Foto bij 75 • Dementor verslag


‘Mag ik dat boek even?’
Eleanor schoof het boek over duistere wezens uit de tovenaarswereld naar Ron toe en ging weer verder met schrijven. Vanmiddag moest het verslag over Dementors worden ingeleverd bij Snape en Eleanor, Ron en Harry zaten al de hele ochtend in de bibliotheek om alles op tijd af te krijgen. Hermione zat naast Ron met haar neus in een boek. Natuurlijk had zij haar verslag al lang af, maar had wat ontbijt voor haar vrienden meegenomen vanuit de Grote hal. Eleanor had wat vertraging opgelopen, omdat haar hoofd er de laatste tijd niet naar stond. Zeker niet nu ze zich gisteren zo goed had gevoeld. Ze had elke minuut gebruikt om gezellig met haar vrienden te hangen in de kelder en had het huiswerk links laten liggen. Ze hadden gepraat over de verschijnseltoets die ze volgende maand moesten afleggen en hadden zelfs met z'n alle geoefend. Natuurlijk konden ze dat niet op het schoolterrein doen, maar ze hadden de regeltjes uit hun hoofd geleerd. Eleanor wilde graag een voldoende voor de test, want dat zou betekenen dat ze nooit meer die vervelende Knight Bus hoefden te gebruiken als ze weer terug zou moeten naar het weeshuis, of eigenlijk überhaupt ergens. Ze zou zo even naar Diagon Alley kunnen verschijnselen om snel wat te kopen of een bezoekje te brengen aan Fred en George. Of ze zou naar een heel ander land kunnen verschijnselen als ze dat zou willen, de mogelijkheden waren oneindig. De test was vanavond pas, maar voor die tijd moest ze wel dit verslag afmaken. Ze wilde immers geen problemen met Snape.
‘… de meest effectieve manier om Dementors op afstand te houden is met gebruik van de Patronus Spreuk,’ mompelde Ron terwijl hij wat voorlas uit het grootte boek en daarna zijn veer weer in de inktpot doopte om verder te schrijven. ‘Alsof we dat nog niet wisten.’
Eleanor grinnikte. ‘Ondanks dat bijna iedereen deze spreuk al onder de knie heeft, is het leuk dat Snape ons daar nog even aan helpt herinneren.' Eleanor krabbelde nog wat op het perkament en streelde haar kin met de veer, terwijl ze nadacht over een volgende zin. Even wende ze haar ogen af van het boek en keek haar vrienden aan. Harry had de hele tijd nog niks gezegd omdat hij zo druk bezig was. En Eleanor was blij dat Hermione eindelijk weer bij Ron kwam zitten. Maar aangezien het uit was tussen hem en Lavender, had ze ook geen reden meer om weg te blijven. Eleanors ogen schoten tussen beide heen en weer en ze grijnsde geniepig. Ze keek toe hoe Ron ijverig aan het schrijven was, zachtjes giechelend over zijn tong die een stukje uit zijn mond stak. 'Jouw Patronus was een Jack Russel toch, Ron?’
Ron knikte uitbundig. ‘Sinds wanneer ben jij zo’n hondenexpert?’
Eleanor haalde haar schouders op en legde haar veer neer. ‘We hadden een boekje over Jacky de Jack Russel in ons weeshuis, dus ik herkende het ras eigenlijk direct. En wat was die van jou Hermione?’
Hermione, die de hele tijd al overduidelijk had zitten mee luisteren, maar zich hopeloos had zitten concentreren op haar boek, keek eindelijk ook op. ‘Een otter,’ antwoordde ze en Eleanor begon te lachen.
‘Wat is er? Die zijn schattig!’ protesteerde Hermione fel en legde haar boek neer op tafel.
Eleanor schudde haar hoofd. ‘Nee, daar ben ik het volledig met je eens hoor, Hermione. Het is alleen dat Jack Russels er om bekend staan dat ze otters najagen.’
Hermione en Ron wisselde een blik af en draaiden toen beide bruusk hun hoofd weer om, Hermione zwaar blozend. Harry keek Eleanor grijnzend aan. Hij had ook wel door waar ze mee bezig was. Door het drankje dat ze nu elke ochtend dronk, had Eleanor weer tijd om over andere gingen na te denken dan de vloek die om haar nek hing. Ze lette nog steeds op met wat ze zei en deed -niet dat ze er helemaal achter was wat de acties veroorzaakte-, maar ze had stiekem het idee dat het drankje de ketting ervan weerhield haar te martelen. Ze voelde zich sinds een paar dagen weer tevreden en had er geen spijt van dat ze het euforie drankje had gestolen.
‘En de jouwe dan?’ vroeg Harry toen, duidelijk opzoek naar wat afleiding van zijn verslag.
Eleanor trok haar wenkbrauwen op. ‘Alsof jij dat zou vergeten? Mijn leeuw joeg jouw hert zo de kamer uit,’ lachte ze en sloeg haar handen voor haar mond toen ze Madam Pince hoorde mopperen vanachter haar tafel. Ze gniffelde zachtjes en pakte haar veer weer van tafel.
‘Nou, alles beter dan omver worden gelopen door die stomme hond van jou.’ Neville kwam naast Hermione zitten en legde zijn boeken op tafel neer. ‘Jouw beest liep me zo omver,' zei hij tegen Ron.
Ron grinnikte. ‘Ach Neville, liever mijn hond dan Ginny’s paard. Ik wist niet hoe zwaar een paard kon zijn totdat die van haar over mijn tenen liep,’ mompelde Ron en de rest begon te lachen.
‘Ik zei stilte!’ krijste mevrouw Pince vanaf haar tafel en iedereen stopte direct met lachen.
‘Oeps,’ gniffelde Ron en keek de anderen onschuldig aan. Er viel een korte stilte, waarin niemand eigenlijk iets zei en ook niemand aan het leren was.
'Zeg, Ella,' begon Neville toen fluisterend, terwijl hij even omkeek naar de tafel van Mevrouw Pince. Eleanor keek hem afwachtend aan.
'Ik weet dat je de laatste tijd niet zo goed in je vel zat, maar ik ben blij te zien dat je bent opgeknapt. Het was erg stil bij Herbology namelijk.'
Eleanor glimlachte. 'Daar ben ik ook blij om,' ze lachte even, 'Ik zeg het je, zelfs Draco had het gemerkt en dat zegt wel wat.'
Hermione keek met opgetrokken wenkbrauw op vanachter haar opengeslagen boek. 'Sinds wanneer communiceren jullie?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Sinds een paar weken terug denk ik. Het is moeilijk om een gesprek te ontwijken als je naast hem zit drie keer in de week.'
Ron en Harry keken op en wisselden een blik af. Eleanor slaakte een diepe zucht. 'Kap met dat telepathisch communiceren jullie twee!'
Ze keken verschrikt om naar Eleanor.
'Ja, dat zag ik ja,' zei ze steng, 'Draco valt best mee als hij alleen is. Hij praat niet echt, maar hij scheld me ook niet uit, dus.' Ze stopte even met praten om haar woorden bij elkaar te zoeken. 'Hoe het ook zijt, ik zit het hele jaar aan hem vast, dus dan kan ik maar beter vriendelijk blijven, voordat we weer in dezelfde situatie komen als met de Imperius Curse. Dat wil ik voorkomen, dus ja, ik communiceer nu met hem.' Het viel even stil aan tafel. De vier voor haar wisselde ongemakkelijk wat blikken af, maar zeiden niks.
Uiteindelijk slaakte Eleanor een zucht. 'Oké, luister, ik weet dat jullie hem verachtte en hij is ook altijd een eikel tegen mij geweest, maar dat was toen we kinderen waren. We zijn allemaal ouder en wijzer geworden en moeten accepteren dat mensen kunnen veranderen.'
'Nou als Malfoy veranderd, dan gooi ik mezelf van de astronomietoren,' grinnikte Ron en Eleanor gaf hem een beuk tegen zijn arm. 'Verdraaid, Ella, ik maak maar een grapje.'
'Dat doe je niet en dat weet je zelf ook wel,' blafte ze hem toe. Op dat moment sprong Hermione in het gesprek. 'Kappen jullie. Ron, Eleanor heeft gelijk. Ze zit het hele jaar aan hem vast, dus daar kan ze maar beter het beste van maken. Verlies je vrienden niet uit het oog, en je vijanden evenmin.'
Harry knikte. 'Hermione heeft gelijk. Je kan iemand als Malfoy beter te vriend houden, als die mogelijkheid er is. Maar blijf wel op je hoede, Ella.'
'Ik ben altijd op mijn hoede bij hem.' Eleanor slaakte een zucht en het bleef even stil.
Hermioen pakte haar boek van tafel en begon met lezen. 'Zeg, als jullie dit nog op tijd af willen krijgen, moeten jullie nu echt doorwerken. Anders krijgen jullie aan de stok met Snape..'
Eleanor knikte instemmend. ‘Goed, eerst dit maar even afmaken. Ron, geef me mijn boek terug!’ Eleanor rukte het boek uit Rons handen en ging weer verder met schrijven. Het was nog een hele klus om alles in een uurtje af te krijgen, maar toen ze na het uur de bibliotheek uit liep had ze een punt achter het verslag kunnen zetten. Of het een goed cijfer zou worden, wist ze niet, maar ze had het geluk dat Harry tegenover haar zat en had hem af en toe wat vragen toe geworpen. Met haar boeken nog in haar armen, liep ze richting de derde verdieping.
'Ik ben benieuwd wat we nu gaan krijgen. Ik werd echt gek van die Dementors,' mopperde Ron toen ze de trappen omhoog liepen.
'Ligt dat niet voor de hand? We hebben de Inferius nog niet gehad,' zei Hermione enthousiast en drukte de boeken in haar armen nog dichter tegen zich aan. 'Na de Dementors vind ik de Inferius toch wel het meest intrigerende duistere wezen.'
Ron keek Harry met opgetrokken wenkbrauw aan. 'Betekend dit dat Inferius nog afzichtelijker zijn dan dementors?'
Harry haalde zijn schouders op. 'De beschrijving van die wezens zijn walgelijk, maar ik kan me niet voorstellen dat ze nog meer beangstigend zijn dan de Dementors.'
'We zullen het straks wel horen denk ik,' zei Eleanor snel, voordat de jongens nog dieper op de gespreksstof ingingen.
Toen ze bij het lokaal aankwamen, stond de deur al open en ze liepen haastig naar binnen. Eleanor leverde haar verslag in bij Snape en nam plaats op haar toegewezen plek naast Draco. 'Heb je het verslag afgekregen?' vroeg ze aan hem voordat ze er erg in had.
Hij draaide zijn hoofd langzaam naar haar om en knikte, maar hij zie niks. Eleanor reageerde er niet op en wachtte totdat Snape de les zou beginnen.
'Goed, als jullie je boeken nu openslaan op pagina 394, dan beginnen we met de Inferius. Hierover zullen jullie later ook een verslag moeten schrijven, dus houd je aandacht bij de les.' Hij keek het lokaal streng rond en bleef tenslotte bij een tafeltje hangen. 'Maar ik geloof dat Potter meer te melden heeft over dit onderwerp,' zei hij gebeten. 'Laten we eens aan meneer Potter vragen wat het verschil is tussen een Inferius en een geest.'
Het was doodstil in de klas en iedereen keek afwachtend om naar Harry.
'Eh- nou- geesten zijn doorzichtig,' antwoordde hij hakkelend.
'Een meesterlijke uiteenzetting!' viel Snape hem schamper in de reden. 'Je ziet wel dat bijna zes jaar van magisch onderwijs niet voor niets is geweest, Potter. Geesten zijn inderdaad doorzichtig.'
Eleanor hoorde zacht gegniffel naast zich, dat afkomstig was van Draco. Niet gediend te zijn van het uitlachen van haar vrienden gaf ze hem een stoot in zijn ribben en wierp hem een vuile blik toe. Hij keek op haar neer met stormachtige ogen, maar hij zei er niks over.
'Ja, geesten zijn doorzichtig, maar Inferius zijn dode lichamen, ze zijn dus massief-'
'Dat had een kind van vijf ons ook kunnen vertellen,' kapte Snape hem ruwweg af. 'Een inferi is een lijk dat is gereanimeerd door de spreuken van een duistere tovenaar. Hij leeft niet, maar wordt als een marionet gebruikt door de tovenaar om bevelen op te voeren.'
'Ik vond dat van Harry anders handiger,' blafte Ron terug naar Snape. 'Als je zo'n ding in een steegje tegenkomt is het handigste om te zien of hij massief is. Ik zou eerlijk gezegd niets anders doen dan dat, en dan wegrennen natuurlijk.'
Een aantal leerlingen begonnen hard te lachen. Eleanor grinnikte in zichzelf en schudde haar hoofd. Ron kon soms zo lomp uit de bocht komen.
'Tien punten van Gryffindor,' smaalde Snape. 'Ik had ook niets minder verwacht van Meneer Weasley, een jongen zo massief dat hij nog geen twee centimeter kan verschijnselen. Dat wordt nog een grap volgende maand.'
Eleanor keek met grote ogen om naar Ron en zag dat hij half was opgestaan uit zijn schoolbank, maar door Hermione werd tegengehouden. De rest van de les was Ron erg stil. Zodra de les was afgelopen stormde hij het lokaal uit, zijn oren rood van woede. In de gang ging hij onbeschaamd door met het uitschelden van Snape en toen Eleanor en Hermione hem eindelijk hadden ingehaald, keerde hij zich naar haar om. 'Eleanor, ik weet dat je eerder niet helemaal lekker in je vel zat. Maar de laatste paar dagen lijk je wat te zijn opgeknapt.'
Eleanors wenkbrauwen kropen samen tot een frons, ze was benieuwd waar dit heen ging.
Ron slaakte een diepe zucht. 'Heb je vanavond tijd om mij te helpen met verschijnselen?'
Eleanor knikte instemmend. 'Natuurlijk. Kom rond acht uur maar naar de keuken, dan help ik je daarmee.' Een pijnlijke steek schoot door haar nek heen en ze probeerde het te negeren. De gangen waren immers overspoeld met leerlingen en ze kon het niet hebben dat ze weer zou flauwvallen zoals vanochtend. Een schaapachtige glimlach kroop op haar gezicht en zelfs een glimlach zo nep leek het effect van de ketting door het drankje te minderen.
Ron glimlachte opgewekt. 'Afgesproken.'
'Oké, tot vanavond dan. Ik moet weer gaan.' Ze maakte zich gauw uit de voeten en begaf zich naar de eerste de beste toilet om de pijn uit te zitten. Ze kon niet bedanken, geen hulp bieden, niet vriendelijk zijn. Kon ze dan nog wel zichzelf zijn zonder het drankje?

Reacties (5)

  • chanyeoI

    I know, I'm terrible, ik heb gewoon drie weken niet gelezen. Je suis sorry.

    Anyway, love it!
    +kudo

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    "Turn to page 394"xD
    Arme Ella, wat als haar drankje op is, dan is ze weer.....
    Ik kan het juiste woord er even niet voor bedenken.
    Snel verder?(flower)

    4 jaar geleden
  • Mouli

    die pagina 394 maakt t verhaal echt afxD

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!
    Ze moet echt die ketting kwijt raken

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Arme Ella

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen