Foto bij Secret 4

Now I’m here, blinking in the starlight, now I’m here, suddenly I see, standing here, it’s all so clear I’m where I’m meant to be. And at last I see the light.


•Seneca Flint•


Kon iemand mij vertellen dat ik aan het dromen was. Ik wachtte op het moment dat mijn moeder het kantoor in kwam lopen en me vertelde dat dit weer een zieke grap van mijn broer was. Die jonge had altijd een raar gevoel voor humor.
'Seneca, ik weet dat dit onwerkelijk klinkt ik weet dat..'
'Professor dit kan gewoon niet, ik denk dat u zich vergist.' Onderbrak ik hem op een kalme manier, maar ik bleef als versteend zitten en staarde naar iets achter het schoolhoofd, zodat ik zijn gezicht niet hoefde te zien, dat de medelijden in zijn ogen niet te zien was.
'Morgen komt je vader langs school om te bespreken met jou hoe jullie alles willen regelen. Je krijgt morgen ook een dagje vrij van de lessen de leraren zorgen dat je bericht ontvangt met de stof.'
'Maar u bent er van overtuigd dat het klopt.' Zei ik vaag. Ik was terug in dat moment, in die dag. Het gevoel dat ik toen had, was terug. Weer bevond ik me in een trans.
'Ja juffrouw Flint ik ben er van overtuigd, ga nu terug naar de kerkers ga je bed in en blijf morgen liggen, dat zul je nodig hebben. Je krijgt bericht van mij wanneer je vader arriveert oké.' Ik knikte en stond loom op.
'Dank u professor, tot morgen.' zonder op zijn antwoord te wachten had ik me om gedraaid en was het kantoor uit gelopen.

Opeens voelde de wenteltrap kil aan, de gangen steenkoud en leeg. Mijn voeten sleepte me voort alsof de rest van mijn lichaam niet meer functioneerde. De gangen leken langer dan normaal en soms leek het of alles draaide maar mijn voeten bleven lopen, de trappen af ik wist niet of het aan mij lag maar alle trappen leken opeens te zijn veranderd, ik wist niet hoe lang ik liep maar toen ik uiteindelijk bij de kerkers aankwam leek het of ik al een jaar had gelopen. Ik voelde hoe de zoute tranen over mijn wangen liepen, ruw veegde ik ze weg en mompelde het wachtwoord en glipte door de ingang. Ik had verwacht dat het zo laat was dat iedereen maar bed was maar het leek drukker dan normaal in de common room. Het leek of iedereen op me stond te wachten, om mij gebroken te zien. Om te zien hoe ik deze ellende zou verwerken. Zodra iemand me in beeld kreeg viel het stil in de common room. Iedereen staarde me aan. Ik begon met kleine stapjes te lopen en was blij dat ik Zoë in beeld kreeg. Ze opende onzeker haar armen en zonder er bij na te denken liet ik me in haar armen vallen en brak, ik brak terwijl iedereen het kon zien.
'De show is over mensen. Draai je om en bemoei je met jezelf.' Tot mijn verbazing was het Malfoys stem die dat zei, meteen kwam het rumoer terug in de common room en had niemand meer aandacht voor mij. Ik voelde hoe Zoë was gaan zitten op een van de banken en mij dichter naar zich toe trok. 'Het is zijn schuld. Het is allemaal zijn schuld,' wist ik door mijn tranen heen uit te brengen.
'En nu allemaal op donderen naar jullie slaap zalen!' Riep Blaise, het was niet dat Blaise een onaardige jonge was maar zoek geen ruzie met hem, dus binnen no time was het stil in de common room en waren wij nog de enigste vijf, ja vind Parkison was er ook nog. Ik wist niet hoe lang ik nu in de arme van Zoë lag maar ik voelde me langzaam kalmeren.
'Gaat het? Wat is er gebeurt?' Mompelde Zoë die me los liet en alleen nog over mijn rug wreef. Ik schudden mijn hoofd. Ik kon het niet vertellen want als ik het uitsprak werd het echt, dan bevestigde ik het.
'Ik weet wat er gebeurt is.' Mompelde Draco. Ik keek hem kwaad aan, 'Ja jij wist dit vast al heel de dag. Je vader heeft je zeker een uitgebreide brief gestuurd met alle sappige details.' Hij schudden zijn hoofd.
'Nee mijn moeder.' Ik rolde met mijn ogen en keek naar mijn voeten.
'Mogen we het weten?' Vroeg Blaise. Ik antwoorden niet en keek niet op.
'Haar broer en moeder zijn gister nacht vermoord door deat eathers.' Mompelde Malfoy. Meteen rolde er weer een traan over mijn wang. Ik hoorde Zoë en Blaise naar adem happen.
'Ik heb geruchten gehoord dat veel oud leerlingen zijn vermoord maar je moeder, jeetje het spijt me voor me.' Tot mijn verbazing waren dat Parkinson haar woorden.
'Haar moeder verzetten zich.' Mompelde Malfoy.
'Hoe weet jij dat allemaal?' Vroeg Zoë.
'Ik hoor veel dingen van min moeder en die hoort dat via vrienden van mijn vader.' De rest besteden niet veel aandacht aan zijn woorden maar ik wel, ik keek hem aan met dichtgeknepen ogen iets in zijn woorden lieten mij twijfelen of hij de waarheid sprak maar gelijkertijd besefte ik me dat, dat onzin was.

yeah ik heb vakantie!! Twee weken rust, helaas moet ik volgende week wel savonds veel werken. Maar ik kan weer lekker veel schrijven jippieee. Hoe is het met jullie? En btw als je dit leest super bedankt voor het lezen van mijn verhaal vind ik echt heel tof dikke kus en knuffel -xxx-

Reacties (4)

  • EvilDaughter

    Je schrijft zo goed!
    Arme Seneca, het komt wel goed, hoop ik.

    4 jaar geleden
  • Elysian

    Zolang er hoofdstuk blijven komen vind ik het niet erg om een tijdje te wachten. Iedereen heeft het druk snap ik:)maar jeetje wat een zielig hoofdstuk:(

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Jaaaa vakantie haha (:
    Haar moeder en broer zijn gwn dood(huil)
    Kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen