Foto bij 68 • Toevallige ontmoeting



Voetstappen galmden door de hal heen. Eleanor zwierf door het kasteel heen, overal om haar heen was het doodstil; er leek geen tovenaar of heks meer aanwezig te zijn. Het was donker en de omgeving was nauwelijks zichtbaar. Ze passeerde gesloten deuren en liep de trappen op en af. Zelfs de schilderijen waren leeg en haar geroep werd niet gehoord. Ze passeerde de deuren richting de grote hal en stopte toen ze stemmen hoorde. Er klonk muziek en gelach. Een glimlach verscheen op haar gezicht en ze opende de deuren. Maar toen ze naar binnen liep, was de hal leeg en er hing een doodse stilte. De tafels waren verlaten en de haard gedoofd. Er hing een doffe, grijze waas over de hal en waar het eens zo levendig en warm was, was het er nu koud en kil; alsof het kasteel al jaren leeg stond.
‘Hallo?’ riep ze, haar stem echoënd door de hal, maar ze kreeg geen antwoord. Regen tikte tegen de ramen en het klonk alsof er buiten een storm woedde. Eleanor liep richting de lerarentafel en met elke stap die ze zette, hoorde ze opnieuw de echo van haar schoenen op de tegels. Voor de tafel van de leraren stond de katheder waar Dumbledore altijd het ontbijt opende en de leerlingen aan het einde van de dag weer goede nacht wenste. Ze gleed met haar vingers over de gouden versieringen en ging er achter staan, zodat ze uitkeek over de lege eetzaal.
Plotseling werd de kamer verlicht door de bliksem van buiten en in een fractie van een seconde was de kamer niet meer leeg. Verspreid over de vloeren, tafels en banken lagen lijken. Ontelbare lijken van elke leeftijd en ieder van hen droeg een Hogwarts uniform. Geschrokken zette Eleanor een stap achteruit en sloeg haar hand voor haar mond, maar toen het licht was verdwenen, was de zaal opnieuw verlaten. Een paar minuten staarde ze naar de lege zaal en toen nogmaals de bliksem insloeg, zag ze opnieuw de dode lichamen van haar vrienden, mede-studenten en leraren. Ze zag Justin en Ernie die over de Hufflepuff tafel lagen, hun gezichten krijtwit en hun blikken leeg. Ze zag Jenna, die bij de haard lag, haar mond open van schrik en een doodsangst op haar bleke gezicht. Elk van haar vrienden lag voor haar, bleek en levenloos.
‘Nee!’ riep ze en zakte door haar benen. Ze voelde de koude vloer tegen haar benen en staarde vooruit. Ze durfde niet te bewegen en het leek haast alsof ze dat ook niet meer kon. Ze was noodgedwongen toe te kijken hoe de lege zaal zich telkens vulde en er was niets dat zijn kon doen. De toekomst was geschreven en niets kon het stoppen. Ze sloeg haar ogen neer en begon te huilen.

‘Ella!’
Eleanor opende haar ogen en ze keek recht in het gezicht van Susan. ‘Je hebt een nachtmerrie gehad, denk ik.’
Eleanor ging rechtop zitten en haalde een hand door haar haren heen. Ze was nog wat van slag, maar het beeld van een levende Susan, bracht haar gelijk al tot bedaren. ‘Dat denk ik ook ja,’ zei ze schor.
‘Hier.’ Susan reikte haar een zakdoek aan en Eleanor pakte het aan. ‘Waarvoor?’
‘Je wangen, je was aan het huilen.’
Eleanor legde verbaasd haar vingers tegen haar wangen aan en voelde dat ze inderdaad nat waren. Ze keek Susan een beetje beduusd aan en veegde vlug de tranen weg.
‘Je moet hier echt iets aan doen, Ella. Die nachtmerries bedoel ik.’ Susan ging op de rand van het bed zitten.
Eleanor knikte instemmend. ‘Thee werkt niet. Ik heb alle kruiden al geprobeerd.’
Susan slaakte een diepe zucht en staarde nadenkend naar de vloer. ‘Misschien vinden we wel iets in Hogsmeade morgen.’
Eleanor knikte instemmend. ‘Misschien wel. Het spijt me dat ik je heb wakker gemaakt.’
Susan ging weer in haar eigen bed liggen en haalde haar schouders op. ‘Het geeft niet. Welterusten.’
‘Welterusten.’ Eleanor ging op haar zij liggen en sloot haar ogen. Kon ze maar iets verzinnen om deze nachtmerries tegen te gaan. Het waren de twijfels die ze opwekte, daar was ze zeker van. Twijfels of ze het iemand moest vertellen. Maar deze gedachten kon ze toch niet zomaar verbannen? Maar wat als de dromen wel de toekomst voorspelden en als ze iets zou zeggen, dat haar actie het leven zou kosten van haar dierbaren. Dat wilde ze niet op haar geweten hebben. Die twijfels moesten verdwijnen, voor haar vrienden, voor haar familie en het leven van iedereen die ze kende en liefhad.

‘Schiet op! De anderen wachten al op ons!’ Jenna sleurde Eleanor aan haar arm mee de school uit. Om hen heen liepen velen leerlingen die uitkeken naar het Hogsmeade uitje en daarom met hun zakken vol Gallions, Sickles en Knuts rondliepen, klaar om alles uit te geven aan lekkernijen. Eleanor zelf had ook nog wat zakcentjes meegenomen om wat te kopen, al had ze geen idee wat. Ze zwaaide even toen ze Ron, Hermione en Harry langs zag lopen met Ginny en Luna. Ginny zag er, ondanks haar recente breuk in de relatie met Dean, verrassend fris uit. Ze leek zeker niet met de pakken neer te zitten. En Ron, die leek enkel verlost te zijn van een hoog irritatie gehalte dat hem altijd op de voet volgde. Toch verbaasde het Eleanor zich dat deze twee relaties zo gauw achter elkaar waren verbroken. Eleanor liep met Jenna mee naar Susan, Ernie en Justin, die verderop al zwaaiend op hen stonden te wachten. ‘Opschieten! Ik moet echt een voorraad snoep inslaan voordat we terug gaan,’ zei Justin enthousiast en begon richting de karren te lopen. Eleanor was opgelucht dat de weg naar Hogsmeade een stuk minder guur was nu de winter voorbij was. April was het land ingetrokken en het weer zag er een stuk beter uit. De zon scheen, truien en sjaals waren weer uit het zicht en iedereen leek zijn winterdepressie langzaam te verliezen. De bomen waren nog weliswaar kaal en het zag er wat herfstig uit overal, maar met een vooruitblik op de lente, probeerde iedereen de gure omgeving te negeren. Ook Hogsmeade had zijn sneeuwlaagje verloren door de zonnestralen en was nu drukker dan ooit. De rijen bij de snoepwinkel waren nog nooit zo lang geweest. Het duurde zeker een kwartier voordat Eleanor weer buitenstond met een zakje snoep, maar ze was hoe dan ook blij met wat ze had gekocht. Ze was wel toe aan wat Fun-Candy. En zij niet alleen, Justin en Ernie kwamen beide naar buiten met een zak snoep die beide armen opeisten. Het leek er haast op dat ze de hele winkel hadden leeggekocht.
Toen Eleanor langs een tassen- en hoedenwinkel liep, kreeg ze en idee en rende even snel naar binnen. ‘Ik zoek dunne handschoenen, maar wel een paar waar niks doorheen kan komen, heeft u zoiets?’ vroeg ze aan de mevrouw achter de balie.
‘Misschien wel, ik zal even voor je kijken,’ antwoordde deze en ze liep naar achteren. Even later kwam ze terug met een paar mooie, groene handschoenen. Ze zagen er erg zacht en soepel uit, maar de buitenkant leek stevig, als dat van drakenhuid.
‘Probeer deze eens.’ De vrouw gaf haar de handschoenen en ze paste ze aan. De handschoenen voelde heerlijk, alsof het een tweede huid was, maar er was één ding dat ze nog moest testen.
‘Rare vraag,’ zei ze en draaide zich om naar de vrouw, ‘heeft u ook sokken in deze kleur?’
De vrouw trok haar wenkbrauwen op en liep weer naar achteren. Eleanor bekeek het plantje dat op de toonbank stond naast de kassa en tikte met haar vinger het steeltje aan. Tot haar opluchting, gebeurde er niks met het plantje, de handschoenen werkten. Opgelucht haalde ze adem en betaalde voor de handschoenen en de sokken –niet dat ze die nodig had, maar ze vond het onbeleefd om ze terug te geven. Ze propte de spullen in haar tas en liep weer naar buiten, waar haar vrienden stonden te wachten.
‘En? Wat gekocht?’ vroeg Jenna, maar Eleanor schudde haar hoofd. Toen ze een paar uur hadden rondgelopen, besloten ze even wat te gaan drinken bij The Three Broomsticks.
‘Ik moet zeggen, de warme Butterbeer vind ik lekkerder dan de koude,’ zei Ernie toen hij plaats nam aan tafel en het dienblad met Butterbeer op tafel zette. Iedereen nam een beker en proostte op een gezellig weekend.
‘Zijn jullie weer aan het genieten van jullie vrijheid?’ vroeg Madam Rosemerta toen ze langs kwam lopen. De vrouw was erg vriendelijk en runde The Three Broomsticks met een ijzeren vuist. Haar wil was wet hier en hield je je er niet aan, dan wees ze je zo de deur. Maar ondanks dat, zorgde ze altijd voor een fijne sfeer en een warme haard wanneer dat nodig was.
Jenna knikte. ‘Ja, heerlijk! Het lijkt er op dat de zaken ook weer goed gaan?’
‘Inderdaad, maar de zaken gaan nooit zo goed totdat mijn favoriete klanten weer vrij krijgen van school!’ Ze glimlachte en pakt een bakje chocolaatjes van het dienblad dat ze in haar handen hield. Ze knipoogde en zette deze op tafel neer. ‘Van het huis.’ Daarna liep ze weg en ging weer aan het werk.
Eleanor nam een chocolaatje uit het bakje en keek om zich heen. Het viel haar op dat er nog vrij weinig leerlingen aanwezig waren. Al was dat niet zo heel gek natuurlijk, het was prachtig weer buiten. Toen de zes hun drankje ophadden, besloot Eleanor nog even een bezoekje te brengen aan het toilet. Meestal vermeed ze de vervuilde wc’s in de bar, maar aangezien ze van plan was de hele dag rond te blijven lopen in Hogsmeade, leek het haar toch wel een verstandige keuze. Toen ze naar buiten liep, werd ze verrast door een onverwachte bekende. Ze sloot de deur achter zich dicht en liep de bar weer in, waar ze plotseling omver werd gelopen door een lang figuur met vuurrood haar.
‘Oh, het spijt me. Ik zag je nie-,’ hij stopte met praten toen hij zag tegen wie hij was opgebotst. ‘Ella!’ zei George verrast en goot haast zijn Butterbeer over haar heen toen hij haar gedag knuffelde. ‘Wat een toeval!’
Eleanor grinnikte. ‘Zeg dat. Wat doe je hier?’
George keek opzij en wees naar een van de achterste banken, waar Fred zat samen met Ron, Harry en Hermione. Ze liep met hem mee naar de tafel en zei de rest gedag.
‘Ella, we wisten niet dat jij hier ook was,’ zei Hermione en schoof wat op zodat Eleanor ook kon gaan zitten. ‘Fred en George zijn hier net aangekomen.’
‘We dachten dat het wel tijd werd voor een bezoekje,’ zei Fred en nam een slok uit zijn glas. ‘Ah,’ zei hij terwijl hij zijn lip af likte, ‘niets beters dan Butterbeer van The Three Broomsticks.’ Hij draaide het glas rond voor zijn ogen en bekeek de mosterdgele vloeistof die in het glas dreef. Toen keek hij opzij naar Eleanor. ‘Waar zijn je vrienden?’
‘Oh, die zijn alvast doorgelopen naar Zonko's, maar ik ontmoet ze daar wel weer,’ antwoordde ze. ‘Maar wat doen jullie hier?’ vroeg ze toen nogmaals, aangezien ze van George nog geen antwoord had gekregen. Het was immers zaterdag en de jongens zouden hun winkel niet zomaar sluiten op de drukste dag van de week.
Fred keek George aan en grinnikte. ‘Volgens mij wil ze ons weg hebben, broer.’
Eleanor keek hem ongelovig aan. ‘Nee, nee. Dat is het niet, maar ik vroeg het me gewoon af.’ Ze was weldegelijk blij hen te zien, want het was zeker een maand geleden dat ze voor het laatst een brief naar de tweeling had gestuurd.
‘We hebben geen reden nodig om familie te bezoeken, denk ik,’ antwoordde Fred nonchalant. ‘En wanneer is een betere tijd dan tijdens een Hogsmeade uitje.’
Eleanor knikte begrijpend. 'Je hebt gelijk.' Toen voelde ze een paar ogen in haar rug branden en keek om. George, die schuin tegenover haar zat, keek gauw weg en schraapte zijn keel.
Eleanor keek hem even aan, nieuwsgierig en alert. Het was niet de eerste keer dat een van de tweelingen haar zo had aangekeken en ze kon wederom wel raden wat er achter zat. En alhoewel ze enorm genoot van het weerzien van de jongens, een preek als vorige keer wilde ze liever vermijden. Niet omdat ze zich eraan ergerde hoe bezorgd de twee om haar konden worden, maar juist om die reden was ze bang dat hen iets zou overkomen. Ze zou zich geen raad weten als ze die jongens zou kwijtraken.
‘Ik moet er weer vandoor,’ zie ze toen met pijn in haar hart en stond op. ‘Het was heel fijn jullie weer te zien.’ Ze glimlachte schaapachtig naar de twee en nam toen afscheid. Gauw beende ze naar de deur en liep naar buiten. Maar net toen ze dacht dat ze weer alleen was, ‘Ella.’
Ze zuchtte en vloekte in zichzelf en draaide zich om. George kwam de deur doorlopen naar buiten, zijn grote, groene ogen projecteerde overduidelijke bezorgdheid. ‘Kunnen we praten?’
Het was verwarrend de jongen met zo’n ernst iets te horen vragen, omdat ze meestal alleen liep te geiten met de twee, maar af en toe vergat ze dat ze ook een volwassen kant hadden.
Ze slaakte een zucht en knikte.
George trok zijn colbertje recht en keek haar aan. ‘Ron had ons een uil gestuurd, nadat wij een beetje het contact met jou hadden verloren. Hij zei dat het de laatste tijd wat moeilijk met je ging en we maakte ons eigenlijk een beetje zorgen. We wilde Ron niet zeggen dat we eigenlijk daarom hier zijn gekomen, maar ik moet het weten, Ella, wat is er aan de hand?’
Even staarde ze hem aan. Opnieuw borrelde de twijfels in haar op en dacht ze er over om het hem te vertellen. Ze wilde in huilen uitbarsten, zich in zijn armen werpen en hem alles vertellen. Ze wilde dat hij haar troosten en zou vertellen dat alles zou goedkomen, dat hij alles zou doen om te zorgen dat de ketting zou verdwijnen. Maar dat kon ze niet. Ze kon zijn leven niet op het spel zetten voor haar gevoelens. Eleanor schraapte haar keel en zette een onbewogen gezicht op. ‘Het gaat prima met me, ik ben gewoon wat vermoeid. Ze maken zich te veel zorgen.’
George keek haar aan. Even was ze bang dat hij haar niet zou geloven en dat hij zou doorvragen. Als hij dat zou doen, zou ze niet weten hoelang ze het zou volhouden om emotieloos te blijven.
‘Is het dat boek, Ella? Is dat wat er aan de hand is?’ ging hij door en Eleanor schudde haar hoofd. ‘Daar hebben we het al over gehad en er is niets met het boek aan de hand, George, het gaat prima. Geloof je me soms niet?’ Het pijnigde haar dat ze zo op zijn vertrouwen in haar inspeelde, dat was een laffe zet en dat wist ze. Maar ze moest zichzelf hier uitkletsen. Ze hield te veel van George om hem in gevaar te brengen. George keek haar aan, zijn gezicht nu nog ernstiger dan voorheen. ‘Nee, Ella, eigenlijk doe ik dat niet. Je laat plotseling maanden niets meer van je horen, anderen zijn bezorgd over je en ik zie aan je gezicht dat het niet goed met je gaat. De anderen mogen je misschien geloven, maar ik doe dat niet. Vertel het me, alsjeblieft. Ik wil je helpen.’
Eleanor beet peinzend op de binnenkant van haar wang. Ze probeerde nog zo hard om haar gezicht neutraal te houden en hem niet te laten zien dat hij net alles had gezegd wat ze wilde horen. Ze wilde niet breken, ze kon het hem niet vertellen. Ze wilde hem niet kwijt raken.
‘Oké,’ zuchtte ze, ‘ik slaap te weinig omdat ik elke avond naar de verboden sectie van de bibliotheek ga om informatie op te zoeken over mijn ouders,' loog ze. 'Ik heb het dagboek van mijn moeder uitgelezen en ben sindsdien opzoek geweest. Ik word wakker gehouden door nachtmerries, omdat ik of mijn onderbewustzijn zich dingen loopt in te beelden. Alles bij elkaar valt me wat zwaar.' Ze keek hem aan en staarde in zijn groene ogen. Deze leugen was onbreekbaar, dit moest hij geloven.
Even bleef hij haar aankijken en ook al waren het maar secondes, voor Eleanor leek het alsof minuten voorbij dreven.
‘Waarom zei je dat dan niet gewoon? Iedereen maakte zich zorgen om je,' antwoordde hij tenslotte. 'Met al dat er dit jaar is gebeurd, kan ik me het niet anders voorstellen.'
Een last viel van haar schouders, hij trapte erin. ‘Ik schaamde me ervoor. Ik had tijdens Halloween al gezegd dat ik niet meer zou gaan zoeken, dus vandaar.’
George knikte begrijpend. ‘Nou, als er iets is dat Freddie en ik kunnen doen, moet je maar een uil sturen. En alsjeblieft, pak wat slaap mee, sla een dagje detective spelen over.’
Ze grinnikte. ‘Is goed, dankje George.’ Ze omhelsde hem en drukte haar gezicht tegen zijn trui aan, zodat hij niet de enkele traan kon zien die haar oog was ontglipt. Eleanor was opgelucht, maar tegelijkertijd kon ze zijn woorden niet uit haar hoofd krijgen. De woorden waarvan ze zo lang had gesmacht ze te horen van ook maar iemand en George was de eerste die het haar zei. Ze glimlachte toen ze de omhelsing verbrak en liep terug naar binnen. Het liefst had ze eeuwig in zijn omhelsing gestaan, een plek waar ze veilig was en niet hoefde te denken aan die ketting. Maar voor zijn bestwil, moest ze hem loslaten. Ze kon nu niet egoïstisch zijn. Eleanor hoopte maar dat hij het tegen de anderen zou zeggen. Misschien dat ze hier nog wat uit kon halen en dat de anderen informatie zouden vinden over haar ouders. Dat zou handig zijn.
Maar hoe dan ook had ze onbewust een manier bedacht om aan meer informatie te komen: de verboden sectie in de bibliotheek. Daar kon ze vast wat vinden. Want wat de school graag verborgen houd, bevind zich altijd in de verboden sectie.

Reacties (4)

  • Histoire

    Die ketting is veel te slim, het heeft haar helemaal in haar macht. Benieuwd hoe dit afloopt...

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ze had George gewoon in vertrouwen moeten nemen

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ik vind dat z het echt moet zeggen!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen