing en wat er met haar gaande was?
Toen pas drong het tot Eleanor door, het was haar moeders ketting, haar moeders ketting!
Ze sprong op van het bed en opende de hutkoffer. Naar enkele lagen van truien doorgespit te hebben, had ze het oude dagboekje in haar handen. Ze ging op bed zitten en sloeg de bladzijdes om. Ze moest iets gemist hebben. Iets dat zou uitleggen waarom haar moeder deze ketting bezat, die Eleanor op onverklaarbare momenten pijnigden. Was het iets dat ze deed of was het iets dat ze zei dat maakte dat de ketting werd geactiveerd? Het kon geen toeval meer zijn, er kwam magie bij aan te pas. Ze wist nu bijna zeker dat het niet meer te maken had met scherpe randjes, want bij dat soort gevallen, voel je het de hele dag door en lang niet zo heftig; nee, het was iets anders. Er was iets mis met de ketting en ze moest het uitzoeken.
Eleanor bladerde door het dagboek heen, maar nog steeds kon ze niks vinden. Uiteindelijk kwam ze bij de bladzijde uit dat ze het laatste had gelezen, waar Sarah met druipende haren verder had geschreven, maar dit helaas te wazig was geweest om te lezen. Ze kon zich herinneren dat Sarah toen over Cerin had geschreven en dat ze daarna haar hoofd onder de kraan had gestoken. Eleanor kon niet geloven hoe stom ze was geweest. Waarom had ze nooit verder gelezen? Ze was zo geobsedeerd geraakt door het raadsel en de ketting dat ze het dagboek helemaal was vergeten. Ze sloeg snel de bladzijden om. Grappig genoeg leek het alsof Sarah hele maanden niet meer had geschreven, want de volgende datum die verscheen was 23 Februari.

23 Februari,

Mijn lichaam blijft er maar op achteruit gaan, alsof mijn energie totaal uit me wordt gezogen door school. En mijn nachtmerries worden erger. Ik lijk haast geen nacht meer zonder te hebben. Misschien wordt de stress voor de N.E.W.T.'s me dan toch teveel.
Cerin maakt zich zorgen, maar volgens mij is dat enkel een excuus om bij me te zijn tijdens schooluren. Hij weet dat ik niet wil dat mijn vrienden ons samen zien, nog niet althans. Ik schaam me niet voor hem, denk ik.. Maar ze haatte hem en met goede reden.
Waarom haat ik hem dan niet? Waarom ben ik met hem aan het daten? En waarom vraag ik mezelf dit toch af.....
Pomona probeerde laatst met me te praten. Natuurlijk heb ik niets losgelaten. Ik lijk wel gek als ik het haar zou vertellen. En wat zou ze kunnen doen? De school zou eraan ten onder gaan.
En toch blijft het me verwonderen. Of het misschien toch ligt aan…


De rest van de tekst was onleesbaar. De bladzijde was eruit gescheurd en de rest van het boekje was leeg. Eleanor bladerde er gefrustreerd doorheen en toen het bleek dat er geen woord meer in stond, smeet ze het boekje woedend tegen de muur. Ze leunde voorover en begroef haar gezicht in haar handen. Haar hart klopte in een snel tempo tegen haar borstkas en er zat zo'n grote brok in haar keel dat ze het niet voor elkaar kreeg deze door te slikken. Ze voelde opnieuw de tranen opkomen in haar ogen. Zachtjes snikkend bleef ze op haar bed zitten. De enige hulpbron die ze had, kon haar niet verder helpen. De eerste drie zinnen had haar de informatie gegeven die ze nodig had: haar moeder had in dezelfde situatie gezeten als zij. De nachtmerries, de slapeloosheid, zij had het ook. En nu kon ze er niet achter komen hoe haar moeder hieraan ontkomen was of wat de oorzaak was van alles. De dromen die ze had, gaf haar het idee dat haar leven vervloekt was. Vervloekt om haar geliefden te zien sterven. En het deed haar aan het denken zetten, zou ze dit hebben geërfd van haar moeder, als een soort familie erfstuk? Was er een manier om hieruit te komen en waarom zat ze hieraan vast? Enige tijd geleden begon ze te geloven dat alles gelinkt zat aan de ketting, en als dat zo was, dan moest haar moeder hebben geweten hoe ze eraan kon ontsnappen. Want hoe ze het ook bleef proberen, de ketting ging niet los. Maar het was haar moeder gelukt. Sarah had de ketting afgekregen. Zij had de ketting immers in het bos achtergelaten.
Eleanor hief haar hoofd en staarde uit het raam. Er moest toch iets te vinden zijn in deze school die haar de antwoorden kon geven die ze nodig had?

Zijn jullie benieuwd naar het hele artikel in de Quibbler?
Neem dan gauw een abbonnement en ontvang elke maand een nieuwe editie in je postvak!
Ik wil een abbonnement!

Reacties (7)

  • Histoire

    Hier word je echt gewoon bàng van.:|

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Scherp opgemerkt hoor Eleanor, echt scherp. Als je een ketting omdoet en die niet meer los kunt krijgen en daarna allerlei problemen krijgt, hoe zou dat dan komen?! Ik heb echt geen idee.
    Ja, ik weet het, ik ben echt vreselijk sarcastisch op dit moment. I'm sorry.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ze moet de ketting afkrijgen! Please!

    4 jaar geleden
  • Tribbiany

    (H)Zoo mooi!
    En mensen ga allemaal de Quibbler lezen, het is het geweldigste blad ooit met de geweldigste redactie en starter van het hele project(H)
    Grapje, maar leuk dat je de Quibbler er in hebt!

    Ik moet jullie wat vertellen
    Het is heel belangrijk
    Je moet het echt weten
    Maar ik durf het niet te vertellen
    Het is zo erg!
    Jullie moeten het maar lezen!
    Ik kan het niet langer voor me houden
    Het is verschrikkelijk!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen