Foto bij 34. Best friends? (Harry)

Imagine!


Al zes jaar lang zijn Harry en ik hele goede vrienden. Ik kende hem net een jaar toen hij aan The X Factor mee deed en ik heb hem altijd gesteund. Hij jaagt zijn droom achterna en dat vind ik wel bijzonder, niet veel mensen behalen hun droom. Hij wel. We chatten veel. Elke dag bijna, maar het is moeilijk om een vriendschap te behouden als je elkaar bijna nooit ziet. Ik heb het er wel eens met hem over gehad, maar hij zei toen dat hij me nooit uit zijn leven zou verbannen en dat is ook niet gebeurd, maar toch mis ik hem elke keer vreselijk. Hij is elke keer zolang weg en dan komt hij kort terug en dat is prettig, maar dan moet je weer afscheid nemen omdat hij weer weg moet. Het is moeilijk. Elke keer dat afscheid nemen.
Toen ik het nieuws hoorde over dat ze een break in gingen lassen omdat ze vijf drukke jaren achter de rug hadden, werd ik toch even heel blij van binnen. Ik zou mijn beste vriend weer vaker zien en dat vrolijkte me op. Ik vond het sneu voor hun fans omdat ze hun idolen zolang moeten gaan missen, maar voor mezelf was ik blij. Ook voor de jongens zelf, want je kan merken dat ze het nodig hebben. Maar toen kwam de dag dat de break zou beginnen. Ik dacht dat ik Harry zou gaan zien, maar alles was minder waar. He enige wat ik kreeg was een berichtje dat hij nog niet meteen naar huis zou komen, maar dat hij samen met zijn moeder en Robin op vakantie zou gaan. Ik dacht even bij mezelf van, Waarom mag ik niet mee? maar toen dacht ik, Oh, hij wilt wat tijd met zijn familie. Dus ik stuurde hem terug dat het goed was en dat ik hem erna wel zou zien en dat hij me een berichtje moest sturen als hij weer naar huis zou komen. Maar toen kwamen er foto’s uit. Harry op een Yacht in the Caribbean met zijn moeder en Robin, maar ook met Jeff, Glenne, Xander en nog meer van zijn vrienden, maar het meest pijnlijke waren de foto’s waarop hij heel touchy was met de model Kendall Jenner. Toen ik die foto’s zag werd mijn hart in tweeën gescheurd. Tranen rolde over mijn wangen, zonder dat ik het doorhad. Ik merkte het pas toen een snik mijn mond verliet. Ik begreep het niet. Waarom wilde hij me er niet bij hebben? Al zijn vrienden zaten op dat Yacht, behalve ik. Maar nog het ergste. Waarom had hij me niet verteld over zijn relatie met Kendall? Waarom moet ik er op deze manier achter komen? Ik dacht dat Harry en ik heel close waren en elkaar alles vertelde, tenminste over de hoognodige dingen. Hij praatte wel eens over de tour, maar hij vertelde niet alles, maar dat begreep ik wel. Sommige dingen konden niet uit komen en dat vond ik ook niet erg, maar waarom had hij me niet verteld over zijn relatie met Kendall? Want je kan mij niet wijsmaken dat zij zomaar op de Yacht is met hem en dat ze zomaar zo close zijn. Ik weet dat ze eerder wat gehad hebben, maar ik dacht echt dat het over was. Ik snap het niet. Ik heb hem geprobeerd te bellen, maar hij nam niet op. Ook Anne heb ik geprobeerd, maar ook die nam niet op, maar Anne belde me wel terug. Anne en ik hebben ook een goede band en ik ging regelmatig naar haar toe als ik Harry teveel miste. Ze ving me altijd goed op, dus heb ik haar gevraagd waarom iedereen uitgenodigd was behalve ik, maar helaas kon ook zij me geen antwoord geven, want ze wist het niet. Ze zij dat ze tegen Harry zou zeggen dat hij me moest bellen. Ook vroeg ik hoe het zat met Kendall en ook daarop had ze niet echt een antwoord. Ze wist niet precies wat er tussen hun speelde. Of ze gewoon vrienden waren, die soms iets te toucherig waren of dat ze inderdaad iets hebben. Ik bedankte haar en heb toen opgehangen. Die nacht heb ik opnieuw niet kunnen slapen. Opnieuw zag ik elke keer die foto’s voor me en schoten mijn ogen weer open. Het is nu de derde nacht nadat de foto’s uitgekomen zijn en het breekt me. Ik zeg niet dat ze geen geweldig koppel kunnen zijn, maar ik hoopte gewoon dat ik er eerder van wist en dat ik me erop kon voorbereiden. Ja. Ik heb gevoelens voor hem. Hij weet het niet, omdat ik het nooit gedurfd heb om het te vertellen. Ook een van de redenen is dat hij er nooit is en ik niet weet of het wat zou kunnen worden. Ook heb ik geen idee of hij iets voor mij voelt. Misschien ziet hij ons samen alleen maar als vrienden, die nooit verder gaan dan dat. Kan ik ook wel begrijpen, want hij heeft altijd met van die model types gedate. Zoals Taylor, die officieel geen model is, maar er wel zo uit ziet. Dan heb je nog Cara en Nadine, die beide een model zijn. Ook is hij gespot met Georgia in LA. Ook zij is een model en nu dan Kendall, wie ook een model is en dan heb je mij. Geen slank lichaam, vet op mijn buik, dikke bovenbenen en ga zo maar verder. Ik ben heel onzeker over mijn eigen lichaam. Harry zei best vaak dat ik er mooi uitzag en dat ik prachtig ben, maar hoe kan ik dat nou geloven als hij alleen maar met van die modellen uit gaat. Hoe kan ik mezelf mooi vinden, als hij voor veel mooiere meiden gaat? Ik weet dat ik mezelf niet moet vergelijken, want het maakt je alleen maar onzekerder, maar het is de waarheid. Hij gaat uit met modellen, terwijl hij tegen mij zegt dat ik mooi ben, terwijl ik helemaal geen model zou kunnen zijn.
Twee dagen na het telefoontje met Anne, heb ik nog altijd niks van Harry gehoord en ik begin er steeds minder van te begrijpen. Is hij me nu dan toch vergeten? Hij had nog zo beloofd dat hij me nooit achter zou laten en dat ik altijd zijn bestie zou blijven. Ik zie het. Hij vergeet me gewoon omdat hij teveel bezig is met zijn nieuwe lover. Ik haat het. Ik haat alles op dit moment. Ik reageer overal kortaf op en m’n moeder snapt niet wat er aan de hand is, want ik zeg ook bijna niks meer. Ik voel me down en heb nergens zin in. Het enige wat ik op dit moment doe is op bed liggen, met soms een film op of muziek. Geen One Direction of andere artiesten waarvan ik weet dat Harry daar veel naar luistert. Terwijl m’n mobiel op mijn nachtkastje ligt. Hopend om af te gaan, maar er gebeurd niks. Het enige wat er op mijn mobiel gebeurd, zijn berichten van mijn vrienden op school. Maar ik reageer er niet op. Ik schiet wel elke keer omhoog zodra mijn mobiel een geluid maakt of trilt, hopend dat het Harry is, maar hij is het niet. Ik reageer niet op m’n vrienden, ik lees halve berichten en verwijder de gemiste oproepen. Ik ben al een week niet op school geweest en m’n moeder heeft al een aantal keer gezegd dat ik moet gaan, maar omdat zij eerder naar haar werk moet dat ik naar school, kan ze me niet in de gaten houden en blijf ik alsnog in mijn bed liggen. Harry heeft me gebroken. Aan de ene kant haat ik hem, maar aan de andere kant hou ik ook ontzettend veel van hem. Het is een tweestrijd in mijn hoofd. Ook weet ik niet hoe ik moet reageren als hij opeens zou bellen of een berichtje zou sturen, of nog erger, opeens voor de deur staat. Als dat nog gaat gebeuren, straks is hij me helemaal vergeten. Dat zal niet, toch? Waarom had hij me dan wel een berichtje gestuurd met dat hij eerst op vakantie zou gaan? Nee, hij is me niet helemaal vergeten. Het kan niet. Hij staat hier binnenkort gewoon voor de deur, maar hoe reageer je dan? Moet je dan boos worden? Of Moet je gewoon doen dat er niks aan de hand is? Hoe zit dat? Ja, ik ben teleurgesteld over dat hij me niks verteld heeft over hem en Kendall of het nou vriendschappelijk is of niet. Ook ben ik teleurgesteld dat hij geen contact houdt met me. Okay, ik snap dat hij van zijn vrije tijd geniet, maar dan kan hij toch wel even een minuutje vrij maken om een berichtje te sturen.

Het heeft nog een week geduurd voordat m’n moeder maatregelen nam. Ze heeft me letterlijk uit m’n kamer gesleurd en geroepen dat ik als de sodemieter naar beneden moest gaan. Ik deed wat ze zei, want je wilt haar niet boos hebben. Tenminste, ik niet. Ze zei dat ik op de bank moest gaan zitten en m’n mond open moest trekken. Ik moest vertellen wat er aan de hand was, want ze was gebeld door school, dat ik niet aanwezig was en dat ik ook niet ziek gemeld ben. Ik ben dan wel 18+, maar blijkbaar pikken ze het niet als je twee weken niet op school bent, zonder te vertellen waarom. Ik heb nog een lange tijd mijn mond dicht gehouden, tot m’n moeder met haar vlakke hand op de tafel sloeg en me toch een beetje bang maakte. Ze was boos, maar ook bezorgd, je kon het horen in haar stem toen ze naar me riep dat ik het nu moest vertellen of dat ze me naar mijn vader zou sturen. Ik wist niet wat beter was. Het haar vertellen of naar mijn vader gaan. Ik ken m’n vader nauwelijks, we hebben nauwelijks contact, maar het idee om het m’n moeder te vertellen vond ik ook niet prettig. Ze vond de vriendschap tussen Harry en mij toch al overbodig toen hij bekend werd met One Direction. Ze heeft me tientallen keren gezegd dat ik niks aan hem zou hebben en dat hij me uiteindelijk toch zou vergeten omdat ik maar een doodgewoon meisje ben en hij een wereld beroemde popster. En ze had nog gelijk ook.
Ongeveer tien minuten later, na veel gezucht van mijn moeder heb ik toch mijn mond open getrokken en haar alles verteld. Ongeveer halverwege begon ik te huilen, maar vertelde wel door. Nadat ik alles verteld heb kwam ze naast me zitten en heeft me in haar armen genomen. Ze zei niet dat ze gelijk had. Nee. Ze hield me vast, trooste me, maar zei verder niks. Ze hield me alleen stevig vast, terwijl ik alle tranen die ik over had eruit huilde.
Toen ik uitgehuild was, hield ze me nog een tijdje vast. Erna stond ze op om wat te eten voor me te maken en nadat ze me een kom soep gaf, zei ze, ‘Ik weet dat het je pijn doet, lieverd. Maar denk je niet dat je het beter hebt als je hem vergeet? Als je geen contact meer hebt en je eigen leven gaat leiden? Hij is wereld beroemd, hij heeft nauwelijks nog tijd voor je. Ik vindt het zonde dat je je zo aan hem vast blijft houden, terwijl je voor jezelf zoveel kan bereiken. Ga je eigen dromen achterna. Leef je eigen leven en wacht niet op het zijne.’ Ergens had ze wel gelijk. Ik hield mijn eigen dromen een beetje achterwegen omdat ik hoopte dat ik een leven kon opbouwen met Harry, maar ik heb het zo verkeerd gedacht. Harry wilt blijkbaar geen leven meer met mij erin, terwijl hij altijd heeft gezegd van wel.

Het heeft nog een week geduurd voordat ik een telefoontje kreeg van Harry. Ik was eindelijk weer een beetje op de been en was net twee dagen weer naar school geweest. M’n vriendinnen vroegen waarom ik zolang niet aanwezig was en ik loog dat ik ziek was en m’n telefoon niet kon vinden. Ze zeiden dat ze blij waren dat ik er weer was en ik moet zeggen, het voelt goed om mijn leven weer op te pakken. Maar toen kreeg ik het telefoontje van Harry. Ik schrok toen ik zijn naam op het schermpje zag staan. Ik zat in mijn kamer en beet op mijn lip. Ik kon niet opnemen. Aan de ene kant durfde ik niet omdat ik bang was om zijn stem weer te horen en weer voor hem te vallen. Ik zou hem zo vergeven, dat weet ik gewoon van mezelf. Dus ik heb hem weggedrukt. In twee uur tijd heeft hij me vier keer gebeld en twee berichten gestuurd, maar ik heb nergens op gereageerd. Ik heb zijn berichtjes nog wel, maar niet geopend. Ik ben er niet klaar voor. Ik weet niet wat er in staat, maar ik wil het ook niet weten. Eigenlijk wel, maar nee, niet nu. Ik heb mijn mobiel twee dagen op mijn kamer laten liggen, zonder er naar om te kijken. Bang om de berichtjes toch te openen. Die twee dagen heb ik bij een vriendin gezeten om mijn gedachten ervan af te zetten. Ze weten dat ik vrienden ben met Harry, of ja was nu. Maar ze weten niet het hele verhaal. Ze weten niet dat het nu niet goed gaat en dat ik me zo klote voelde door hem. Ik wil het ze ook niet vertellen. Ik wil hun reactie erop niet weten. Ze vinden hem toch al niks. Ze hebben niks met One Direction, daarom hou ik mijn mond erover.

Het is zaterdagochtend als ik brak naar huis toe loop. Drie nachten heb ik bij een vriendin gelogeerd omdat ik afleiding nodig had. M’n moeder vond dat ook, daarom liet ze me gaan. Het waren dan wel school dagen, maar we zijn netjes naar school toe gegaan en erna weer terug naar haar huis. Gisteravond zijn we uit gegaan en heb ik me lam gezopen. Iets wat ik nodig had. Maar nu heb ik barstende koppijn en ik kon niet langer bij haar blijven omdat ze vanmiddag op vakantie zou gaan. We hebben namelijk twee weken vakantie. Geen school. Heerlijk. Denk ik. Met The Script hard in mijn oren loop ik de straten over, met m’n rugtas over mijn schouder. Ik loop de hoek om, maar stop ook meteen weer met lopen als ik zijn zwarte Range Rover voor mijn huis zie staan. Ik kijk iets beter en zie hem achter het stuur zitten. Ik slik en bijt hard op mijn lip. Hij heeft me nog niet gezien. Hoelang staat hij daar al? Een harde zucht verlaat mijn mond en ik zet The Script nog wat harder en begin vervolgens te lopen. Ik steek de straat over en loop in een snel tempo naar huis. Hopend dat ik op tijd bij de voordeur ben en hem niet hoef te zien. Als ik er bijna ben, hoor ik hem mijn naam roepen en ik slik opnieuw, maar loop in een snel tempo door. Ik pak mijn sleutel vast uit mijn zak en loop onze voortuin in. Ik loop naar de deur, maar dan voel ik zijn hand om mijn pols. Ik wordt gestopt, maar ik draai me niet om. Ik hoor hem iets zeggen, maar kan er niet op uitmaken wat, omdat The Script nog altijd te hard aan staat. Ik knijp mijn ogen dicht en draai me dan toch om. Het eerste wat ik zie als ik mijn ogen open is zijn zwarte skinny jeans, met daarboven een loszittende blouse. Wat hou ik toch van zijn blouses. Nee. Niet doen. Niet zo gaan denken. Hij is een eikel. Vergeet hem. Ik kijk verder omhoog en kijk hem uiteindelijk aan. Zijn ogen. Zijn mooie ogen. Nee. Stop. Ik kijk omlaag naar de hand die nog altijd mijn pols vast heeft. Blijkbaar merkt hij waar ik naar kijk, want hij laat mijn pols los en ik laat mijn arm naast me vallen en blijf naar beneden kijken en zet mijn muziek zachter. ‘Het spijt me’ zegt hij en ik bijt op mijn lip. Natuurlijk spijt het hem. ‘Het spijt me dat ik je niet uitgenodigd heb, had ik wel moeten doen. Maar had je meegekund? Waarschijnlijk niet. Ik wist dat je naar school moest en-’ gaat hij verder, maar ik onderbreek hem. ‘Ik ben niet boos op je omdat je me niet hebt meegevraagd, Harry. Okay, misschien een beetje. Maar het ergste is nog dat je me helemaal niks hebt verteld. Het enige wat je zei is dat je op vakantie ging met Anne en Robin en vervolgens zit je hele vriendengroep op die verdomde boot’ roep ik en doe een stap naar achteren. ‘Hou haal je het verdomme in je hoofd’ ga ik verder en schud mijn hoofd. Ik kijk hem nog altijd niet aan. Ik staar naar de sleutel in mijn hand. ‘Zoals ik al zei. Het spijt me’ zegt hij en ik schud opnieuw mijn hoofd. ‘Serieus. Het spijt je? Voor wat Harry? Dat je me niks verteld hebt over die verdomde vakantie en niks van je laat horen? Of omdat je teveel tijd kwijt geraakt ben aan die verwende slet van je, waar je me overigens ook niks over verteld hebt’ schreeuw ik en mijn hoofd schiet omhoog nadat die woorden uit mijn mond gekomen zijn. Het was niet mijn bedoeling om Kendall een slet te noemen. Ik ken haar niet. Harry kijkt me ook geschrokken aan. Niet verwacht dat die woorden uit mijn mond zouden komen, maar ook misschien omdat hij niet verwacht had dat ik tegen hem zou schreeuwen. Iets wat ik nog nooit gedaan heb. We zeggen beide niks en Harry kijkt me lip-bijtend aan. “Ze is m’n vriendin niet, als je je dat afvroeg” zegt hij zacht. Die woorden maken me toch wat warmer voelen. Hij is nog steeds single. “En ik weet dat ik je mee had moeten vragen. Je denkt waarschijnlijk dat ik niet om je geef, maar dat doe ik wel. Ik geef ontzettend veel om je en ik denk dat ik het daarom niet gevraagd heb omdat ik weet dat je teleurgesteld zou zijn dat je niet mee kon. Ik wilde je geen pijn doen” gaat hij verder en ik bijt op mijn lip. Wat moet ik hier nu mee? “Ik wil je best geloven, Harry. Echt. Maar je hebt niks van je laten horen, pas nadat je vakantie voorbij was, belde je me. Ik weet zeker dat je daar echt niet aan mij gedacht heb” zeg ik en kijk naar mijn handen. “Dat is niet waar” zegt hij en ik zie in mijn ooghoek dat hij stap naar me toe zet. “Ik heb aan je gedacht. Elke dag. Vraag het Jeff of Glenne. Vraag hun hoe vaak ik het over jou gehad heb. Het zal je verbazen” zegt hij en ik kijk omhoog en meteen als ik in zijn ogen kijk, geloof ik hem. Iets in zijn ogen zeggen me dat hij de waarheid spreekt. “Waarom heb je me dan niet gebeld?” vraag ik zacht en hij kijkt kort een andere kant op, maar kijkt me al snel weer aan. “Omdat ik-” begint hij, maar stopt zijn zin. Hij aarzelt. “Ik gevoelens voor je begin te krijgen. Ik ga nu eerlijk tegen je zijn. Jeff pestte me er ontzettend veel mee en op de boot zei hij me dat ik je of uit moest vragen, of minder aan je moest gaan denken. Ik weet niet hoe jij je bij mij voelt, maar ik vindt je leuk. Ontzettend leuk. Ik wilde je het niet vertellen, omdat ik niet weet wat jij voelt en ik onze vriendschap niet wil verzieken. Maar Jeff zei dat hij compleet gek van me werd omdat ik maar niet kan stoppen met het over jou hebben. Je zit constant in mijn gedachten. Daarom dacht ik dat het misschien goed was om even geen contact te hebben, zodat ik mijn gevoelens voor je misschien kon verminderen, maar nu juist op die manier heb ik je pijn gedaan en ik haat mezelf erom. Ik dacht op dat moment aan mezelf en niet aan jou en het spijt me. Het spijt me zo ontzettend erg” ratelt hij door en ik staar hem verward aan. Mijn mond hangt een beetje open. Harry gevoelens voor mij? Nee, dit kan niet. “Lieg alsjeblieft niet” zeg ik als we elkaar enkele minuten alleen maar aangekeken hebben. Ik weet dat ie niet liegt. Ik zie het opnieuw aan zijn ogen, maar ik wil dit niet geloven. “Ik lieg niet. Ik beloof het je. Dit is de keiharde waarheid” zegt hij en hij pakt mijn handen vast, die licht beginnen te trillen. “Ik hou van je Y/N. Het spijt me ontzettend als dit niet is wat je wilt horen, maar ik kan het niet meer verbergen. Ik wil je zo graag in mijn leven, maar ik weet niet of ik het nog alleen als vrienden kan” zegt hij en hij kijkt me machteloos aan. “Ik wil meer” fluistert hij en bijt op zijn lip terwijl hij naar onze handen kijkt. Hij verstrengelt zijn vingers met de mijne en mijn hart begint steeds harder te bonken. Harry, houd van me. “Ik vergeef je” fluister ik en Harry kijkt me weer aan. “Ik vergeef je” zeg ik opnieuw. “Ik snap je nu. Ik dacht dat je geen vrienden meer met me wilde zijn. Dat je geen leven zag met mij erin, maar ik snap je nu. Ik negeerde je omdat ik hetzelfde heb” zeg ik en kijk hem huilend aan. “Wat?” zegt hij niet helemaal begrijpend. “Ik hou ook van jou, Harry en daarom dacht ik dat het beter was als ik je zou vergeten” beken ik nu eerlijk. Hij verdient de waarheid ook. “Ik vind je al een hele lange tijd leuk, maar dacht dat je mij alleen als vrienden zag en nu met dit voorval brak je me en kwam ik tot het besef dat ik je echt moest vergeten” vertel ik verder en hij schud zijn hoofd. “Nee, dat hoef je niet Y/N. Het spijt me zo ontzettend. Ik wilde je geen pijn doen. Echt niet” zegt hij, een stem vol spijt. “I know” zeg ik zacht en pak zijn handen nog wat steviger vast. Ik wil hem niet kwijt. Harry kijkt me aan en komt nog wat dichterbij, tot er nog nauwelijks ruimte tussen ons in zit. “Mag ik?” vraagt hij zacht terwijl hij kort naar mijn lippen kijkt. Ik knik lichtjes, mijn stem niet vertrouwend. Langzaam buigt hij naar voren en ik sluit mijn ogen zodra ik zijn lippen lichtjes op de mijne voel.

Best Friends but also lovers.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen