Foto bij 45 • Een smakelijke kerst

En A Darkened Heart zijn door naar de tweede ronde!! Ik loop wel inmens achter op een 1D story helaas :')
Klik
Ontzettend bedankt voor jullie steun! Het zou gaaf zijn als ik echt zou winnen haha

Ook ik zelf ben door naar de tweede ronde! Voor iedereen die gestemt heeft! Heel erg bedankt! ^^
Klik




Draco Malfoy pov

Draco paradeerde door de gangen van de lege school heen. Heerlijk die rust, dacht hij. Geen blagen die heen en weer renden door de gang, joelend en schreeuwend, alsof ze de enige waren op de wereld. Geen drukte of stress en bovenal kon hij nu eindelijk aan zijn werk zonder dat er iemand op de wacht moest staan. Hij kon gerust de Room of Requirement in en uit lopen zonder dat hij bang hoefde te zijn dat hij een leerling of leraar tegen het lijf zou lopen. En hoewel die twee idioten, Goyle en Grabbe, prima werk verrichten, waren zij minder sluw dan Draco zelf en raakte onnodig in paniek als er iets mis ging. Nu zonder hen en zonder andere leerlingen, kon hij lekker zijn gang gaan. De leraren keken niet naar hem op of om. Zij verbleven namelijk vooral in hun kantoortjes en kwamen alleen voor de maaltijden nog uit hun schuilplaatsen vandaan om zich vervolgens weer te verbergen tot de tafel weer gedekt werd. Behalve op kerstavond natuurlijk, dan moest het weer een groot festijn zijn. En dat voor die vijftig paar leerlingen die hier misschien nog waren. Draco was de enige uit zijn jaar die nog aanwezig was, niet dat hij het erg vond. Hij kon zelf bepalen wat hij wilde doen op een dag en waar hij over na kon denken en hoefde geen rekening te houden met anderen. Hij had de Slytherins gemeenschappelijke ruimte voor zichzelf -wanneer hij de kleintjes had weggestuurd natuurlijk- en kon zo laat opblijven als hij wilde. Hij vond het heerlijk dat hij met niemand rekening moest houden, want iedereen zat lekker thuis. Op een paar Slytherins en Ravenkkauwers na dan. Eens in de zoveel tijd passeerde hij nog een Gryffindor, maar alle Hufflepuffs waren verdwenen. Dat was natuurlijk geen wonder, want zo ging het elk jaar. Er was geen Hufflepuff die kerst niet met zijn geliefde familie wilde vieren, niemand behalve Eleanor. Zij was vaak de enige uit haar afdeling die tijdens kerst nog door de schoolgangen zwierf. Soms met bekende en soms alleen. En hoewel zij niet het type was dat tijdens kerst graag alleen was, leek ze er nooit veel moeite mee te hebben. Hij had haar altijd met een boek zien lopen of zien praten met leerlingen uit andere afdelingen. En als er geen leerlingen waren, maakte ze wel een babbeltje met de geesten die door de gangen spookten. Hem sprak ze nooit aan. Eigenlijk sprak ze weinig met zijn gehele afdeling, maar dat waren dan misschien ook niet haar mensen. Sommige eerste jaars nog wel en ze aarzelden ook niet om ze de weg te wijzen als ze het nodig hadden, maar vanuit zichzelf vermeed ze hen liever en verstopte zich achter een boek. Ze bezette vaak de linker tafel in de bibliotheek, vlak naast het raam, zodat ze naar buiten kon staren wanneer ze afleiding zocht.
Maar dit jaar was ze spoorloos.
Hij had haar de hele vakantie nog niet op school gezien. Niet omdat hij nou zo graag een gesprek met haar aan ging, maar meer om het feit dat hij wat afleiding nodig had en zij precies de persoon was die hem dat kon geven. Hij was niet opzoek naar ruzie of drama, want dat zou zijn kant toch al op komen waaien. Het was het feit dat, wanneer hij naar haar keek terwijl ze een boek las, hij kalmeerde. Alsof ze een golf van tederheid en ontspanning uitstraalde. Deze gedachten duurden bij hem echter maar een minuut of vijf, voordat hij begon na te denken wat hij allemaal wel niet met haar zou doen als hij die kans kreeg. Maar die kans zou er nooit komen. Na alles wat hij haar had genoemd in de vorige jaren, was hij er altijd zeker van geweest dat ze hem haatte. En toch bleek telkens weer het tegendeel, want ze praatte nog wel tegen hem, ondanks dat hij zijn mond hield. Ze intrigeerde hem en het enige dat hij van haar verlangde, was dat zij zijn honger naar lust zou stillen. Ze was als het verlangen naar zoetigheid, dat alleen gestild kon worden als hij haar zou proeven. Wat hij voor haar voelde, was geen liefde, maar wel een sterke aantrekkingskracht waarvan hij geen idee had waar het vandaan kwam. Onmacht misschien? En het feit dat ze onbereikbaar was dat maakte dat hij meer op haar wilde jagen. Hij had er geen antwoord op. Maar hoe het ook allemaal in elkaar stak, dit jaar was ze er niet. Misschien was dat ook maar beter, dan ging hij niet opzoek naar afleiding en kon hij zichzelf eraan herinneren wat hem te doen stond.
Draco stopte met lopen en staarde uit het raam. Waar zat hij met zijn gedachten? Misschien moest hij afleiding zoeken van haar. Misschien zou dat zorgen dat hij niet meer telkens aan haar dacht en zichzelf afleidde van zijn werk. Überhaupt zou hij niet aan haar moeten denken, maar tegenwoordig wist hij niet waar hij wel en niet over kon nadenken. Zijn verstand zei zijn werk, maar zijn hart wilde dat niet. Hij wilde gewoon van die zorgen af en de stress ontwijken. Als hij alleen maar een manier kon bedenken om zijn gedachten er vanaf te halen.
Zacht gegiechel weerklonk in de gang en er kwamen een paar Ravenclaw studentes langslopen, waaronder Emilee Becker, een vijfde jaars studente waar Draco van wist dat ze hem al een tijdje beoogde. Haar blauwe ogen bleven hem volgen, terwijl ze de hoek om liep, waarna ze nog een keer kort naar hem omkeek en hem een glimlach toe wierp. Haar blonde haren golfde langs haar nek terwijl ze liep. Draco staarde haar aan, alsof zijn gebeden waren gehoord kwam een afleiding naar hem toegelopen. Dit kon hij zonder spijt doen, ze was een volbloed heks, dat maakte hem alleen maar zekerder van zijn zaak. Hij grijnsde in zichzelf, propte zijn handen in zijn zakken en leunde tegen de muur aan. Misschien zou deze kerstvakantie toch nog leuk gaan worden.

De blonde haren verdwenen de hoek om de bibliotheek in, ze was alleen, precies zoals Draco haar wilde hebben. Hij had haar de hele dag gevolgd en gehoopt dat ze zich een keer zou afzonderen van haar vriendinnen, zodat hij haar kon aanspreken. En hoewel hij absoluut geen gevoelens voor haar had, ze was knap, had een goed figuurtje en misschien nog wel belangrijker, vond het niet erg als Draco naar haar keek. Hij vervloekte zichzelf dat hij nooit achtie had ondernomen. Deze prooi was zo makkelijk te grijpen en toch had hij het nooit geprobeerd.
Hij volgde haar naar binnen en haalde een hand door zijn blonde haar heen, waardoor deze wat in de war raakte. Hij sloot de deur achter zich en keek om zich heen, het was stil in de bibliotheek en zelfs madam Pince leek niet aanwezig, wat een mazzel. Hij liep de smalle paadjes door tussen de hoge boekenkasten, opzoek naar Emilee. Hij vond haar achterin. Ze stond op haar tenen en probeerde een boek op een hoge plank weg te zetten, waardoor -viel hem op- haar rokje wat omhoog schoof over haar middel en een goed overzicht gaf van haar lange benen. Draco volgde haar lange benen omhoog en beet een keer op zijn lip. Hij voelden zijn hart razen en zijn handen werden klam. Ze was de perfecte afleiding.
Hij liep naar haar toe en pakte het boek uit haar handen. 'Laat mij maar,' zei hij grijnzend, terwijl hij het boek voor haar op de plank zette. Even leek ze geschrokken van zijn plotselinge verschijning, maar toen ze zag dat hij het was, begon ze te blozen. 'Dag Draco, wat doe jij hier nog in de kerstvakantie?'
Hij haalde zijn schouders op en leunde nonchalant tegen de boekenkast aan. 'Mijn ouders zijn te druk,' loog hij. Ze was waarschijnlijk niet op de hoogte van het feit dat zijn vader in Azkaban zat.
Emilee knikte begrijpend. Het was overduidelijk dat zijn afstandelijkheid voor haar geen verrassing was. Draco keek naar haar, terwijl ze haar blik van hem afwende, niet wetend wat ze moest zeggen. Een blonde pluk haar viel voor haar gezicht en Draco grijnsde. Hij bekeek haar even. Haar witte bloesje zat strak om haar lichaam heen en hij kon duidelijk de randen van haar witte hemd er doorheen zien schijnen. Hij klemde zijn kaken op elkaar en trok zijn handen een keer samen. Zoveel gedachten schoten door hem heen toen hij haar figuur bewonderden. Nu had hij zijn kans, nu waren ze alleen.
Hij hief zijn hand en veegde de pluk haar achter haar oor. Toen liet hij zachtjes zijn ranke vingers langs haar kaak glijden en duwde haar kin wat omhoog, zodat hun ogen elkaar ontmoeten. Hij keek haar doordringend aan en staarde naar haar volle, rode lippen, die een tikkeltje van elkaar verwijderd stonden.
'Wat doe je?' vroeg ze bijna fluisterend.
'Iets waar ik al een tijdje naar verlang.' Hij trok haar dichter naar zich toe en kuste haar. Voor een paar seconde kuste ze hem niet terug, maar uiteindelijk voelde hij haar ontspannen en sloeg ze haar armen om zijn middel heen. Haar contact, maakte dat hij alleen maar meer van haar wilde proeven en hij begon haar gretiger te zoenen. Maar Emilee was taai en liet zich niet zomaar door hem domineren. Haar handen gleden over zijn lichaam naar zijn schouders en toen naar zijn hoofd, waar haar vingers zich door zijn witte lokken groeven. Zachtjes beet hij op haar onderlip en toen hij haar hoorde kreunde, grijnsde hij in de kus en draaide haar om, zodat ze met haar rug tegen de boekenkast aan stond. Kriebels verspreidde zich door zijn torso heen en zijn ademhaling versnelde. Hij greep haar heupen vast en drukte haar lichaam tegen zich aan, zodat hij elke beweging die ze maakte kon voelen. Zijn tong gleed langs haar tanden, smekend om binnen gelaten te worden. Ze opende haar mond en gaf hem toestemming, waarna ze haar handen naar zijn schouders bracht en haar nagels in zijn vlees zetten. Haar techniek was feilloos en het maakte hem alleen maar enthousiaster. Zijn handen gleden over haar zijdes heen en zijn vingertoppen drukte in haar huid. Allerlei gedachten vulde zijn hoofd en net op het moment dat hij de knoopjes van haar bloes los wilde maken, hoorde hij een deur opengaan en verbrak de kus. Geschrokken keek hij om en zag een figuur langs het pad struinen. Hij keek om naar Emilee en grijnsde. 'Het ziet er naar uit dat we dit een andere keer moeten vervolgen.'

Reacties (8)

  • BitchBadAss

    "Het ziet er naar uit dat we een andere keer moeten vervolgen"

    Draco schat waar zijn je slytherin kwaliteiten naar toe niet opeens de player uithangen joh! Je ben wel fucking fullblood/pureblood

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Hahahaha omg Draco toch

    4 jaar geleden
  • Flace

    Leuk hoofdstuk!
    Gefeliciteerd trouwens met je Quibbler award!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    "Geen blagen die for de gangen renden". Letterlijk mij aan het begin van dit schooljaar omdat de eerste- en tweedejaars nu in een ander gebouw zitten.
    Also, waar is Draco's vader dan druk mee? In Azkaban zitten? sorry i had to
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ow Draco ze gaat je hierom haten en je weet het

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen