Foto bij 74 • Valse blijdschap



Toen Eleanor de volgende ochtend wakker werd, waren Susan en Jenna al naar het ontbijt vertrokken. Ze douchte zichzelf snel en kleedde zich aan. Zuchtend staarde ze in de spiegel terwijl ze de knoopjes van haar bloes vast deed. Rondom de ketting was haar huid nog rood. Dikke striemen groeven zich door haar huid, als houtwormen die zich door een plank hadden geboord. Bij een enkele aanraking waren de striemen al gevoelig en begon haar huid te zeuren. Ze knoopte het laatste knoopje dicht en trok haar cardigan aan. Toen ze terug liep naar de slaapkamer, pakte ze het flesje met de zon-gele vloeistof erin mee en liep richting de keukens. Ze kon niet gezellig bij de anderen in de ontbijt zaal gaan zitten, niet zonder dat iemand zou zien dat ze iets in haar thee zou gieten. Maar een paar druppels zou voor de gehele dag voldoende moeten zijn, dus tijdens de lunch kon ze misschien wel bij haar vrienden zitten. Eleanor kietelde de peer op het schilderij en opende de doorgang naar de keuken. Toen ze daar binnenkwam, waren de tafels al leeg. Al het eten was al omhoog gestuurd naar de Great Hall. Een paar huiselven keken nieuwsgierig om toen ze langs kwam lopen en plaats nam aan de tafel. Ze zette het flesje op de tafel neer en keek erna. Ze hoopte maar dat het zou werken. En anders moest ze iets anders verzinnen.
'Mevrouw Whelan?'
Eleanor keek om en zag Dobby aan komen lopen, de elf waarvan ze wist dat hij veel contact had met Harry.
'Dag Dobby,' zei ze met een glimlach. 'Zou je een kopje thee en een broodje voor me kunnen klaarzetten.'
De elf kwam dichterbij en keek haar verbaasd aan, waarbij een van zijn oren wat omhoog ging staan. 'Waarom is mevrouw niet bij haar vrienden? Wil ze niet liever daar zijn?'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Nee, vandaag even niet,' antwoordde ze en wende haar gezicht van hem af.
Dobby zei even niets meer. Het was Eleanor al duidelijk dat hij zich afvroeg waarom ze niet bij haar jaargenoten wilde zitten, maar hij vroeg er niet meer naar. 'Dobby zal uw ontbijt halen, mevrouw, wacht u maar.' Hij liep weer weg van de tafel en huppelde van de ene kant van de kamer naar de andere, waarna hij terug kwam bij Eleanor met een dienblad waar een kopje thee op stond en een broodje met zoetbeleg. 'Alstublieft.' Hij zette het dienblad op tafel neer en keek haar glimlachend aan, terwijl hij een paar keer met zijn grote ogen knipperde.
Eleanor gniffelde, wat was hij toch schattig. 'Dank je wel, Dobby, dat was heel lief van je.' Het moment dat de woorden haar mond hadden verlaten, omringde de brandende pijn haar nek. Ze kneep haar ogen dicht en probeerde enig gejammer tegen te houden.
'Mevrouw Whelan, voelt u zich wel goed?' vroeg Dobby bezorgd en Eleanor knikte door haar pijn heen. 'Een kopje thee doet wonderen,' kreunde ze en probeerde weer rechtop te zitten, maar het was alsof de ketting haar nog niet genoeg gestraft had en begon heftiger te branden. Tranen prikten in haar ogen en ze voelde haar hoofd bonken. Alsof iemand haar nek bewerkte met gloeiend ijzer en met elke seconde leek het te versterken. Haar zichtbeeld werd waziger en ze verslapte. Met een klap viel ze van de bank af op de grond en de wereld om zich heen verdween. Het was alsof haar lichaam de pijn niet meer kon trekken en zichzelf afsloot. Het moment dat ze haar ogen weer openden, zag ze Dobby's grote ogen haar aankijken. 'Dobby zal hulp halen!' riep hij met een pieperige stem en maakte aanstalten weg te lopen.
'Nee,' kraamde Eleanor uit en greep met trillerige handen naar Dobby's kledij. Haar arm voelde zo zwaar dat het haar moeite kostte om hem op te tillen. Ze probeerde overeind te krabbelen en het moment dat ze dat deed, kwamen er van alle kanten huiselven aan om haar te ondersteunen. Toen ze op haar knieën zat, lieten ze haar weer los en keken haar met grote ogen aan.
'Mevrouw Whelan, heeft u pijn?' vroeg Prolly, een andere huiself die net haar arm ondersteund had.
Eleanor schudde haar hoofd. 'Ik viel me niet zo lekker, dat is alles.'
'Wilt u uw kopje thee?' Grilly sprong op de bank en pakte voorzichtig het kopje van tafel. Ze reikte haar het kopje aan en glimlachte voorzichtig. Eleanor nam het kopje dankbaar aan. 'Het flesje,' zei ze bijna fluisterend en Grilly pakte het van tafel. Eleanor goot een paar druppeltjes van de vloeistof in het kopje en drukte de kurk er weer op.
'Mag Dobby weten wat dat is?' vroeg Dobby terwijl hij nieuwsgierig in het kopje probeerde te kijken.
'Het drankje zorgt ervoor dat dit niet meer gebeurt,' legde ze uit en nam een slokje van de thee. Direct voelde ze een warme gloed door haar heen vloeien en dreven haar problemen langzaam weg, alsof het niet meer uitmaakte wat er gaande was, ze was gelukkig en hoefde zich geen zorgen te maken.
'Luister,' sprak ze de huiselven toe toen ze nog een slokje had genomen. 'Ik vertrouw erop dat niemand te weten komt wat hier zojuist is gebeurd. Kan ik op jullie vertrouwen?' Ze keek de groep rond en wachtte tot de huiselven om haar heen allemaal hadden geknikt. 'Goed.' Ze stond op, nog wat trillerig en beverig en nam plaats op de bank om haar ontbijt op te eten. Ze dronk het laatste beetje thee uit het kopje en verliet de keuken. Haar nek deed nog zeer van de ketting, maar door het drankje leek het haast alsof ze dit niet meer voelde. Het was alsof haar zorgen haar lichaam werden uitgestoten en alleen nog maar vrolijke gedachten en emoties werden binnengelaten. De glimlach die op haar gezicht verscheen, was deze keer echt. Ze voelde zich zowaar lekker in haar vel zitten, vrolijk en energiek. En alhoewel ze wist dat het gevoel alleen maar werd veroorzaakt door het drankje, het maakte haar niks uit, want ze voelde zich beter en ze had weer zin in een nieuwe dag. Met grote passen liep ze richting de ontbijtzaal en huppelde naar binnen, vrolijk zwaaiend naar bekenden. Ze nam plaats aan tafel naast Jenna en glimlachte. 'Goedemorgen!'
Justin en Ernie keken verbaasd op. 'Zo, iemand is met het goeie been uit bed gestapt,' grapte Justin.
Eleanor knikte instemmend. 'Ik voel me ook beter. Ik denk dat ik echt gewoon in een dipje zat,' loog ze.
'Heb je goed geslapen?' vroeg Susan, terwijl ze het laatste beetje sap uit haar beker dronk, voordat al het eten van tafel verdween en de leerlingen opstonden om naar hun les te gaan.
Opnieuw knikte ze en stond op toen ze Luna aan zag komen lopen. 'Luna!' riep ze en zwaaide naar haar. 'Ik moet gaan jongens.'
Luna zwaaide vaag naar haar en kwam haar tegemoet lopen, waarna ze samen de schoolgronden op liepen. Het was prachtig weer buiten en niet al te fris, al hoewel er verderop heel wat wolken te zien waren.
'Ik hoop maar dat het droog blijft,' zei Luna terwijl ze opkeek naar de lucht. De lucht zag er verderop inderdaad vrij grijs uit en toen Eleanor en Luna aankwamen bij Hagrid, trok de grijze lucht dichter naar Hogwarts toe. Maar het maakte Eleanor niks uit. Ze voelde zich zo opgewekt dat ze haast zin had om in die regen te dansen. Wat kon haar het schelen? Je leeft maar 1 keer.
'Eleanor, kan 'k je spreken,' hoorde ze Hagrid roepen toen Luna en zij zich aansloten bij de andere leerlingen. Eleanor knikte opgetogen en liep naar Hagrid toe. 'Wat is er Hagrid?'
Hagrid knielde voor haar neer, dit was duidelijk niet iets waarvan hij wilde dat anderen het zouden horen. Hij keek een keer schichtig om zich heen en sprak haar toen aan met een lage stem. ''k heb Fang opgesloten, maar hij lijk compleet z'n zelf weer. 'K zou nie' weten wat d'r was gebeurt de vorige keer.'
Eleanor glimlachte en wuifde een keer met haar hand. 'Het maakt niet uit Hagrid. Wat Fang bezielde, zullen we vast niet achter komen, maar ik ben in orde, dus maak je er maar niet druk om.'
Hagrid keek haar even aan en stond toen op. ''K houd 'm binnen voorlopig.' Hij draaide zich om en wilde weer weglopen, maar keek nog een keer om naar Eleanor en glimlachte. 'Goe' je weer vrolijk te zien. Je leek wat verontrust de laatste tijd.'
Eleanor begon te glunderen, het werkte! Hagrid had nooit wat gezegd over haar uitstraling van de laatste paar weken, maar het was hem duidelijk wel opgevallen. Het was alsof er een last van haar schouders viel. Als Hagrid het in de gate zou hebben, dan de rest ook. De hele les door deed ze vrolijk mee en was ze ver van haar stille zelf. Ze voelde zich vrijer dan ooit en vergat even het probleem dat om haar nek hing. Toen ze het volgende lesuur bij het lokaal aankwam en Hermione, Harry en Ron begroette, keken ze raar op.
'Het is goed te zien dat je weer in je hummetje zit.' Hermione omarmde haar en liep met haar naar binnen. Ze nam plaats op de bank naast Draco en staarde vooruit de klas in. Ze had zowaar zin in de les en was voor een keer niet bang dat ze met ingehouden pijnkreten de klas moest uitrennen.
In haar ooghoek zag ze een paar ogen haar aanstaren en ze keek om. Het was Draco die haar aankeek, maar niet met een ijskoude blik die ze normaal in zijn ogen zag.
'Wat is er?' vroeg ze voordat ze het doorhad. Hij knipperde een keer met zijn ogen en keek haar toen recht in haar ogen. 'Niks,' bromde hij en draaide zich toen van haar weg.
Eleanor grinnikte. 'Wat is er nou, Draco?' De euforie in haar lichaam leek haar niet alleen vrolijk te maken, maar ook een heel stuk vriendelijker en impusiever, alsof het de haat voor ieder persoon aftapte en haar tong liet spreken voordat haar hoofd wist waar ze mee bezig was.
'Je smoel. Je was zo lekker stil de laatste tijd,' antwoordde hij zonder haar aan te spreken.
De glimlach op haar gezicht verdween even en er viel een stilte tussen hen. Ze trok haar wenkbrauwen op en rolde een keer met haar ogen. 'Wat jij wil, Draco, bij mij kan er tenminste nog een lachje vanaf.'
Met een ruk draaide hij zijn hoofd naar haar om, maar hij zei niks. Hij staarde haar enkel aan. Eleanor kon er niet achter komen of het van woede was of onbegrip, maar één ding wist ze zeker; blij was hij niet.
Ze fronste haar voorhoofd. 'Wat?' bromde ze. Maar ze kreeg geen antwoord meer van hem, want Snape was begonnen met de les en keek gevaarlijk lang haar kant op. Ondanks haar enthousiasme voor de les vandaag, gingen ze niks spannends doen en gebood Snape ze alleen maar hoofdstukken uit het boek te lezen over Dementors, aangezien daarover morgen een verslag moest worden ingeleverd, iets dat Eleanor glad was vergeten. Er werd haast het hele lesuur niet gesproken, maar Eleanor kon het abnormale gedrag van haar buurman niet echt uit haar hoofd zetten. Ze probeerde zich wel op haar boeken te concentreren, maar ze kreeg het niet voor elkaar. Elk zintuig van haar lichaam leek zich op hem te concentreren. Ze rook zijn exotische, dure aftershave en snoof zo onopvallend zijn geur in, waarna ze met gesloten ogen haar adem in een teug uitblies. En met elke beweging die hij maakte, merkte ze dat ze naar hem omkeek. Ze voelde zich uiterst ongemakkelijk, maar kon er geen reden voor bedenken. Pas toen ze de klas verliet, kreeg ze weer wat grip over zichzelf. Ze schudde haar hoofd om de opgekropte opwinding van zich af te schudde. Het was vast een van de bijwerkingen van het drankje, dat ze niet alleen geluk bij zichzelf creëerde maar ook meer energie. Hoe het ook zijt, ze zat weer prima in haar vel en haar vrienden hadden het ook gemerkt. Als ze dit een paar dagen zou volhouden, dan zouden ze er niks meer over vragen, daar was ze positief over.

Reacties (3)

  • Altaria

    Ik hoop dat ze nu de oplossing vind voor haar ketting! Met een beetje hulp van Felix

    4 jaar geleden
  • Mouli

    H100 moet opschieten trolololol
    Ik hoop dat dr flesje niet te snel leeggaat , nu ze zich eindelijk weer beter voelt! Of straks raakt ze m kwijt O:

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Toch moet ze hulp vragen voor de ketting, straks praat Dobby nog zijn mond voorbij!
    En dat zou niet goed zijn.
    Draco! Wat doe je nou met Ella!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen