Foto bij Hollywood Walk of Coldness

Omdat Harry de hele nacht heel onrustig sliep, waarbij hij woelde, daarbij de dekens regelmatig van mij en zichzelf aftrok, in zichzelf mompelde, vijf keer naar de toilet ging en af en toe plotseling rechtop ging zitten, ging het bij mij ook niet best. Elke keer als hij praatte, uit bed kroop of per ongeluk de dekens van me aftrok zodat ik in bijna naakt in de ijskoude kamer lag, schrok ik wakker. Maar boos worden op hem deed ik niet. De onrustige nacht was een weerspiegeling van die onrustige dag ervoor. Ik gaf hem de schuld niet.
Twee dagen,” dacht ik terwijl ik op mijn zij lag en met open ogen keek hoe Harry weer uit bed stommelde, luid gaapte en door zijn haar ging terwijl hij naar de badkamer liep, “en dan gingen we weer naar huis. Ik, maar ook Harry.
Ik keek met een schuine blik op mijn telefoon, zag dat het zo onderhand de half zes was gepasseerd en wreef in mijn ogen. Vervolgens kroop ook ik uit het bed, de kille koelte in en schoot in een pyjamabroek en trui. Met mijn eigen armen strak om me heengeslagen schuifelde ik naar de badkamer, net zo gapend als Harry even daarvoor met passie deed, en klopte zacht op de deur. Gestommel en gekuch klonk voordat het slot opengedraaid werd en Harry’s slaperige gezicht even later verscheen. Ik glimlachte naar hem.
‘Goedemorgen, slaapkop.’
‘Hey,’ kraakte hij en hij glimlachte schuin, met twee ogen half dichtgeknepen en sommige plukken van zijn haar rechtovereind staand. Ik gniffelde en liet me door hem goedemorgen kussen.
‘Moet je niet slapen?’ murmelde Harry terwijl ik langs hem de badkamer in schuifelde. Hij was echt doodop, al probeerde hij het niet al te erg te laten merken.
‘Dat kan ik ook aan jou vragen,’ kaatste ik ondanks mijn slaperigheid snel terug, terwijl ik voor de wastafel ging staan en water in mijn gezicht gooide. Harry, die net klaar was met de toilet, spoelde het door en waste daarna zijn handen door zijn armen langs mijn lichaam heen te steken en ondertussen zijn lippen in mijn nek te drukken. Toen zijn natte handen me vast wilde pakken kon ik het vocht door de trui heen voelen en ik sudderde.
‘Te koud,’ verklaarde ik schor terwijl ik een handdoek pakte en deze in zijn handen drukte. Geamuseerd keek hij me na terwijl ik de badkamer verliet.
‘Moeten we niet nog even proberen te slapen?’ klonk er zacht, maar helder achter me. Het bleek duidelijk dat hij water had gedronken, want het gekraak was verdwenen. Ik draaide me om en glimlachte naar Harry, die tot mijn onbegrip in alleen een zwarte boxer en sokken voor mijn neus stond.
‘God, trek wat aan,’ bibberde ik al bijna terwijl ik een trui van de stoel plukte en die tegen zijn borst drukte. Hij glimlachte, boog voorover en kuste me op mijn mond.
‘Niet slapen, dus?’
‘Je hebt vandaag geen afspraken met het werk, toch?’
Harry fronste. ‘Ik ben vanaf één uur vanmiddag weer bezet. Hoezo?’
Ik glimlachte. ‘Kleed je aan. We gaan een wandeling maken.’

Een kwartier later waren we volledig aangekleed en bedekt – onder andere Harry’s haar voor de vermomming – met onze portemonnees en de sleutelkaart die we ook bij onszelf stopten.
‘Waar wil je heen?’ Harry’s stem klonk, ondanks dat hij zacht praatte, luid door de lift. Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee. Jij kent Los Angeles beter dan ik.’
Doordat ik voor me uitstaarde zag ik Harry niet liefdevol naar me glimlachen en vervolgens op zijn onderlip bijten.
‘Ik verwacht niet dat er veel fans zijn.’
‘En ik verwacht dat ze ook wel voor de zekerheid een achteruitgang hebben,’ antwoordde Harry met een knipoog terwijl hij de Packers-muts verder over zijn oren trok, mijn hand pakte en vervolgens met me de lift uitliep.

De ietwat verbouwereerde en vooral wakker geschrokken receptionist begeleidde ons naar de achteruitgang, die van de straat was geschermd en ons de kans zou geven ongezien weg te komen. Hij wenste ons fronsend veel plezier en glipte toen gauw weer naar binnen, klaar om zijn dutje weer voort te zetten tot hij om zeven uur zou worden overgenomen door een collega.

We struinden al een halfuur zonder iets te zeggen door de straten, langs afgesloten, donkere winkels, niet werkende stoplichten en leeglopende cafés, waarbij de dronkenlappen die naar buiten wisten te strompelen te beschonken waren om Harry te herkennen, en als ze dat wel deden kregen ze zijn naam niet eens meer over hun tongen gerold.
Gniffelend passeerden we een jongeman die op de stoep tegenover een café in slaap was gevallen en die we eerst wel even op zijn ademhaling en juiste bekleding hadden gecheckt, en die een onaangestoken sigaret net zo tussen zijn hangende lippen had geklemd zoals Augustus Waters dat altijd deed.
‘Een dronken leven is een leven met vallen en opstaan,’ zei Harry wijs toen we verder waren gelopen, ‘en daar heb je je eigen metafoor!’
Ik gniffelde. Harry pakte grijnzend mijn hand beet.

‘Kom, we gaan hierin,’ Harry trok me mee een straat in, waar meer kleine shops waren dan grotere winkels. Daartussen zat ook zo’n klein onafhankelijk supermarktje die vaker open was dan dicht. We glipten naar binnen.
‘Goedemorgen,’ zei Harry opgewekt toen we de cassière in het oog kregen. Ze zat verveeld achter een computer te tikken, al verdween dat op slag toen ze Harry in het oog kreeg. “Veel opwindender dan dit wordt haar baan waarschijnlijk niet,” dacht ik een beetje triest terwijl de vrouw te haastig uit haar stoel sprong en bijna haar kop koffie omsloeg. Ze had het niet door, maar glimlachte in plaats daarvan breed naar ons en stotterde ons een goedemorgen terug. Met een rood hoofd ging ze weer zitten.
Ik keek even later naar Harry terwijl hij de broodjes glimlachend bestudeerde. Ik kwam dichterbij, sloeg een arm om zijn middel en fluisterde zacht genoeg dat hij het kon horen, maar de mevrouw niet.
‘Waarom glimlach je?’
Harry keek geamuseerd op me neer. ‘Omdat zulke reacties altijd wel leuk zijn om mee te maken. Ik bedoel, zo enthousiast zijn zelfs soms de kinderen niet als ze me weer zien.’
‘Dat is waar,’ reageerde ik geamuseerd terwijl ik Harry volgde naar de kassa. Onder mijn luide protest rekende hij alsnog het andere broodje af dat voor mij was bedoeld.
‘Weet u misschien waar ik hier koffie of thee kan halen?’ vroeg Harry vriendelijk aan de vrouw, die bijna struikelde over haar woorden.
‘Om de hoek is een coffeeshop die elke dag en nacht open is. Hele aardige man. Ik kan hem wel alvast bellen voor u als u wilt?’
‘Nee, hoor, dat hoeft niet,’ bedankte Harry en hij wilde mijn hand pakken om het supermarktje te verlaten.
‘Ik hoop niet dat ik u nu nog stoor, maar...’ begon de vrouw nerveus, ‘maar ik vroeg me af of ik misschien een foto met u zou mogen maken? Al begrijp ik het uiteraard als u dat niet liever niet heeft.’
‘Dat is geen probleem,’ glimlachte Harry en de vrouw leek bijna flauw te vallen. Ze snelde naar achteren en kwam vrijwel direct weer terug met haar telefoon.
‘Kom maar,’ glimlachte ik en ik nam de telefoon van haar over om een foto van de nerveuze vrouw en de lange hunk – míjn lange hunk – te maken. Een paar seconden later gaf ik hem weer terug. Ze bedankte me uitvoerig en wenste ons vervolgens met een rood hoofd een fijne dag.
Tien minuten later zaten we op een bankje met een broodje wat duidelijk in zijn geheel uit de vriezer kwam, een koffie wat volgens Harry meer naar water smaakte dan koffie zelf, en een thee die ietwat slapjes was.
We vonden het niet erg. We zaten alleen, aten en dronken, en keken ondertussen voor ons uit. Het was ondertussen half acht en het begon al lichter te worden.
Harry keek opzij.
‘Zo was het gisteren niet,’ merkte Harry droogjes op terwijl hij een droge hap van zijn broodje nam en deze moeizaam doorslikte. Ik schudde mijn hoofd. ‘Dat klopt. En daarom leek dit me ook zo’n goed idee.’
Harry glimlachte en pakte mijn hand beet. ‘En ik vind dat je helemaal gelijk hebt.’

We waren op tijd terug om nog net niet door fans overrompeld te worden en om niemand ongerust te maken. De meesten lagen zelfs nog in bed, begrijpend genoeg van de kans gebruikmakend zoveel slaap te pakken als ze konden.
Harry en ik besloten deze keer in het algemene restaurant te zitten, waar gasten normaliter ontbeten, lunchten en dineerden. Nu waren er alleen een aantal oudere echtparen en gezinnen. En wij. Harry werd wel herkend maar met rust gelaten, al zag ik wel af en toe de lens van een telefoon onze kant op draaien. Maar ik vond het niet erg. Ondanks dat de nacht zo onrustig was geweest was de dag leuk begonnen.
Toch begonnen we weer moe te worden, met een stevige, koude wandeling en een warm ontbijt achter de rug.
‘Denk jij wat ik denk?’ vroeg Harry toen hij mijn gezicht zag. Hij grijnsde toen ik alleen maar knikte.
Off we go then!
Een uur later lagen we allebei met onze kleren nog aan bovenop de dekens in een diepe slaap te snurken, terwijl de rest van het hotel juist langzaam wakker begon te worden. Het was niet erg.


Ik vergeet het eigenlijk steeds te vragen en dit slaat dan ook niet op dit hoofdstuk, maar van vinden jullie van de "intieme momenten"? Vinden jullie het leuk ze uitgebreid te lezen of hebben jullie liever dat ik ze kort houd? Is allebei niet erg, maar ik hoor het graag!! (:

Reacties (4)

  • WhereWeArex

    Juist uitgebreid! Daar kijk ik altijd naar uit(:

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Wat schattig <3

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Ik vind het mooi om ze uitgebreid te lezen, omdat jij het altijd zo realistisch schrijft:)

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Het is wel leuk om ze uitgebreid te lezen vind ik maar niet te vaak haha

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen