Foto bij 019

It is truly heartbreaking to say the least, that 'beautiful' has become preferably the perfect carving of a bone, and the unblemished blanket of a skin. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


In een fractie van seconde had Harry zijn hoofd gedraaid, nu evenzeer kijkend naar de dreigend uitziende man even verder. Het grillige litteken dat zijn gezicht diagonaal tekende, zag er nog enger uit dan de vorige keer, al was het evenzeer mogelijk dat ik het zo aanvoelde door het feit dat hij duidelijk een bedreiging voor me vormde.
Quasi ontspannen leunde hij met zijn schouder tegen de deurpost, zijn overdreven gespierde armen gekruist voor zijn borst.
"What the fuck doe jij hier?" blafte Harry naar Finn, terwijl ik me opduwde met mijn ellebogen en ademloos mijn zwarte jurkje naar beneden duwde.
"Ik kom mijn beste vechter bezoeken." grijnsde hij, voor hij zijn doordringende blik op mij richtte en over zijn lippen likte.
"Hey, Lily." zei hij langzaam, zodat een verafschuwde rilling over mijn rug liep.
"Rose voor jou." snauwde Harry, zich omdraaiend terwijl ik me van de tafel liet glijden.
"Ga naar de inkomhal en wacht daar op me." mompelde hij. Ik vermoedde dat hij mijn grote onrustige ogen opmerkte, want snel gleed hij met zijn duim en wijsvinger langs mijn kaaklijn, me een geruststellende blik toewerpend.
"Ze hoeft nergens heen te gaan." grijnsde Finn, maar Harry knarste enkel met zijn tanden.
"Ga." mompelde hij met een knikje in de richting van de gang.
Net toen ik echter een stap in de richting van de hal zette, sloot Finn de deur en ging ervoor staan, me met een smerige grijns aankijkend.
"Ik zei dat ze nergens heen hoeft te gaan. Ik blijf niet lang. Ik wilde jullie niet storen. Alweer." Hij grijnsde en keek kort naar de tafel, terwijl Harry mijn onderarm greep en me naar zich toe trok.
"Haz." voegde hij er uitdagend aan toe, en ik voelde Harry's grip op mijn pols verstrakken.
Zenuwachtig ademde ik in en uit. Ik wilde hier niet zijn, ook al voelde ik me veilig bij Harry. Finn boezemde me tegenwoordig meer angst in dan wat dan ook, en ik kon enkel hopen dat hij snel weer zou vertrekken, hopelijk zonder herrie te schoppen.
"Vreemd, ik heb je nog nooit op die manier met een meisje zien omgaan." zei hij, zijn ogen langzaam over me heen laten glijdend en kort over zijn onderlip likkend.
"Is ze zo speciaal?" vroeg hij.
"Waarom ben je hier?" snauwde Harry, terwijl hij me subtiel achter zijn grote sterke lichaam duwde.
"Ik heb je al enkele keren proberen op te bellen." antwoordde de ander, amper aangedaan door zijn harde toon, terwijl hij afwezig met zijn vinger over de deurklink gleed.
"Ik was aan het trainen." Finn snoof schamper.
"Dat zag ik." blafte hij. Spottend keek hij naar de tafel, alsof het idee van onze verhitte kus hem allesbehalve aanstond. Ongemakkelijk keek ik naar de grond eens hij zijn koele ogen op mij richtte.
"Nooit gedacht dat ze je type zou zijn, Harry."
"Het gaat je geen fuck aan." gromde de jongen voor me, zijn grote hand nog steeds rond mijn onderarm, als om zichzelf ervan te overtuigen dat ik er nog was.
"Ze is zo... onschuldig."
"Kijk niet naar haar." snauwde Harry.
"Heeft Zac je het blad met data gegeven?" vroeg Finn, zijn opmerking negerend.
"Ja, waarom?" Niet-begrijpend keek ik naar Harry's achterhoofd, tot ik me Zacs bezoek aan de club enkele dagen geleden terug herinnerde. Hij had Harry toen een blad papier gegeven, herinnerde ik me nog.
"Je hebt niets laten weten." Harry snoof.
"Ik moet ze nog voorleggen aan Jim. Ik weet niet wanneer mijn legale wedstrijden vallen, bespreek het met hem." Ik fronste, naar de grond kijkend toen ik opnieuw herinnerd werd aan zijn wedstrijden.
Wat bedoelde Finn? Welke data? Voor zijn illegale wedstrijden?
"Jim haat me." snauwde Finn.
"Terecht." gaf Harry als enig koel antwoord terug.
"Ik vraag het hem zelf wel en ik laat het je deze week nog weten. Is dat alles?" vervolgde hij geërgerd.
De man voor ons antwoordde niet, maar zette enkele stappen in onze richting. Onmiddellijk trok Harry me tegen zijn warme lichaam.
Finn grijnsde: "Je geeft haar een verkeerd beeld van me, jongen. Straks denkt ze dat ze bang moet zijn van me."
"Blijf uit haar buurt. Je hebt gezegd wat je moest zeggen, je kan vertrekken." blafte Harry.
"Is ze beter dan andere meisjes, Harry?" Gespannen keek ik van de één naar de ander, opmerkend hoe Finn hem uitdagend aankeek.
"Fuck off." snauwde hij, maar Finn richtte zich op mij.
"Laat hij je goed voelen?" Ik antwoordde niet, hem enkel schuchter aankijkend en hopend dat hij weg zou gaan.
"Ik kan je beter laten voelen." grijnsde hij vies.
"Laat haar met rust en vertrek." zei Harry woest, zijn spieren duidelijk gespannen.
"Het is schattig te zien hoe je haar beschermt tegen mij, Harry." spotte Finn, nog een stap naar ons toe zettend.
"Weet ze dat je er de voorbije week iedere dag was, wakend over haar telkens ze een voet buiten zette?"
Wat?
Ik draaide mijn hoofd ontzet in Harry's richting, maar hij bleef zijn ogen strak op Finn gericht houden. Die laatste keek mij nu grijnzend aan.
"Elke avond stond hij er, aan je schoolpoort, wachtend tot hij je zag en zeker wist dat je veilig thuis raakte."
Sprakeloos opende ik mijn mond, Harry's naam verward mompelend, al negeerde hij me.
"Hou je fucking mond." snauwde hij, maar Finn vervolgde: "Het was lief te zien hoe beschaamd hij was toen ik hem er de derde dag vond."
"Het feit dat je er ook was, bewijst misschien dat het nodig was dat ik er stond." gromde Harry. Hij probeerde het zelfs niet te ontkennen.
"Ik zou niets met haar proberen." zei Finn schouderophalend, terwijl hij nonchalant tegen de tafel leunde en mij vervolgens aankeek.
"Niet waar iedereen het kan zien." vervolgde hij met een smerige blik in zijn ogen, voor hij zijn blik langzaam over mijn lichaam liet glijden.
"Je blijft met je poten van haar af." waarschuwde Harry hem, wat meer voor me gaan staand, zodat hij me tot mijn opluchting aan Finns zicht onttrok.
"Wat zei je daarnet tegen haar? Dat ze er nog niet klaar voor was?" grinnikte de zwartharige, eng uitziende man, de opmerking negerend. Ik zag Harry verstrakken, en angstig greep ik zijn bovenarm voor het uit de hand zou lopen.
"Ik heb nog nooit iemands eerste keer gekregen, wist je dat? Ik vraag me af hoe het voelt met een maagd." grijnsde hij.
"Misschien kan ik het met jouw meisje eens uittesten."
"Als je denkt dat ik dat zou toelaten, ben je fucking achterlijk. Ik laat je haar met geen vinger aanraken." snauwde Harry woedend, terwijl ik lichtjes trilde en me wanhopig afvroeg op hij iets van zijn dreigementen meende. Ik wilde hier weg; nu.
"Ik heb je toestemming niet nodig." gaf Finn als antwoord, vervolgend: "Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor ik haar ook met haar benen open op een tafel krijg, speciaal voor mij."
"Harry!" riep ik nog verschrikt, maar hij was al naar de man gestormd en had hem bij zijn kraag gegrepen.
"Je houdt je fucking mond over haar. Je kijkt niet naar haar, je denkt niet aan haar en je komt vooral niet in haar buurt. Als ik je nog maar één verkeerde beweging zie maken of haar nog één keer bedreigt, kan je je klotewedstrijden op je buik schrijven. Je blijft bij haar weg, of ik stop ermee." snauwde hij woedend, hem moeiteloos vooruit trekkend en een harde duw in de richting van de deur gevend.
Finn keek hem een tel geschrokken aan terwijl hij zijn evenwicht vond, maar kreeg toen een duistere blik in zijn ogen, zodat ik angstig mijn vingers naar mijn lippen bracht en een geschrokken geluidje uitstootte.
"Zielig! Alles wat je hebt bereikt opgeven voor een meisje? Wat ben je nog van plan te nog doen? Anderen laten vallen voor haar en wachten tot ze eindelijk klaar voor je is? Ze is het verdomme niet waard!" zei hij, Harry aanvallend aankijkend, en ik kon enkel hopen dat ze zich allebei in toom zouden houden.
"Het zijn je zaken niet." blafte de woedende, prachtige jongen.
"Harry." probeerde ik hem zachtjes te kalmeren, maar hij negeerde me.
"Denk je dat ik mijn beste vechter zo gemakkelijk laat gaan?" reageerde Finn, zijn vinger naar hem uitstekend.
"Wat denk je hiervan, jongen? Als jij me nog één keer op die toon aanspreekt of dreigt ermee te kappen, dan kom je er de volgende keer minder goed vanaf. Je wilt toch niet dat je prinsesje de gevolgen van jouw domme keuzes moet voelen?"
Trillend beet ik op mijn onderlip, volledig in de war en angstig.
Waarom betrok Finn me hierin? Ik had niets te maken met Harry's wedstrijden...
"Is dat een waarschuwing?" gromde Harry, zijn handen naast zijn lichaam ballend.
"Waarom vertel jij het me niet? Je geeft zogezegd niet om haar, dus veel zou het je niet moeten kunnen schelen." snauwde Finn, net toen ik een derde stem bij de deur hoorde: "Wat is hier aan de hand?"
Ik kon wel huilen uit opluchting toen ik Jim binnen zag komen, een groene sportzak over zijn schouder. Onmiddellijk verstrakte hij toen hij de man bij ons zag staan.
"Wat doe jij hier?" snauwde hij. Finn wierp hem een minachtende blik toe.
Nog voor hij echter had kunnen antwoorden, had Jim al vervolgd: "Je weet dat ik je niet in mijn fitness wil."
Hij zette een stap achteruit en knikte naar de gang, ten teken dat hij beter vertrok.
"Ik was nog niet klaar met Harry." blafte Finn, en voorzichtig liep ik vooruit, Harry's pols grijpend in een poging hem tegen te houden domme dingen te doen. Hij trok zich echter ruw los.
"Ik heb je niets meer te zeggen. Ik bel je morgen op in verband met de data." zei hij koeltjes, zijn handen tot vuisten ballend naast zijn lichaam.
Finn snoof en wierp me een laatste blik toe.
"Ik zou je mooie oogjes openhouden, liefje. Je weet nooit wanneer we elkaar nog eens tegenkomen."
"Vertrek." spoorde Jim hem aan, terwijl hij de deur in een veelzeggend gebaar wat verder opentrok.
Minachtend keek Finn hem nog eens aan, voor hij langs hem beende en wegliep.
Ik ademde trillerig uit, nu pas beseffend dat ik mijn adem had ingehouden, en kruiste mijn armen voor mijn borst.
Met een donkere blik in zijn ogen bestudeerde Jim Harry.
"Wat deed hij hier?" snauwde hij. Harry negeerde het en draaide zich om, naar zijn sportzak lopend zonder me een blik waardig te keuren.
"Harry." blafte Jim.
"Weet ik veel. Hij is fucked up." gromde de jongen, waarna hij zijn rode short onverwachts over zijn heupen duwde, zodat zijn witte boxer tevoorschijn kwam. Snel wendde ik mijn ogen af, mijn blozende gezicht op Jim richtend.
"Eerst verkloot je je training en dan zet je de gang in rep en roer. Je had hem moeten wegsturen, verdomme! Waarom werk je jezelf altijd in de nesten?" preekte hij, terwijl ik langzaam naar de tafel liep, waar mijn tas verloren op de grond lag. Met een ongemakkelijk gevoel raapte ik het op en hing het over mijn schouder.
"Denk je dat ik niet heb geprobeerd hem te laten vertrekken? Hij bleef Lily lastigvallen." antwoordde Harry koeltjes, en kort keek ik in zijn richting. Ik beet zacht op mijn onderlip toen ik zag hoe hij een zwart T-shirt over zijn hoofd trok, zijn getatoeëerde bovenlichaam bedekkend. Met een vluchtige beweging haalde hij het elastiekje uit zijn haar en kamde met zijn vingers door zijn bruine krullen, voor hij ging zitten en zijn schoenen aantrok.
Ik was haast opgewonden dat hij me op die manier wilde verdedigen, maar het leverde me enkel nog meer onwelkome kriebels in mijn buik op. Harry had me in zijn greep en ik begon meer en meer te beseffen dat ontsnappen onmogelijk was, tot in die mate dat ik me begon af te vragen of iemand zich zo langzaam en subtiel in je hart kon nestelen, dat er uiteindelijk een moment kwam dat het haast een deel van jezelf werd. Ik kon enkel hopen dat het niet het geval was.
"En wiens fout is het dat ze hierin betrokken wordt, denk je?" snauwde Jim. Harry klemde zijn tanden op elkaar en keek hem woest aan.
"Ik heb hem niet gevraagd haar te stalken, Jim. Ik probeer haar net uit zijn buurt te houden." antwoordde hij aanvallend, recht gaan staand en zijn jas van de kapstok rukkend.
"Gedraag je dan volwassener. Morgen verwacht ik je hier om drie uur, geen minuut later." blafte zijn trainer, en kort keek ik hem aan, net toen zijn ogen de mijne vonden en verzachtten.
"Zal ik je naar huis brengen, Lily?"
"Rose." snauwde Harry, zijn sportzak over zijn schouder hangend en vervolgend: "En ik breng haar naar huis."
Ik slaakte een zucht en glimlachte naar Jim.
"Bedankt." mompelde ik, mijn armen voor mijn borstkas kruisend. Nu discussiëren met Harry had toch geen zin. Zijn humeur was overduidelijk niet opperbest, en ik had al genoeg gemoedswisselingen gehad voor één dag.
"Kom mee." mompelde hij, langs me lopend en zijn grote hand op mijn onderrug leggend, in het voorbijgaan zijn bokshandschoenen mee grissend en in zijn zak proppend.
Gespannen en fronsend liet ik me meevoeren, terugdenkend aan Finns woorden.
Meende hij wat hij had gezegd? Waren het enkel dreigementen of moest ik me echt angstig voelen?
Afwezig haalde Harry een sigaret uit het verfomfaaide pakje uit zijn broekzak en stak het al tussen zijn volle roze lippen, terwijl we de steriele gang doorliepen. De balie was gelukkig leeg toen we naar buiten liepen; ik had geen zin in drama met Demi bovenop deze hectische avond.
Rillend trok ik mijn mantel meer dicht toen we buiten stonden. De helft van september was al voorbij en de temperaturen begonnen merkbaar te zakken, wijzend op de komende herfst en momenteel enkel bijdragend tot het dreigende gevoel. Snel blikte ik van links naar rechts, en hoopte met een zenuwachtig gevoel dat ik Finn of iemand anders van Harry's foute vrienden nergens zou zien. Tot mijn opluchting leek het niet het geval te zijn.
Jim draaide zich zuchtend naar ons om en keek Harry aan, net toen hij zijn sigaret ontstak, zijn grote handen er rond gevouwen.
"Zou het niet beter zijn dat je terug naar huis gaat, maatje? Niet dat je niet welkom bent, maar je weet dat Finn niet te vertrouwen is." zei hij, kort in mijn ogen blikkend. Harry stak zijn aansteker terug in zijn broekzak en nam een trek, waarbij het rode puntje mysterieus oplichtte. Hij richtte zijn groene ogen ook kort op mij en liet ze vluchtig over mijn gezicht dwalen.
Een gevoel van opluchting raasde door me heen toen hij de rook uitblies en toen kort knikte.
"Ik kom deze avond mijn spullen nog ophalen, goed? Ik breng haar eerst naar de loft."
Snel keek ik naar de grond, hem niet willen laten ziend hoe graag ik hem terug op het appartement wilde. Jim humde eens.
"Zeker dat ik haar niet naar huis moet brengen?" Harry maakte een bevestigend geluidje, en met een laatste zucht nam zijn trainer afscheid, me nog een warme glimlach schenkend. Ik prevelde een korte 'dag', voor hij zich omdraaide en wegliep.
Ik bleef hem nakijken, tot ik mijn hoofd terug draaide en zag hoe Harry me aankeek. Een diepe frons ontsierde zijn knappe gezicht, en zijn groene ogen keken me licht gefrustreerd aan.
Uiteindelijk keek hij weg, nog een trek nemend en zijn hoofd schuddend. Ik keek naar de wolkjes rook die zijn mond verlieten en dacht kort terug aan onze verhitte kus op tafel.
Hoe ver zou hij gegaan zijn als Finn niet binnengekomen was?
Alsof hij mijn gedachten kon lezen zuchtte hij: "Ik had je nooit mogen kussen."
Ik keek hem aan, maar zei niets, bang dat één verkeerd woord hem nog kwader zou maken dan hij al was.
"Hoe meer ik je kus, hoe meer redenen ik die fucking klootzak geef om achter je aan te gaan." gromde hij, vermoeid in zijn neusbrug knijpend.
"Begrijp je me, Lily? Ik kan je niet meer kussen, oké? Nooit meer." mompelde hij, al keek hij me niet aan.
"Maar ik..." begon ik, stilvallend. Langzaam keek hij me aan.
"Maar wat?" zei hij, zijn sigaret vergeten tussen zijn vingers, en zijn hese diepe stem vragend.
"Ik wil niet dat je ophoudt me te kussen." bekende ik beschaamd. Onmiddellijk schudde hij zijn hoofd.
"Niet doen, prinses. Ik ben geen droomjongen, oké? Verwacht niet meer van me dan wat je tot nu toe al gekregen hebt. Wat het ook is dat je wilt, ik kan het je niet geven. Je verdient beter dan een fuck up zoals ik."
"Harry..." protesteerde ik, maar hij onderbrak me: "Nee. Ik meen het, Lily. En ik meende het ook toen ik zei dat ik gevaarlijk was. Als ik je niet had toegelaten in mijn leven zou Finn nu niet achter je aan zitten. En ik ben een rotzak, want ik kan niet aan je weerstaan. Maar ik moet. Wat het ook is dat we aan het doen zijn, dit moet ophouden. Nu. Het stelt toch niets voor." Zijn toon was hard en zijn stem streng.
Mijn ogen werden groter, en gekwetst beet ik op mijn lip.
Natuurlijk.
Waarom bleef ik hopen? Hoeveel keer moest hij nog herhalen dat het allemaal niets betekende voor ik het zou beseffen?
Toch ondernam ik een laatste poging: "Waarom stond je deze week aan de schoolpoort?" Hij zuchtte en nam nog een trek, terwijl hij koppig voor zich uit staarde.
"Waarom stel je altijd zoveel vragen?" gromde hij, de as afwezig aftikkend op de grond en de rook uitblazend, weg van mijn gezicht.
"Waarom antwoord je nooit?" reageerde ik. Gefrustreerd keek hij me nu aan.
"Laat het rusten, Lily. Het is allemaal al ingewikkeld genoeg. Het spijt me dat ik me daarnet niet kon beheersen, oké? De hele avond was fucked up, en het had allemaal niet mogen gebeuren: Finns bezoek en de kus, het was fout. Vergeet alles wat ik je heb gezegd of wat Finn je heeft verteld. Ik los dit op, dat is alles wat je moet weten."
Radeloos keek ik hem aan, mijn ogen groot en verward.
"Maar..."
"Wat begrijp je niet aan 'laat het rusten'?" snauwde hij, een laatste trek nemend en zijn peuk op de grond gooiend.
"Je hoeft niet bang te zijn van Finn, en van mij zal je ook geen last meer hebben. Einde verhaal." blafte hij, terwijl hij de smeulende sigaret uittrapte en zijn blik afwendde.
"Dit heeft al veel te lang geduurd." gromde hij nog. Hij liep met snelle passen naar zijn motor en wenkte me, zodat ik onzeker achter hem aan holde, met angstige ogen naar het zwarte voertuig kijkend.
Had ik niet al genoeg levensbedreigende situaties op mijn pad gehad voor één dag? Ik wilde enkel naar huis en deze belachelijke avond vergeten, en het idee dat het op dit ding moest, was genoeg om me hard op mijn lip te laten bijten uit radeloosheid.
Waarin was ik in godsnaam verzeild geraakt?
Allemaal omdat ik mijn mails deze zomer niet had gecheckt en de afwijzing van mijn kamer niet op tijd had gemerkt. Wat zou er gebeurd zijn als ik dat probleem nooit had gehad? Ik zou Harry niet ontmoet hebben... Het was moeilijk te zeggen hoe het kwam dat dat idee me wanhopig maakte, zeker gezien het feit dat hij me negentig procent van de tijd leek te behandelen als een stuk vuil, en het even plezant vond me te verwarren als me te kwetsen.
Wat deed hij toch met me? Hij verdiende het niet eens.
Hij gaf niet om me, en toch was ik gedoemd volledig van de kaart te zijn als ik hem nog maar zag.
Snel knipperde ik met mijn wimpers, niet zo zwak willend zijn opnieuw te huilen. Hoe wanhopig ik me ook voelde, ik wilde hem de voldoening niet geven.
"Lily?" Verward keek ik op, merkend dat hij me vragend aankeek.
"Sorry, wat zei je?" zuchtte ik. Hij zweeg even en bestudeerde me onderzoekend, maar wendde toen zijn ogen af en likte over zijn lippen.
"Ik heb geen helm bij." mompelde hij, zijn sporttas steviger over zijn bovenlichaam hangend en me nog een blik toewerpend. Ik haalde mijn schouders op.
"Maakt niet uit." loog ik, naar de grond kijkend.
Het was even stil, maar toen voelde ik zijn lange vingers onder mijn kin.
"Lily." prevelde hij, al bleef ik koppig naar beneden staren.
"Kijk naar me, prinses."
"Niet doen." fluisterde ik, snel de tranen in mijn ogen weg knipperend.
"Waarom niet?" vroeg hij, voor hij zijn grote handen allebei rond mijn gezicht legde.
"Omdat je me verwart. Eerst kwets je me, en dan doe je weer... Dan ben je weer lief. En je noemt me prinses, maar je geeft helemaal niet om me." zei ik haperend, naar de stof van zijn zwarte T-shirt starend, weigerend in zijn mooie ogen te kijken.
Hij zweeg een hele tijd, maar ving toen de verloren traan uit mijn ooghoek op met zijn duim en zuchtte.
"Alsjeblieft, Lily. Niet huilen." mompelde hij. Ik duwde echter zijn handen weg en wendde me af.
"Gaan we naar huis?" vroeg ik hem hees, zelf langs mijn wang wrijvend.
Hij antwoordde een hele tijd niet, maar toen voegde ik eraan toe: "Alsjeblieft?"
Uiteindelijk slaakte hij een verslagen zucht en haalde zijn sleutels uit zijn broekzak, plaatsnemend op zijn motor. Aarzelend ging ik naast hem staan, waarop hij me zijn grote sterke hand aanbood, bemoedigend in mijn ogen kijkend.
"Ik beloof dat je veilig thuis zal raken, Lil." zei hij langzaam. Ik haalde diep adem, maar ging toen onwennig achter hem zitten, heen en weer wiebelend om een goede positie te zoeken.
"Hou me vast." mompelde hij, terwijl hij de sleutel omdraaide en de motor kort liet brullen. Ik schrok en legde mijn handen rond zijn middel, met grote ogen langs hem kijkend. Zonder iets te zeggen greep hij mijn polsen en sloeg mijn beide armen stevig rond zijn sterke lichaam.
"Wat doe je?" vroeg ik geschrokken, nu mijn bovenlichaam tegen zijn rug gedrukt werd.
"Ik wil je onderweg niet verliezen." antwoordde hij enkel, en slikkend hield ik hem vast, mijn wangen rood en warm.
"Klaar?" vroeg hij, zijn hoofd draaiend en me vanuit zijn ooghoeken aankijkend. Snel knikte ik, voor ik van idee zou veranderen, en met een korte knik gaf hij gas, de motor in beweging brengend en uit de parkeerplaats rijdend.

--
Het is alweer een tijdje geleden, sorry daarvoor! Gelukkig zijn mijn examens bijna voorbij, dus dan kan ik weer meer schrijven!:)Er gebeurt ook niet enorm veel, maar ik beloof dat het hierna opnieuw interessanter wordt!
Nog eens bedankt voor de fantastische reacties, ik hou van jullie allemaal!
En Renate1983, ik ben blij dat mijn uitleg duidelijk was!! En ik apprecieerde je reactie ook echt, want daardoor ging ik ook veel meer nadenken over mijn personages!! Tips en vragen zijn altijd handig, want op die manier merk ik welke zaken minder duidelijk of vreemd zijn, en of er dingen zijn waar ik niet genoeg op let! Ik kan er enkel maar door verbeteren!!:)Dus als er nog opmerkingen zijn, jullie moeten ze maar melden!!
xxx

Reacties (22)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    9 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Wat moet het moordend zijn geweest, wachten op een nieuw stukje

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Wauw, wauw wauw!!!!!!!
    Damn it!
    Dit is weeral eens zooo mooi geschreven!!!
    Pff, dit is echt te perfect... Het toppunt van perfectie, gewoon wauw, gewoon pff, er zijn zelfs geen woorden voor...
    Hoe krijg je dit toch telkens op papier... Het is me echt een raadsel..

    Grrr, hoe durft die Finn het moment te storen? Ik zou hem zoo graag eens op zijn plaats zetten, en tegen hem zeggen dat hij Lily en Harry met rust moet laten. Lily en Harry zijn zooo schattig, en hij verpest echt alles. Hmm, ik zou hem echt dood willen... Mag ik even in het verhaal voorkomen, en hem de les spellen, daarna voor Harry en Lily op zijn knieën dwingend, en hem dan laten zeggen dat Lily en Harry perfect zijn voor elkaar. En dan op de meest gruwelijke manier vermoorden?
    Okay, nee, misschien ben ik iets te grof bezig. Alhoewel...

    In ieder geval, Harry moet echt eens ophouden met zijn stemmingswisselingen... Die arme Lily...

    Ach ja, in elk geval heb je mijn dagje goed gemaakt. Eigenlijk maak je mijn dagje altijd goed... :/
    In ieder geval, van mijn krijg je duizend kudo's!!! Waarom mag je maar één kudo geven van Quizlet? Dit is echt niet eerlijk, jij verdient er duizenden.(huil)

    xxx

    3 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Duimen op nog een stukje voordat ik naar bed ga
    Xoxo

    3 jaar geleden
  • KHMilka

    And we read it all over again.
    Echt een geweldig stukje!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen