Nooit heb ik voor dit leven gekozen. Ik ben er simpelweg per ongeluk ingerold. Laat ons beginnen bij het deel van het verhaal waar alles mis is gegaan. Het gedeelte vlak voordat ik de Doctor tegen kwam en hij mij mee nam.
Dit is het verhaal van Celeste Braveheart.

3:33 PM, 3 JANUARY, LOMBARDT STREET, SAN FRANCISCO, CA, U.S.A

Ik loop met een reus door de straten van San Francisco, wie had dat kunnen bedenken. Je-weet-wel zo'n grote reus alleen dan de kleine versie. Alhoewel, het hangt af van je definitie van klein, deze reus is 2 meter. Naast dat de reus lang is, heeft ze groene ogen en bruin-blonde haren. En is ze een beetje geobsedeerd met tijdreizen. In mijn handen heb ik een boog en aan mijn riem hangt een pistool.
Aan de overkant van de straat stopt een man met lopen. Volledig verbaast door wat hij ziet lopen.
'Stop met staren! Er is niks te zien!' Geschrokken kijkt de man naar ons op en begint zo snel als zijn voeten hem laten, weer verder te lopen.

Je valt heus niet op als je met een reus door de straten van Frisco loopt. Al helemaal niet als die reus rode bretels , rode bowtie en een rode Fez (op haar hoofd) draagt terwijl het min 2 graden Celsius is en er sneeuw valt. Het zal vast een grappig beeld geven. Ik bedoel hoe vaak zie je iemand zo ongeveer gekleed als een eskimo, ik, en iemand die gekleed is alsof ze op Ibiza is. Om de hele look nog erger te maken draagt ze een zonnebril bij de al absurde outfit. Maar goed daar heeft ze haar redenen voor.
Momenteel zijn we op weg naar Camp HalfBlood. Director Coulson heeft mij de missie gegeven om de reus daarheen te brengen. De originele Camp HalfBlood ligt in Long Island, New York. Maar halfgoden moesten altijd te veel reizen om daar te komen wat ze erg gevoelig maakten voor aanvallen. Daardoor is er besloten meerdere kampen op te richten. Dus nu zijn we op weg naar Camp HalfBlood 32. Wat gestationeerd is aan de rand van San Francisco.

De vraag hier is, waarom reis ik met iemand die geen "echte" halfgod is naar een kamp voor halfgoden? En voordat de gedachten voorbij komen dat ik een halfgod ben, zal ik je moeten teleurstellen. Als we geen halfgoden zijn, waarom reizen we dan daarheen? De reus die ik vergezel is Amy Louisa Song. En de reden dat zij naar Camp HalfBlood reist is omdat ze een cycloop is. Ze begint steeds ouder te worden en daardoor is ze makkelijker traceerbaar voor monsters. Voor haar veiligheid heeft ze besloten te verhuizen naar het kamp om daar te helpen bij het trainen van de halfgoden. Ik vergezel haar in haar reis, niet alleen omdat Director Coulson het bevel gaf haar te beschermen, maar ook omdat wij al jaren bevriend zijn en dit eigenlijk gewoon een mine roadtrip is. Met mogelijk iets meer kans op problemen.

De reden dat ik dit doe is omdat ik een agent van S.H.I.E.L.D. ben. Ik ben Agent Corona Casey Braveheart. Letterlijk betekent dit "Kroon moedig moedighart". Vraag me niet waarom dit mijn naam is. Dit is simpelweg hoe ze me hebben genoemd in de kostschool. Mijn moeder overleed bij mijn geboorte. Mijn vader heb ik ook nooit gekend. Mij is verteld dat na het overlijden van mijn moeder hij mij bij de school heeft achtergelaten en vertrokken is. Nu, 21 jaar later en ik weet nog steeds niks van ze. Sinds een paar jaar werk ik bij S.H.I.E.L.D. en sinds een jaar voer ik missies uit. Het is misschien niet de beste baan die je iemand toewenst. Maar het geeft mij een appartement en vrienden en de oneindige mogelijkheid om mij frustraties te uiten op een schietbaan of in de gym.

Als je nu denkt "Ah de Avengers" dan zit je op het goede spoor.
'Ga vooral zo door'

'Zei je iets Casey?' zei Amy verwart. 'Je gaat toch niet weg?'
'Nope, dat ben ik voor de komende 8 uur niet van plan.' Antwoord ik haar met een grijns.
Amy draait zich weer om en gaat verder met lopen. Één uur later waren we eindelijk Lombard street uit gelopen en kwamen we aan bij de kade. Op hetzelfde moment dat we naar de deur lopen hoorde ik gekraak in mijn oor. Mijn eerste gedachte is dat Tony Stark de intercom weer heeft gehackt en besloten heeft te gaan klieren bij mijn missie. Maar deze gedachte verdwijnt snel.

'Agent Braveheart, versta je me? Over.' Hoor ik door mijn oor. Ik herken de stem, maar kan het hoofd van de eigenaar van de persoon er niet bij plaatsen.
'Agent Braveheart, hoor je me? Over,' Wordt er nogmaals gezegd.
Na een korte stilte kom ik los uit mijn gedachten en antwoord ik.
'Agent Braveheart hier. Ik versta het luid en duidelijk. Over.' Zeg ik als antwoord op de vraag.
'Goed, je moet opschieten. Sinds het laatste stuk van lombard street word je gevolgd. We proberen assistentie te sturen, maar ik weet niet hoe lang het nog duurt tot zij ter plaatse zijn. Over.'
Ik wil net antwoorden als Ik een keiharde gil hoor. Ik draai mij om en zie hoe Amy doorboort word door een speer. De speer steekt dwars door haar zij.
Het enige wat ik kan doen is vloeken terwijl ik zie hoe de speer haar verder doorboort.
'Amy!!! Amy!!! Alle goden nog aan toe. EEEEEEEEHHHHHMMMMMMEEEEEEE!!!!!' Schreeuwend roep ik naar haar terwijl ik probeer bij haar te komen. Maar nog voordat ik ook maar één meter verder ben, vliegen er twee mensen met geiten benen voorbij.
Pas na een paar seconde realiseer ik wat ik zojuist zag en dacht.
Vliegende geitenbenen? Ik kan tegen allerlei dingen. Zelfs de Hollanders met hun oranje in april, maar vliegende geitenbenen? Van de tegenovergestelde richting als waar wij naartoe liepen, zie ik mensachtige schimmen aankomen rennen. Na beter te kijken kan ik zien dat het geen schimmen waren, maar monsters. Verhult door de Mist. Een aantal waren gewoon simpele monsters maar er loopt minstens een minotaurus bij.

Met een diepe zucht span ik mijn boog en richt deze op de monsters. Nog eenmaal draai ik mij om naar waar Amy staat, maar tot mijn verbazing is ze verdwenen. Hetzelfde geld voor de saters.
'Fantastisch.' mompel ik tegen mezelf. 'Alleen achtergelaten met een dozijn monsters. Dankjewel Chiron.'
Ik kijk de minotaurus aan. Iets wat nog al een uitdaging is, aangezien hij aan de zijkant ogen heeft. Ik kijk de minotaurus in een oog aan. Zoals verwacht, maar jammer, ziet hij mij ook. Een verrassingsaanval vanuit mijn kant zat er toch al niet in.
Hij zegt iets in het Grieks, maar staat te ver weg voor mij om precies te kunnen verstaan wat hij zegt. Voor ik het weet zetten 12 monsters de aanval in. Ik besluit eieren te kiezen voor mijn geld en sprint er vandoor.

Voor het eerst ben ik blij dat ik mij elke dag laat afmatten door Natasha en Clint. Een jaar geleden had ik dit waarschijnlijk niet kunnen rennen zonder na vijf meter al weer op de grond te vallen.
Na door verschillende straten gerend te hebben, draai ik de hoek om en zie ik een man in de 50 naast een blauwe britse police box staan. Helaas heb ik te veel vaart om op tijd te kunnen stoppen en ren ik met een harde klap tegen de man op.
De man begint te vloeken en kijkt mij kwaad aan. Net als hij zijn mond open doet, waarschijnlijk om kwaad te worden op mij voor tegen hem aan rennen. Kijkt hij verbaasd achter me. Zodra hij ziet wat er achter me aanzit opent hij de deur en wijst naar binnen. Verbaasd blijf ik hem aankijken.
'Miss Braveheart? ' vraagt de man. Ik knik. 'Mooi, stap de T.A.R.D.I.S. in en wacht daar. Niks vragen. Als dit afgerond is breng Ik je naar waar en wanneer je maar wilt zijn.'
'Sorry, de wat?' De man werpt me een verwijtend en kwaad blik toe.
'Niet irritant of vervelend bedoelt, maar... eh... mijn vriendin moet hier nog ergens zijn?' Ik weet niet of ik het als een opmerking of als vraag bedoel.
Weer dat verwijtend blik. 'Okay ik ga al naar binnen' zeg ik terwijl ik naar binnen loop. Wacht zei hij nou wanneer? 'Ehm, bedoel je dat je kan tijdreizen?'. Zijn gezicht ziet er nu nog kwader uit en zijn wenkbrauwen doen de situatie ook geen goed.
'Okay, Okay, ik ga al naar binnen.' Onschuldig steek ik mijn handen in de lucht.


3:59 PM, 3 JANUARY, TARDIS, SAN FRANCISCO, CA, U.S.A

Na een stap in de box te hebben gezet schrik ik mij de pleuris
Holy. Fricking. Shit. Alle vervloekte Griekse en Noorse goden nog aan toe. Blimey. Dit "ding" is groot. Als in huge.
Ik heb net twee stappen binnen gezet sta vervolgens van verbazing stil. Niks had mij voor kunnen bereiden op wat ik hier zie. Mijn verbazing houd ik echter voor mijzelf, niet dat er iemand is die het anders zou horen. Terwijl ik bij kom van de schrik en al het geren klinken er achter mij geluiden.
Na een paar minuten komt de man naar binnen
'Okay zeg het maar dan zijn we daar ook meteen vanaf.' Hoor ik de man achter me zeggen.
'Heb je Wi-Fi hierbinnen? Ik moet mijn supervisor een bericht sturen. Of bellen, dat is ook goed.'
Ik weet niet of het je mogelijk is een gezicht voor te stellen van iemand die net Captain America heeft wakker zien worden, maar het gezicht van deze man was 13 keer zo erg. Onverkoopbaar. Maar goed dat zijn gezichten meestal. Wat ik probeer te zeggen. Volgens mij was dit niet de vraag die hij had verwacht. Waarschijnlijk verwachte hij mijn reactie toen ik naar binnenliep. We zullen het nooit weten.
'Oi' hoor ik de man zeggen. Verwart schudt de man zijn hoofd. 'Miss. Braveheart, brace yourself. We gaan een reisje maken.'
'Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik moet Amy vinden. Ik moet me melden bij mijn Supervisor.' Hoor ik mezelf zeggen. 'En ik weet niet eens wie je bent. Dus waarom in Poseidon's naam zou ik met jou op reis gaan?'
Het enige antwoord dat ik van hem krijg is een wenkbrauw die omhoog gaat.
'Sorry.' Verontschuldig ik me. 'Het is een stressvolle dag.'
Hij knikt begrijpend.
'Ik ben de doctor. Ik was aan het reizen toen ik plots een melding kreeg van jou.' Zegt de man.
'Cool, een doctor van wat?' Vraag ik hem.
'Gewoon de doctor. Soms gebruik ik de naam John Smith. Kunnen we nu gaan?' Vraagt hij ongeduldig terwijl hij allerlei knopjes indrukt.
Ik knik instemmend. Een paar minuten later open ik de deur van de TARDIS. Ik draai mij om naar de doctor. Hij blijkt vlak achter me te staan.
'Ik weet niet waar we nu zijn, maar de TARDIS besloot dat we hierheen moesten.' Verontschuldigend kijkt hij me aan.

Ik herken waar ik ben. Ik wil me omdraaien terug de TARDIS in. Ik wil hier niet zijn. Ik merk dat ik begin te hyperventileren. Ademen wordt met de seconde moeilijker. De Doctor kijkt me bezorgt aan. Niet wetend wat precies te doen. Nog voordat ik verder iets kan doen wordt alles zwart.

Reacties (2)

  • Hyacintho

    Let maar niet op mij, gewoon even een analyse aan het leveren voor dit herschreven hoofdstuk.


    De originele Camp HalfBlood ligt in Long Island, New York. Maar halfgoden moesten altijd te veel reizen om daar te komen wat ze erg gevoelig maakten voor aanvallen. Daardoor is er besloten meerdere kampen op te richten. Dus nu zijn we op weg naar Camp HalfBlood 32. Wat gestationeerd is aan de rand van San Francisco.

    Dit is eigenlijk best wel een goed idee. Like, wat als je in het land voorbij de goden woont (Alaska) of op Hawaii? En dan kan je ook nog eens tournamenten tussen alle kampen houden!

    Ze begint steeds ouder te worden en daardoor is ze makkelijker traceerbaar voor monsters. Voor haar veiligheid heeft ze besloten te verhuizen naar het kamp om daar te helpen bij het trainen van de halfgoden.

    Maar... ze is zelf ook een monster (sorry, Louisa) dus wat heeft ze te vrezen? De enige manier waarop ze halfgoden kan helpen trainen is door een schietschijf te immiteren (SORRY).

    Nu, 21 jaar later en ik weet nog steeds niks van ze.

    Wanneer je inmiddels bijna 21 bent irl...

    Ik draai mij om en zie hoe Amy doorboort word door een speer. De speer steekt dwars door haar zij.

    Ay, ik neem mijn woorden terug.

    Hij zegt iets in het Grieks, maar staat te ver weg voor mij om precies te kunnen verstaan wat hij zegt. Voor ik het weet zetten 12 monsters de aanval in. Ik besluit eieren te kiezen voor mijn geld en sprint er vandoor.

    Mood. Waar zijn die simpele dagen gebleven, toen je nog gewoon weg kon rennen voor monsters en je niet gedwongen werd om je innerlijke monsters onder ogen te zien?

    'Okay zeg het maar dan zijn we daar ook meteen vanaf.' Hoor ik de man achter me zeggen.
    'Heb je Wi-Fi hierbinnen? Ik moet mijn supervisor een bericht sturen. Of bellen, dat is ook goed.'

    HA. MOOD.


    Ik was even vergeten hoe amusant de eerste delen van deze story waren. Het is een schril contrast met waar we nu zijn.

    3 weken geleden
  • Hyacintho

    OMG Riv dit is zo nice maar WAAROM EEN CLIFFHANGER? Wil je me dood hebben??? Snel verder jij!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen