Foto bij No secret

You’ll be in my heart, no matter what they say, you’ll be in my heart always.


•Three summers ago•


Ons verhaal begind op een zonnige zomer dag in Juli, waar twee jonge tieners door de starten van Greenwitch liepen een kleine stad aan de rivier de Otter in Devon. Van af ons oog punt gezien waren dit twee dood normalen kinderen die elkaar al jaren kenden. Echter is niks minder waar, een van deze kinderen was speciaal, een van deze kinderen bezat krachten waar wij als gewonnen stervelingen alleen van durven dromen. En ze was niet de enigste, er was nog een persoon in hun omgeving die deze krachten bezat. Een jonger meisje echter was zij deze desbetreffende dag niet aanwezig. Ze waren drie vrienden die al jaren met elkaar om gingen. Het was een soort driehoeks vrienden geheimverhouding geworden, de twee meisjes hadden allebei een geheim dat ze buiten hun families om voor een groot deel van de bevolking geheim moesten houden. Deze andere bevolking noemde ze muggles. Daarbij kwam ook nog eens dat het jongste meisje niet met het oudste meisje om mocht gaan door de grote verschillen in hun gezinnen, het oudste meisje mocht niet met de jongen omgaan omdat haar ouders het nooit zouden accepteren als ze met iemand om zou gaan die niet hetzelfde was als hun. En de jonge was ontwetend, ontwetent van alle geheimen om hem heen.
'Waarom vertel je het niet gewoon?' Zei de jongen.
'Ik zei toch dat er niks was, dus hou je kop.' Het meisje sprak de worden met een dubbele klank woeden, spijt, verdriet. Het leek of alle emoties die dip van binnen zaten er uit kwamen toen de jongen zijn volgende zin sprak.
'Best Senn, maar zo kunnen we niet verder. Als jij niet verteld waarom je ouders het niet goed vinden dat wij samen zijn. En het zelfs geheim wil houden voor onze andere vrienden.' De jongen leek boos, nee niet boos maar woedend.
'Ze weten het niet, ze mogen het niet weten.' De jongen haalde gefrustreerd zijn handen door zijn zomer blonden haren en keek met zijn zee blauwe ogen naar het meisje.
'Senn wat moet ik nou? Jullie vertellen me nooit waar je heel het jaar uit hangen, je verteld me nooit waarom je niet met me om mag gaan. Sinds twee jaar is het zelfs raar als we met z'n drieën zijn jullie vertellen mij allebei niks. Niet eens of jullie elkaar de rest van het jaar wel zien.' De twee tieners stonden verhit tegen over elkaar. De jonge draaide zich echter na enkelen seconden om en liep van het kleine tengere meisje vandaan.

Verslagen stond het meisje op die stoep, verslagen probeerde ze te bedenken wat ze het besten kon doen, hoewel ze zich niks kon bedenken, begon ze toch achter hem aan te rennen. Ze zag hoe de jongen overstak, de jongen zag haar en aarzelde, aarzelde om terug te gaan, aarzelde om niet te zeggen hoe veel hij van haar hield. Maar het was haar stem die hem uit de aarzeling hield.
'Paul, loopt door nu!' zijn lichaam begonnen te koken van woeden, en hij moest moeite doen zijn tranen binnen te houden. Ze wou hem dus echt niet, was het enigste wat door zijn hoofd spookte. Maar pas toen hij een toeter hoorde en daarna een stekende pijn wist hij dat ze bedoelde dat hij nog steeds midden op de weg stond. Het meisje had ook geaarzeld deze dag, geaarzeld om de auto tegen te houden, haar dunnen vingers hard zich al om het voorwerp in jaar broekzak gewikkeld maar iets hield haar tegen. Ze kon het niet, ze mocht het niet. Hoe moest ze dit gaan uitleggen, iedereen zou haar haten. De jongen van haar school met het wit blonde haar had haar al het pispaaltje laten zijn de afgelopen drie jaar, dit zou een onder gang zijn. Maar zo dra ze het tafereel voor zich had gezien wist ze dat ze egoïstisch was, hoe kon ze alleen denken aan zichzelf, hoe kon ze twijfelen het moest haar niks uitmaken of ze van school werd gestuurd door hem te redden. Ze moest er voor hem zijn, haar beste vriend, de jongen waar ze zo lang als ze kon herinneren van had gehouden. En nu was hij weg, starend naar de jongen die daar bewegingsloos op de grond lag besefte ze dat ze dit tegen had kunnen gaan. Dit was haar fout, en nooit zou ze dit haar zelf meer kunnen vergeven. Ze wist dat niet alleen hij weg zou zijn, maar dat iets wat ooit een drietal was niet eens een tweetal zou blijven, hij was de persoon die hun bij elkaar hield, hij was de persoon doe hun niet kenden op school waar ze allebei twee verschillende levens hadden, hij was de gene die van af moment een de fundering van deze hechte vriendschap was. Ze zou haar nooit meer normaal onder ogen kunnen komen, ze kon haar niet vertellen dat ze het gezien had dat ze er bij was. Ze wist dat haar vriendin een andere keus had gemaakt dat die niet had getwijfeld. Met een brok in haar keel en tranen die over haar wangen bingelde draaide. De zich om weg van het afschuwelijke tafereel weg van haar beste vriend, weg van de jonge waar ze altijd van zou blijven houden.

Hier is die dan, de wel verdiende proloog. Super bedankt voor de felicitaties:)jullie reacties maken me erg vrolijk. Ik hoop dat de proloog jullie bevalt, en dat het een beetje is wat jullie verwachten. De rest van het verhaal zal van uit de ik vorm worden geschreven.

Reacties (10)

  • Stoney

    you made me cry
    again
    god damn it D:
    I still love it tho
    snel verder popje xoxo

    4 jaar geleden
  • Scamanderr

    Echt een prachtig begin! Ik ben zo benieuwd naar het verdere verloop!
    Snel verder
    +ABO!
    xx

    4 jaar geleden
  • Elysian

    Je moet je niet te druk maken om de apellings fouten, als er nou hele rare woorden tussen staan snap ik het. Maar het leesg gewoon fijn je verhaal en ik snap wat er staat, dus gewoon lekker door gaan want je schrijft zo goed en leuk xxx

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Yaay eerste hoofdstukje xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen