Foto bij Hoofdstuk 4

'Stop,' beval een zachte, vrouwelijke stem die een bijna betoverend effect op me had. Het voelde alsof ik in een sprookje was beland, zeker toen ik mijn gezicht in haar richting draaide en haar kon bewonderen. Ze was slank gebouwd, had lange, donkerbruine haren en een harde, ietwat strenge gezichtsuitdrukking. Ze was prachtig, het mooiste meisje dat ik ooit had gezien, maar haar ogen waren even grijs als die van de rest, ook al werden de vlammen van mijn vuurtje erin weerkaatst.
'Huh?' zei ik, en ik kon mezelf wel slaan omdat ik geen slimmere opmerking had kunnen maken.
'Het is respectloos,' zei ze, 'om een brief te verbranden die je niet eens gelezen hebt.'
Op dat moment had een harde windvlaag het vuur uitgeblazen en had ik me met een ruk terug naar de verbrande takken gekeerd. Toen ik me na een tijdje weer had omgedraaid om het meisje nog een keer te bekijken, was ze in rook opgegaan.


Nu ik als enige in het kale klaslokaal zat met een boek voor mijn neus, dacht ik terug aan haar en vroeg ik me af of het misschien gewoon mijn onderbewustzijn was geweest dat me ervan wilde verhouden de brief te verbranden. Over de brief gesproken... Ik had het ding in mijn rugzak gepropt, geen idee waarom. Was het met voorbedachte rade geweest? Plande ik echt om de enveloppe te openen en eindelijk te zien wat erin stond geschreven?
Ik was helemaal alleen, aangezien ik de enige was die nog zelfstandig notities kon nemen en kon lezen, dus niemand zou het merken als ik mijn plichten even negeerde en mijn boeken opzij schoof om de brief te bestuderen.
Misschien moest ik het maar gewoon doen.
Ik bedoel, ieder kind kon voorspellen dat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en de brief vroeg of laat toch zou lezen. Wat voor nut had uitstellen dan? De brief vernietigen had ook geen resultaat opgeleverd. Misschien was het gewoon een teken, een teken dat ik voorbestemd was om deze brief te openen en de inhoud in me op te nemen.
Het was maar een brief, een simpele brief. Niks speciaals.
Ik twijfelde even, schoof het boek dat voor me lag daarna opzij en keek hoe de brief de plaats van mijn wiskundeboek innam. Daarna scheurde ik de rand eerst voorzichtig open. Toen dat niet lukte, besloot ik maar gewoon heel de enveloppe aan stukken te scheuren, tot het velletje papier voor mijn neus lag, keurig opgevouwen. Met een zekerheid die ik eerst had gemist, plooide ik de brief open en staarde naar de simpele, teleurstellende inhoud:


Uitnodiging

Beste

We zouden u willen verzoeken om zaterdag 3 april naar het Oud Stadhuis te komen, 14u30 stipt.

Met vriendelijke groeten,
Zij Die Liefde Verbannen Hebben.


Wat waren we toch weer heerlijk vaag vandaag. Ik had de brief net zo goed gesloten kunnen laten, want hier had ik ook niet veel aan, tenzij ik op hun uitnodiging in zou gaan, maar welke idioot zou dat nu weer doen? Wie wilde vrijwillig een emotieloze freak worden? Zelfs al kon je een heel volk leiden, dan nog was dat het niet waard.
En toch, ik kon het niet helpen dat ik opnieuw begon te twijfelen. Als ik nu terugkrabbelde, had ik die brief voor niks geopend en dan zou Erin voor niks woedend worden en me nog een paar weken langer negeren.
Kon ik dan toch maar beter gaan? Wat had ik te verliezen? Als ze me iets smerigs aan probeerden te bieden, kon ik nog altijd weigeren, toch? Bij Zij Die Liefde Verbannen Hebben langsgaan betekende nog niet dat ik meteen een van hen werd, al zat ik wel in de problemen wanneer het uit zou komen. Zowat iedereen in de wijde wereld verachtte hun exclusieve groepje en als ze wisten dat ik een afspraak met hen had, zou er vast en zeker over me geroddeld worden. Dus wat deed ik? Zou ik het riskeren?
Voordat ik verder kon denken, luidde de bel en propte ik zowel de uitnodiging als mijn boek in mijn rugzak, waarna ik me snel naar buiten haastte. Ik wilde op tijd thuis zijn, zodat ik kon studeren en daarna nog eens na kon denken over de uitnodiging en wat ik ermee kon doen, al had ik het gevoel dat ik de keuze onbewust al gemaakt had. Mijn nieuwsgierigheid duwde me bijna letterlijk in de richting van het Oud Stadhuis. Ik zou gaan, of ik het nu wilde of niet.
Bij de schoolpoort botste ik onverwacht op Erin, die zich nog vreemder gedroeg dan gewoonlijk. Hij raakte mijn schouder aan, en zei daarna heel voorzichtig, alsof hij bang was dat hij zich vergist had: 'Jesse?'
'Ja?'
'Heb je de brief geopend?' Was die gast telepathisch of had hij gewoon een hele goede intuïtie?
'Ja.'
'Oh...' Hij stond op het punt om - weeral - weg te lopen, maar voordat hij daar de kans toe kreeg, greep ik hem zo stevig bij zijn schouders dat hij onmogelijk kon ontsnappen.
'Wat is er met jou? Waarom ben je zo geïrriteerd? Is het omdat ik kan zien?' riep ik met een hese stem. Mijn hart begon in mijn keel te bonken. Ik had nooit eerder tegen Erin geschreeuwd. Ik werd sowieso niet snel boos. Wat was er mis met me vandaag? Was ik zo geprikkeld omdat ik nog steeds niks wist over die stomme brief?
'Nee,' brieste Erin. Zijn kalmte was afschrikwekkender dan zijn woede. Zijn gezichtsuitdrukking was niet bepaald anders, maar ik voelde de razernij die door zijn aderen stroomde. 'Het is niet omdat je kunt zien,' spuugde hij er haast uit. 'Het is omdat ik blind ben.' Met een ruw gebaar duwde hij mijn hand van zijn schouder en liep hij weer verder. Ik was enkel in staat om verbaasd te staren.
Mijn rugzak schoof langzaam van mijn schouder en kwam met een zachte 'plof' op de grond neer, terwijl ik op mijn knieën zakte en mijn gezicht bedekte met mijn handen, omdat ik vreesde dat iemand anders mijn tranen over mijn gezicht zou zien rollen.

Reacties (12)

  • Catmint

    Wat een uitgebreide brief

    3 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Erin? Wat?

    Ik ben benieuwd naar zijn afspraak

    3 jaar geleden
  • Lorem

    Whoah... Omdat ik je ken verwachtte ik dit zo erg... Maar WHOAH....
    Ik houd van deze sfeer hiero... Hehehe...

    3 jaar geleden
  • Amren

    Maar voordat Jesse naar die afspraak met Zij Die Liefde Verbannen Hebben kan gaan, wordt hij verliefd op de blinde meisje en is ook hij blind. :"D Just kidding.

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Erin was een jongen toch?
    Of een meisje? Ik mis dit even (':

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen