Foto bij 70 • De martelaar




Draco Malfoy Pov

‘Werk jij rot ding! Werk!’ Draco gaf de verdwijnkast een harde trap, waardoor een luidde knal door de kamer galmde. De echo stierf langzaam weg en toen was het weer stil. Het was altijd stil. Draco was ondertussen wel gewend aan die rust, maar soms wenste hij iets anders dan dat; het gelach van zijn mede-leerlingen, het gekras van een uil of het geklaag van een docent. Het maakte hem niet uit, als er maar iets van geluid om hem heen was, want wanneer het weer stil was, maakte zijn hoofd weer ruimte voor gedachten. Hij was aan het falen en de tijd was aan het dringen, daar werd hij maar al te vaak aan herinnerd.
Hij keek omlaag naar de dode plant in zijn hand en met smeet die met een flinke zwaai tegen de muur aan. Het geluid van brekende scherven van de pot klonk door de kamer. Hijgend bleef hij staan en liet zijn arm weer zakken. Het was een onmogelijke taak, maar Lord Voldemort rekende op hem. Zijn ouders rekenden op hem. En dat frustreerde hem des te meer.
Draco slaakte een zucht en draaide zich om. Met zijn ogen op de tegels gericht, liep hij door de kamer. Overal om zich heen, tot aan het plafon toe, stond troep opgestapeld en afgedekt met lakens. Hij kon zich niet meer herinneren hoelang hij hier al was of hoe laat het was, maar als hij door de stoffige ramen keek, kon hij duidelijk de zon nog zien.
De zon. Het was zo lang geleden dat hij weer echt buiten had gezeten. Elke dag dat hij in de spiegel keek zag hij zichzelf bleker worden. Hij zag er ziek uit en hij was niet de enige die dat zag. Pansy bleef maar vragen aan hem stellen, het was echt bloed irritant. Ze leek wel een hulpeloze puppy die om beenderen bleef smeken bij haar baasje. Het moest zeker wel de honderdste keer zijn geweest dat hij haar uit zijn kamer had gestuurd of haar had uitgescholden. Ze was bezorgd, maar dit moest hij alleen doen. Niemand kon hem helpen. De levens van zijn ouders stonden op het spel. Zijn leven stond op het spel. Hij mocht niet falen. Hij had zo veel fouten gemaakt, zoveel maanden lang en nog steeds was hij er niet achter gekomen hoe hij de kast kon repareren. Hij had alle spreuken en drankjes geprobeerd die hij had geleerd, maar ze waren allemaal even nutteloos als de lessen. Hij kon zich de nacht nog herinneren dat hij de kast van de eerste verdieping hierheen had gebracht. De kast had niet altijd hier gestaan, niet nadat Peeves de kast ooit had beschadigd. Het was toen enkel maar een kleine, onbelangrijke roddel dat Peeves een zogehete verdwijnkast ergens vanaf had gegooit, maar nu was Draco erachter gekomen hoe slecht dat voor hem uit was gekomen. Hij had de beschadigde kast naar de Room of Requirement gebracht, zonder dat Filch er erg in had gelukkig, en had de kast gerepareerd op een manier die hij had veracht. Magie werkte niet op de kast en er was maar één andere manier die hij toen kon verzinnen; met hamer en spijkers. De beschadigingen waren gerepareerd, maar de functies van de kast bleven onbruikbaar. Na maanden ploeteren had hij ontdekt wat er kapot was aan de kast; het transporteren van levende objecten was onmogelijk. Tot nu toe was Draco alleen nog maar in staat geweest om levenloze voorwerpen door de kast te sturen. In dit geval waren het boeken die hij in de kamer kon vinden, want zodra hij er een plant in stopte, stierf deze meteen. Gelukkig had die trol van een Pomona Sprout hem nog niet betrapt op het stelen van haar plantjes. Niet dat de goedgelovige vrouw snel een leerling daartoe zou beschuldigen, maar toch was het verstandig om op te blijven letten. Maar nu Draco nogmaals een dode plant door de kamer had gesmeten, was de maat wel vol. De magie die de transportatie van levende objecten moest verwezelijken, was versleten en vermoeid. Draco moest het zien terug te krijgen, maar met de kennis die hij bemachtigd had, kwam hij geen steek verder. Hoe kon hij die eeuwen oude magie bemachtigen om de kast te repareren?
Draco zakte in op een stoel die pal tegenover de kast stond en staarde vooruit. Die vervloekte kast. Er was al zoveel dat hij had geprobeerd. Waarom lukte het hem niet?
Hij gromde een keer geërgerd. Hij was er klaar mee voor vandaag. Zijn maag knorde en zijn oogleden voelden zo zwaar. Hij kon zich de tijd niet herinneren dat hij zich had ontspannen. School deed hij niks meer aan, behalve bij de lessen van Snape dan, maar de rest verwaarloosde hij dramatisch. Dat was allemaal van minst belang voor hem. Misschien moest hij maar wat rust pakken, zijn hoofd leegmaken en het dan nog een keer proberen. Hij stond op en liep naar de uitgang toe. Even bleef hij staan en luisterde, maar toen er geen geluid klonk, liep hij de deur door naar buiten, langs het grote wandtapijt de gang in. Vlak bij de deur zat een blond meisje nietsvermoedend op de grond te spelen met gouden schalen.
‘Opstaan stomkop. Ik heb er genoeg van,’ zei Draco bars en liep langs het meisje heen. ‘Nog iemand gezien, Goyle?’ vroeg hij toen, maar het meisje schudde haar hoofd. Draco reageerde niet en liep in stilte de trappen af naar beneden. ‘Lunch zal zo wel beginnen. Ga maar vast,’ droeg hij Goyle op, wie knikte en wegliep. Draco keek om en zag hem zo de eetzaal in lopen. Die stomkop was vergeten dat hij er uit zag als een eerstejaars meisje. Jammer dat Polyjuice potion hem niet gelijk haar hersenen erbij had gegeven. Daar had hij meer aan dan die pindarotsjes die hij nu had, dacht Draco in zichzelf en liep door. Misschien zou hij voor de lunch even een frisse neus halen. Een klein beetje zon meepakken kon geen kwaad. Hij piekerde nog even over de Vanishing Cabinet. Er moest toch een manier zijn om dat rotding te maken? Als de Reparo spreuk nou had gewerkt, was hij nu allang klaar geweest en hoefde hij ook niet in dit verdoemde gebouw te verblijven. Dan was hij misschien allang weer thuis bij zijn moeder. Hij vroeg zich af hoe het met haar ging. Hij was vaak bezorgd over haar, maar dat kwam omdat vader na Askaban ze niet meer helemaal op een rijtje had.
Plotseling kreeg Draco een harde duw en hij verloor zijn evenwicht. De impact van de duw was zo groot dat hij gelijk op zijn rug belande. Kreunend kwam hij overeind en leunde op zijn ellebogen. Hier zou hij nog wel wat blauwe plekken aan overhouden. Draco wierp een vuile blik opzij naar de persoon die hem omver had gelopen en zag Eleanor overeind krabbelen. Haar golvende bruine haren hingen voor de zijkant van haar gezicht en hij zag dat haar armen trilden bij het optillen van haar gewicht. Alsof door een spreuk omlaag gehouden bleef hij liggen en keek toe hoe ze opstond. Er klonk een zacht gesnik en Draco versteende. Hij schrok ervan.
Ze veegde haar bruine lokken achter haar oren en keek hem aan. Haar ogen waren rood en gezwollen en haar wangen nat van de tranen. Draco’s hart bonkten tegen zijn borstkas aan en zijn adem stokte in zijn keel. Hij had geen benul wat hij moest doen en kon niks anders dan staren naar de groene edelstenen onder haar lange wimpers, waar glinsterende tranen aan hingen.
‘Sorry,’ hoorde hij haar mompelen, het klonk alsof ze het woord haast niet over haar lippen kreeg en het moment dat ze dat deed, kneep ze haar ogen stijf dicht en zag hij meer tranen over haar gezicht stromen. Ze wende haar gezicht van hem af en rende weg. Hij draaide zich met een ruk om en zag haar om de hoek verdwijnen. Draco kon het niet voor elkaar krijgen om op te staan. Wat was er met haar aan de hand? Waarom was ze zo over haar toeren?
Versnelde voetstappen klonken achter hem en hij zag Granger langsrennen, zoekend om zich heen, maar in plaats van de hoek om te slaan, rende ze rechtdoor. Zouden die twee ruzie hebben gehad?
Nee, daar zou Eleanor niet om huilen. Zo zwak was zij niet, ze zou echt wel een betere reden hebben. Nieuwsgierigheid wakkerde in hem op en maakte dat hij achter haar aan liep. Wederom bewees Eleanor weer een afleiding te zijn; een spanning in plaats van angst en frustratie en een uitweg uit zijn eeuwige sleur. Hij kon nu even aan iets anders denken dan aan zijn taak en de angst die hem leidde. Draco zocht om zich heen naar een spoor van haar. Hij passeerde “Loony” Lovegood en Longbottom, maar Eleanor zag hij nergens.
‘.. ze had zeker haast. Ik hoop dat het goed met haar gaat. Ze is de laatste tijd zo vaak sip,’ hoorde hij “Loony” tegen Longbottom zeggen. Ze moest hierlangs gerend zijn. Waarschijnlijk had ze niet eens door dat ze hen had gepasseerd. Draco kwam uiteindelijk in een verlaten gang terecht, maar ook hier zag hij haar niet. Hij slaakte een zucht en staarde de gang in. De spanning in zijn lichaam verdween langzaam, had die afleiding maar wat langer kunnen duren. Draco propte zijn handen in zijn zakken en liep de gang door. Hij bleef zich afvragen wat er met haar gebeurt kon zijn. Hij zag zoveel angst in haar ogen, angst en wanhoop. Hij herkende die blik maar al te goed bij zichzelf.
Plotseling bleef hij stil staan toen hij zacht gejammer uit een lokaal hoorde komen. Zijn hart begon harder te kloppen en zijn ademhaling versnelde. Alsof aan de grond genageld bleef hij staan en luisterde tot hij nogmaals een luide snik hoorde. Draco draaide zich om naar het lokaal en liep er langzaam op af. Nu hoorde hij het duidelijk; gesnik en gekerm. Rillingen gleden over zijn lichaam bij het horen van het gejammer. Hij was er bijna zeker van dat Eleanor daarbinnen zat, maar hij durfde niet te gaan kijken. Waarom huilde ze zo? Had ze pijn? Was ze verdrietig?
‘Wat wil je van me?’ klonk het plotseling, in een stemgeluid dat bij hem het zweet liet uitbreken. Was er iemand bij haar in de kamer? De woorden werden met zoveel pijn uitgesproken, met wie was ze?
‘Alsjeblieft, stop!’ klonk het toen, gevolgd door opnieuw luid gesnik en gejammer.
Draco had eerder zulke smeekgebeden gehoord, maar dat was toen tante Bellatrix de Crusiatus curse op iemand gebruikte. Een schok ging door hem heen bij die gedachte. Was iemand haar aan het martelen? Dat kon toch niet? Hoe kwam die persoon in school?
Hij legde zijn hand op de deurklink en aarzelde of hij naar binnen moest gaan. Wie weet wat hij daar tegen het lijf zou lopen. En was het in gevaar brengen van zijn leven voor dat van een grondgraver het waard? Hij had een taak die hij moest afhandelen. Een taak opgedragen door Lord Voldemort. Een taak die zijn ouders van de dood zou redden. Hij kon hen niet op het spel zetten, en waarvoor? Voor een enkele zoen met een meisje? Zijn toekomst was hetgeen dat hij moest redden, niet een of andere feeks. Hij tilde ze hand weer van de deurkruk en op het moment dat hij zich wilde omdraaien, hoorde hij het slot van de deur open gaan. Draco keek verschrikt om en verschool zich achter een pilaar een eindje verderop. Hij zag de deur opengaan en zag Eleanor naar buiten toe lopen. Haar bruine haren zaten verward en aan de manier van lopen zag hij dat ze totaal versleten was. Ze keek behoedzaam om zich heen, veegde de tranen onder haar ogen vandaan en zette een strak gezicht op. Het was hem wel duidelijk dat ze wat er daarbinnen ook was gebeurd voor zichzelf probeerde te houden. Maar wat was het dat er daar was gebeurd?
Hij wachtte geduldig tot Eleanor uit het zicht was verdwenen en kwam toen vanachter de pilaar vandaan. Snel liep hij naar het open lokaal toe en keek naar binnen. Niks duidde op een gevecht. Er lag enkel nog wat water op de tegels vlak bij een tafeltje, maar verder niks abormaals. Eigenlijk leek het alsof er helemaal niemand was geweest. Negens bloed, nergens troep, het was gewoon een lokaal.
‘Meneer Malfoy?’
Draco draaide zich verschrikt om en keek recht in het strenge gezicht van professor McGonagall.
‘Wat doet u hier?’ vroeg ze nieuwsgierig, haar lippen samengeknepen en haar ogen doordringend.
Draco haalde zijn schouders op. ‘Ik zocht iemand,’ antwoordde hij droog. ‘Maar ik zie dat ze er niet is.’ Hij draaide zich om en liep weer weg, terwijl hij professor McGonagall met heel wat vraagtekens achterliet.
De hele weg terug richting de kerkers bleef hij zich afvragen wat er allemaal was gebeurd in dat lokaal en wat Eleanor geheim hield. Het moest iets heel belangrijks zijn, anders zou ze het niet geheim houden, zeker niet voor Granger. Hij vroeg zich af of hij er ooit achter zou komen.

Reacties (5)

  • X_Tina

    Mooi stukje xx

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Draco je moet haar helpen! Dat moet gewoon

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ame Eleanor en Draco!
    Draco moet haar helpen, en Eleanor moet hulp vragen!
    Kudoo

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • Flace

    Zoo goed! Jij schrijft echt geweldig!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen