Foto bij 67 • De Crinus Muto spreuk



‘Hebben jullie het al gehoord?’ Justin en Ernie kwamen de meidenslaapkamer in gerent en ploften op de bedden neer. Susan, Jenna en Eleanor, die hun winterkleren terug propten onderin hun hutkoffers, keken verbaasd op.
‘Wat is er?’ vroeg Susan een beetje bezorgd, al was het aan de gezichten van de jongens te zien dat er niks ernstigs aan de hand was.
‘Het is uit tussen Ron en Lavender!’ zei Ernie enthousiast.
‘En daar ben je blij om? Dat is egoïstisch van je, Ernie,’ zei Jenna boos, terwijl ze op het bed ging zitten.
Eleanor lachte. ‘Geloof me, Jen, dat is goed nieuws. Ron was haar allang zat.’
'Maar waarom zo ineens?' vroeg Jenna en Ernie haalde zijn schouders op. 'Ik hoorde iets over een ruzie. Ze had iets tegen Hermione toch?'
Eleanor knikte. 'Dan weet ik genoeg.'
‘Dat is niet het enige!’ zei Justin toen en de meiden keken allemaal naar hem om. ‘Het is ook uit tussen Dean en Ginny.’
Eleanors mond viel open. ‘Echt? Dat is onverwachts.’ Dean en Ginny waren al een hele tijd samen. Ze hadden dan wel veel ruzie, maar ze leken het altijd goed te maken met elkaar. Eleanor herinnerde zich nog dat Ginny naar haar toe kwam voor raad.
‘Oh, dat is wel jammer voor ze,’ zei Susan toen. ‘Die twee leken me wel leuk samen.’
‘Nou eerlijk, niet echt hoor,’ zie Jenna toen. ‘Ginny is veel te stoer voor een jongen als hij. Hebben jullie dat nooit gemerkt dan? Feministisch is Dean niet hoor. Hij denkt dat ze niks zelf kan doen.’ Jenna legde haar laatste trui in de koffer en smeet deze dicht.
‘Dat had ik wel gemerkt ja, maar ik dacht dat het wel mee viel,’ zei Justin toen, maar Ernie schudde zijn hoofd. ‘Dan moet je beter oplette, kerel. Galant zijn oké, maar haar bij elk drempeltje omhoog helpen, dan snap ik wel dat ze daar uiteindelijk een punthoofd van krijgt.'
Justin smeet een kussen naar Ernie’s hoofd en keek toen nieuwsgierig op naar Eleanor. ‘Heb je vannacht beter geslapen?’
Eleanor knikte, die vraag had ze al zien aankomen, aangezien ze het haast elke dag aan haar vroegen. ‘Nog niet super, maar wel wat beter.’ Al hoewel Eleanor vannacht geen last had gehad van de nachtmerries, had ze nog niet beter geslapen. Het was haar nek die haar vannacht had wakker gehouden uit haar slaap. Ze had liggen woelen en draaien in haar bed, maar de ketting bleef tegen haar huid aan schuren. Elke avond had ze de wonden behandeld met een geneeskrachtige kruiden, in de hoop dat ze van die wonden af zou komen, maar niets leek te helpen. Ze had zelfs geprobeerd de Brandwonden-genezende pasta na te maken. Ze had voor het slapen gaan wat op haar nek gesmeerd, maar de volgende dag was er niets veranderd. Het leek wel of de ketting haar ervan weerhield om de wonden te laten genezen. Het was al moeilijk genoeg voor haar om de ketting zelf te verbergen, maar om de beschadigingen in haar nek ook nog te verbergen, maakte haar dagelijkse routine door de war. Ze stond eerder of veel later op om maar alleen in de badkamer te zijn zodat ze zich ongestoord kon douchen en aankleden en ’s avonds ging ze ruim een uur eerder naar bed en dat vaak terwijl ze niet eens moe was. Het viel haar erg zwaar om iedereen te ontwijken, vooral haar Quidditch team. Eleanor had er nooit veel moeite mee gehad om zich bij de jongens om te kleden als ze maar een beetje in een hoekje kon staan of half achter een muurtje verscholen, maar nu kleedde ze zich in de school al om voordat ze naar de training ging. Gelukkig was het de jongens niet echt opgevallen.
‘Gaan jullie morgen mee naar Hogsmeade?’ vroeg Ernie toen.
Jenna knikte enthousiast, maar herstelde zich en keek om naar Eleanor, wie haar schouders ophaalde en knikte. ‘Tuurlijk! Ik ben dan wel moe, maar ik mis echt geen Hogsmeade uitje!’ Eleanor was glad vergeten dat morgen een Hogsmeade uitje op de agenda stond en was stiekem wel blij dat de training was afgelast. Misschien zou de buitenlucht en gezelligheid haar wat opknappen, of in ieder geval afleiden van alles dat gaande was. Ze vond het eigenlijk wel een apart idee dat ze, ondanks de akelige situatie waarin ze zich bevond, toch leuke dingen wilde gaan doen. Eigenlijk zou ze alles op alles moeten zetten om er achter te komen hoe ze deze ketting af kon krijgen, maar moest ze dan al haar energie daarin steken en totaal niet meer leven? Tot nu toe was ze nog nergens gekomen, dus dan kon ze net zo goed even haar aandacht er vanaf halen.
‘Shit. We hebben nog maar een vijf minuten om bij Transfigurations te komen!’ riep Jenna plotseling nadat ze op haar horloge had gekeken en sprong op van het bed.
Eleanor smeet gehaast haar hutkoffer dicht en liep met de rest mee de kelder uit. Ze rende de trap op naar de eerste verdieping, snelde door de grote hal heen langs de binnenplaats naar lokaal 1B, waar ze nog net op tijd het lokaal in konden glippen voordat Professor McGonagall de deur dicht sloeg. Ze namen plaats achterin de klas en sloegen hun boeken open.
‘Goedemiddag allemaal,’ sprak de Professor en ging voor de klas staan. Eleanor keek even opzij naar Luna, die aan een ander bankje naast haar zat en vrolijk zwaaide. Ze glimlachte naar haar en richtte toen haar aandacht weer op de professor.
'Vandaag introduceer ik jullie een nieuwe spreuk. De Crinus Muto spreuk. Heeft iemand enig idee wat deze spreuk doet?’
Luna stak langzaam haar hand op en glimlachte dromerig naar de Professor.
‘Ja, mevrouw Lovegood?’
‘De spreuk kan iemands haar van kleur laten veranderen. Erg leuk voor feestjes.’
Een paar leerlingen begonnen te gniffelen, iets dat de professor niet erg leek te waarderen, want haar dunne lippen perste ze dichter op elkaar en haar linker wenkbrauw schoot de lucht in. ‘Goed gedaan, mevrouw Lovegood. Ik zal even een demonstratie geven.’ De professor hief haar staf, maakte er een draaiende beweging mee en richtte het op Zacharias Smith, die een paar rijen naast Luna achterovergeleund in zijn stoel zat. Een fel paars licht ontsnapte uit de staf en raakte Zacharias recht op het hoofd. Hij schreeuwde en greep naar zijn haren, die plotseling pimpelpaars waren geworden. Eleanor gierde het uit van het lachen en keek toe hoe Zacharias door de klas heen rende richting de grote spiegel aan de muur. Zijn daaropvolgende reactie maakte dat iedereen in een deuk lag en het duurde weer even totdat de professor de klas tot bedaren had gekregen. ‘Misschien dat Meneer Smith nu geïnteresseerd mee wil doen met de les?’ zei de Professor, terwijl ze haar staf zwaaide en Zacharias’ haar weer naar zijn oorspronkelijke kleur veranderde.
Eleanor keek grijnzend toe hoe hij weer plaats nam op zijn stoel en zich mokkend achter zijn boek verborg.
‘Goed dan, lezen jullie eerst even het eerste hoofdstuk, dan kunnen we het daarna gaan oefenen.’
Eleanor boog zich over haar boek en begon te lezen, terwijl ze in haar hoofd bedacht wat ze allemaal met de spreuk kon doen. Ze had altijd al willen weten hoe ze er uit zag met blond haar of met rood.
Na ongeveer een kwartiertje, verdwenen de boeken magisch van tafel en werden vervangen met grote, ovalen spiegels met fraaie, gouden versieringen op de omranding.
‘Denk erom, goed articuleren. En vergeet de draaiing van de pols niet. Nu enkel en alleen de wenkbrauwen.’ Professor McGonagall paradeerde tussen de tafels door en corrigeerde de leerling tijdens het oefenen. Eleanor staarde naar haar spiegelbeeld en richtte haar staf op haar wenkbrauwen. 'Crinus Muto,’ zei ze hardop en zwaaide met haar staf. Plotseling werd een van haar wenkbrauwen vuurrood en de andere kanariegeel. Ze staarde geschrokken naar het resultaat en barste in lachen uit. Ze keek om naar Luna en zag dat haar wenkbrauwen kobaltblauw waren geworden. Giechelend wees ze naar Eleanors wenkbrauwen en Eleanor begon nog harder te lachen. Het duurde niet lang tot er in het hele lokaal leerlingen in lachen uitbarstten . Overal zaten leerlingen met verschillende kleuren wenkbrauwen, van appel groen tot illuminerend roze. Er was geen kleur die werd overgeslagen. Aan het einde van de les was het een paar leerlingen, waaronder Eleanor, gelukt om een pluk haar te verkleuren. Trots liep ze de klas rond met haar wenkbrauwen weer in de originele kleur en een bordeaux rode pluk in haar haren.
‘Dat staat best leuk, ga je dat zo houden?’ vroeg Jenna terwijl ze met haar vinger een tik gaf tegen de gekleurde pluk haar.
‘Misschien wel,’ antwoordde ze opgewerkt, ‘Het zou wel leuk zijn voor de wedstrijden toch? Om dan mijn haar geel en zwart te toveren.’ Ze zwaaide grinnikend met haar staf en toverde de lok geel.
‘Oh-nee, ik houd van onze afdelingskleuren, maar rood stond je beter.’ Jenna opende de deur naar de grote hal en liep richting de kelder. Eleanor veranderde de kleur van de pluk haar weer in Bordeaux rood en liep achter haar aan.
‘Dat was de leukste les die we in tijden hebben gehad,’ gaf Eleanor toe toen ze de ingang doorliep en op de bank plofte. ‘En dat terwijl ik Draco in de lucht heb mogen laten hangen.’
Jenna grinnikte, rekte zich uit en ging languit op de bank liggen. ‘En nu lekker genieten van het weekend!’
Eleanor knikte instemmend. Ze was opgelucht dat de les van vandaag haar even had afgeleid. Ze had een goed vooruitzicht op het weekend, ook al waren de dagen daarna onzeker. Eleanor opende haar tas naast zich en begon er wat in te rommelen. 'Stomkop!' sprak ze tegen zichzelf.
'Pardon?' Jenna keek verbaasd op, maar Eleanor wuifde het weg. 'Ik had het tegen mezelf. Ik ben mijn veer vergeten in het lokaal. Ik ben zo terug.' Ze stond op van de bank en liep de kelder uit. Ze liep regelrecht naar het lokaal waar ze eerder Tranfigurations had gehad en zag tot haar grote opluchting dat het lokaal nog open stond. Eleanor klopte op de deur en liep naar binnen. Professor McGonagall draaide zich om en glimlachte. 'Mevrouw Whelan, waar kan ik u mee helpen?' vroeg ze vriendelijk terwijl ze een stuk gevallen perkament van de vloer raapte.
'Ik ben mijn veer vergeten. Bent u die toevallig tegen gekomen?'
Professor McGongall knikte en liep met vlotte passen naar het bureau aan de voorkant van het lokaal. Ze schoof een laatje open en haalde er een witte veer uit. Eleanor pakte deze dankbaar aan.
'Het spijt me voor mijn nieuwsgierigheid, mevrouw Whelan, maar ik had laatst een gesprekje met Professor Sprout en het was haar opgevallen dat u wat vermoeid leek de laatste tijd, klopt dit?'
Eleanor knikte. 'Dat klopt,' antwoordde ze, 'maar dat komt wel goed.' Ze glimlachte wat schaapachtig naar de professor. Eigenlijk wilde ze gewoon terug naar de kelder om uit te rusten. Maar liegen tegen de strengste professor op Hogwarts, koste haar toch meer energie dan verwacht.
Professor McGonagall knikte begrijpend. 'Nou, goed, dan lijkt het me verstandig als u dit weekend even uitrust.'
Eleanor glimlachte. 'Dat zal ik zeker doen.' Ze knikte nog een keer dankbaar naar de professor en draaide zich toen om. Ze liep de gangen door richting de kelder. Onderweg kwam ze nog even vast te zitten op de trappen door de vele studenten die allemaal naar hun gemeenschappelijke ruimtes probeerde te komen en elkaar tegenkwamen op de trappen. Geërgerd duwde Eleanor zich langs een groepje vijfde jaars die besloten hadden dat het wel handig was om midden op een trap een gesprek te gaan staan voeren en ze haastte zich de trappen af. Onderweg kwam ze de Fat Friar nog tegen, die met een boek door de muur heen zweefde. 'Goedendag Mevrouw Whelan,' zei hij vriendelijk en Eleanor glimlachte. 'Goedemiddag Friar.'
'Bent u al aan het genieten van het weekend?'
Eleanor knikte opnieuw. 'Zeker. Ik keek er erg naar uit.'
'Begrijpelijk. Ik had gehoord van uw akkefietje met de heer Weasley, ik hoop dat u dit met hem heeft opgelost?' Hij keek haar bezorgd aan. De Fat Friar wist van de relatie die ze had met de Weasley familie en wist hoe goed ze met Ron kon opschieten. Een aantal jaar had hij zelfs gedacht dat de tweeling een oogje op haar had en daar bleef hij hen vervolgens mee plagen. Tegenwoordig wist hij wel beter.
'Ik heb het met hem uitgepraat, ja. Het zit weer goed tussen ons.' Ze glimlachte zwakjes. Het was niet volledig de waarheid, want Eleanor was nog steeds overtuigd dat Ron zich er niet mee had moeten bemoeien, maar ze hadden in ieder geval geen ruzie meer.
De bezorgde blik verdween van de geest zijn gezicht en hij glimlachte weer hartelijk. 'Dat vind ik fijn om te horen. Een goedendag verder.'
Eleanor knikte en keek toe hoe de geest weer door de muur verdween. Ze slaakte een diepe zucht en liep terug naar de kelder. Het was voor haar altijd een mysterie hoe de geest alles over iedereen wist, als kon ze zich prima voorstellen dat hij het allemaal van de Huiselven te horen kreeg. Aangezien zij elke gemeenschappelijke ruimte betraden en zo veel opvingen van de verschillende leerlingen. Ze was allang blij dat de Fat Friar een goedgelovig man was en geloofde dat elke Hufflepuff een eerlijk antwoord zou geven als er een vraag werd gesteld. Voorheen zou ze dat nog hebben gedaan, maar tegenwoordig moest ze voor elke vraag even goed nadenken wat ze zou zeggen. Zolang ze maar onthield dat ze voor een goed doel de waarheid ontliep, dan had ze er minder moeite mee.

Reacties (6)

  • Mouli

    je schrijft zo mooi!

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Leuk stukje !!.(flower)

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Leuk!
    Arme Eleanor, ze moet echt een manier hebben om die ketting af te krijgen.
    Of ze vertelt het aan iemand.

    4 jaar geleden
  • Altaria

    O i love this chapter! Hahah die spreuk is geniaaal!!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Natuurlijk is the Fat Friar goedgelovig, zeker als het om Hufflepuffs gaat. Staan die er trouwens niet ook bekend om hun eerlijkheid?

    ‘Het is uit tussen Ron en Lavender!’ zei Ernie enthousiast.
    ‘En daar ben je blij om? Dat is egoïstisch van je, Ernie,’ zei Jenna boos.

    En dit, hilarisch! In ieder geval als je het leest zoals ik dacht, alsof Ernie Ron wil daten (;
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen