Foto bij Hoofdstuk 004.




Layla wist niet wat haar overkwam toen ze de Grote Zaal doorliep op zoek naar bekenden. Kinderen renden gillend rond met hun staf in hun hand, spreuken schoten over en langs haar heen en zelfs de tovenaars in de schilderijen hadden zich verstopt achter tafels en stoelen. Zwermen vogels schoten door de lucht heen, gevolgd door stukken fruit en boeken. Ondertussen was het banket al op tafel verschenen, maar nog bleven de leerlingen doorgaan met het uitoefenen van hun magie. Bekende spreuken klonken overal om haar heen, zelfs een paar waarvan ze hoopte dat ze die nooit zou horen worden uitgesproken. 'Imperio,' weerklonk het vanuit een hoek van de hal en Layla draaide zich met een ruk om. Twee jongens uit de Ravenklauw-afdeling keken toe hoe ze een klein wit muisje over de vloer lieten dansen. Een schok ging door haar heen en ze liep er op een drafje naartoe, net op tijd, voordat de jongens woorden begonnen te roepen die ze nooit van haar leven had willen horen. 'Cruci,-'
'Expelliarmus!' riep ze en de staf van de donkerblonde jongen schoot uit zijn hand. Verbaasd staarde hij omhoog en volgde zijn staf terwijl deze naar beneden viel en op de grond kletterde. 'Zijn jullie helemaal gek geworden!' Ze ging woedend voor hen staan. 'Je had iemand ontzettend kunnen verwonden!'
De twee keken elkaar aan en slikten een keer. 'Het spijt ons,' zei de donkerblonde jongen, 'we hadden nooit gedacht dat die spreuk zou werken.'
Layla keek ze beduusd aan. 'Niet zou werken?' herhaalde ze, 'je zou niet eens van de spreuk moeten weten! Ga aan je tafel zitten en ik wil die staf de rest van de dag niet meer uit je mantel zien komen.' De jongens liepen haastig van haar weg en pakten onderweg de gevallen staf mee. Layla keek toe hoe ze plaatsnamen aan de tafel en slaakte een diepe zucht. Ze legde haar hand tegen haar voorhoofd aan en staarde naar de vloer. Wat moet er van deze mensen komen?
Toen ze opkeek, zag ze Mike bij de lerarentafel staan praten met een professor die een bril droeg. Misschien dat het hem lukte om wat orde te scheppen hier. Toen ze echter zag dat Mike zich geërgerd omdraaide en de professor nonchalant doorging met eten, zonder nog acht te slaan op de chaos rondom hem, rolde ze met haar ogen. Ze had weer eens te veel hoop in de leraren. Layla liep tussen de tafel door richting haar broer, maar toen ze nog maar vijf meter van hem verwijderd was, klonk er plotseling een stem door de hal. Layla keek verrast om en zag een leerling van de ene kant van de Griffoendor tafel naar de andere kant van de tafel rennen, waar zij een van de dames in een omhelzing sloot.
'Hoe kom jij hier, Fanny?' zei het blonde meisje tegen de brunette. Het was duidelijk dat ze elkaar kenden, maar waarvan?
De meisjes namen plaats aan de tafel en verlaagden hun stemgeluid. Layla, die nieuwsgierig was naar de vriendschap tussen de meisjes, liep dichter naar de tafel toe om het gesprek te volgen. Ze wilde graag te weten komen hoe het kwam dat deze studentes elkaar kenden, misschien kwam ze er zo achter waar al deze onbekenden vandaan kwamen en waar al haar vrienden waren gebleven. Ze nam plaats aan de Huffelpuf tafel, vlak achter de meisjes en spitste haar oren.
'Kan je het geloven dat we hier zijn?' zei de brunette, Fanny, tegen het nog onbekende blonde meisje en ze keek een keer verwonderd om zich heen.
Het blonde meisje schudde haar hoofd. 'Nee, nog steeds niet. Zou het ook mogelijk zijn om te kunnen vliegen? Ik bedoel, we kunnen toveren, Livia. Heb jij het al geprobeerd?'
'Ja, maar het is lastiger dan het in de films leek. Ik snap wel waarom Ron Wemel moeite had met de Wingardium leviosa spreuk.' Livia had haar staf in haar handen en staarde er geïntrigeerd naar. Toen hief ze haar hoofd en keek haar vriendin met grote ogen aan. 'Zouden zij... Zouden zij hier ook zijn?'
Layla trok haar wenkbrauwen op. Die naam herkende ze uit duizenden, want ze had thuis zeker wel dertien Chocoladekikkerkaartjes met zijn naam erop. Ron Wemel, beste vriend van Harry Potter, die hun had gered van de meest duistere tovenaar op de wereld. Natuurlijk zaten zij hier niet meer op school. De enige uit dat studentenjaar die hier verleden weken nog rondliep, was Professor Longbottom en ook hij was nu spoorloos.
Layla draaide zich om naar de twee en glimlachte. 'Sorry dat ik jullie stoor, maar waar kennen jullie elkaar van?'
De meiden keken elkaar even aan, het leek erop dat het nu pas tot hen doordrong dat hetgeen waar ze elkaar van kenden wel eens kon uitleggen hoe ze hier terecht waren gekomen. Ze draaiden zich weer om naar Layla om haar vraag te beantwoordden. Fanny deed het woord. 'We hebben elkaar ontmoet op Quizlet.'

Reacties (11)

  • Mephistopheles

    Huehue, we hebben elkaar ontmoet op Quizlet. Best sentence ever. Shame on die jongens dat ze een muisje wilden pijndoen. DD:

    4 jaar geleden
  • Bookbox

    En nu is zij degene die het niet meer weet.
    Super goed hoofdstuk!
    Dreuzels op Zweinstein, dát kan niet goed gaan...
    Snel verder!(A)

    5 jaar geleden
  • FireBrick6

    Whoo! Quizlet for the win (:

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Dit is gewoon zo leuk:D
    Quizlet is powerr!

    5 jaar geleden
  • inktzwart

    QUIZLET POWAAAAAAAAAAAAAAAAAH XD

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen