Foto bij 60 • Ziekenboegbezoek



Op een regenachtige maandag klom Eleanor met een zwaar hoofd uit bed. De zondag nacht had zijn sporen bij haar achtergelaten; als je de maandag moe begint, weet je dat je je zo de hele week gaat voelen. En dat terwijl ze later in de middag Quidditch training had. Ze kreeg al hoofdpijn als ze er aan dacht. Ze vondt het geen wonder dat de wedstrijd van zaterdag zo bij haar was blijven hangen dat ze er nachtmerries van had gekregen. Harry lag namelijk in de ziekenzaal. Het was dan weliswaar niet haar schuld, maar ze maakte zich wel zorgen om hem en ze voelde zich schuldig dat haar afdeling die avond feest aan het vieren was, terwijl de wedstrijd niet eerlijk was gelopen. Cormac zou hoogstwaarschijnlijk de wind van voren krijgen zodra Harry uit de ziekenzaal zou worden ontslagen, daar was ze wel zeker van. Natuurlijk had ze meer dingen aan haar hoofd, zoals de ketting die om haar nek zat en maar niet af wilde, maar ze had tot nu toe nog geen tijd gehad om er heel veel aandacht aan te besteden.
Toen ze maandagmiddag bij Harry en Ron op bezoek ging, was het mopperen al in volle gang. 'Ik wil hier niet blijven. Ik wil Cormac vinden en hem vermoorden!' schreeuwde Harry, terwijl hij woedend zijn vuisten in het matras sloeg. 'Ik zorg ervoor dat hij van zijn leven niet meer in het veld staat,' brieste hij, waarna hij zijn hand naar zijn hoofd sloeg en zijn ogen samen kneep, alsof zijn litteken hem net hoofdpijn had bezorgd. Alleen was het in dit geval niet het litteken dat de pijn veroorzaakte, maar het gat in zijn hoofd dat nog aan het herstellen was.
'Kijk nou wat je doet, sukkel. Je maakt je hoofdpijn zo alleen maar erger.' Eleanor duwde hem achterover op het kussen en klom bij hem op bed. Hermione zat op Rons bed en gaf hem een glas water aan. Eleanor vond het vertederend om te zien hoe lief ze voor hem was. Het was haar eerder niet echt opgevallen, mede omdat ze met haar hoofd bij andere dingen zat, maar Ron en Hermione zouden echt een leuk stelletje zijn samen. Natuurlijk wist ze allang dat er wat tussen de twee speelde, maar het was haar voorheen nooit opgevallen hoe lief ze soms voor elkaar waren, tussen het gebekvecht door dan.
Ze keek om naar Harry en slaakte een zucht. 'Wanneer mag je weer weg?' vroeg ze, terwijl ze om keek naar de grote klok aan de muur. Ze had straks nog Potions en wilde niet te laat komen.
Harry haalde zijn schouders op. 'Wanneer madam Pomfrey vindt dat ik er klaar voor ben.'
Eleanor knikte begrijpend. 'Nou, daar ben je dan mooi klaar mee, die laat je voorlopig nog niet gaan. Hermione en ik missen jullie bij Defence Against the Dark arts.' Hermione en zij hadden de lessen mokkend doorgezeten. Al was het Eleanor wel opgevallen dat Snape in een belachelijk goede bui was tijdens de les vanochtend. Hij had haar zowaar vijf punten geschonken toen ze een vraag goed had beantwoord en daar schrok hij zelf ook van. Eleanor gniffelde. 'Snape mist jullie niet.'
Harry gaf haar een duwtje en grinnikte. 'Verbaasd me niks. Ik mis hem even min.'
'Ella!' Jenna kwam de ziekenzaal ingelopen, duidelijk vermoeid van het lange zoeken. 'Ik kon je nergens vinden.' Ze plofte naast haar op Harrys bed en keek de jongen nieuwsgierig aan. 'Hoe voel jij je nu?'
Harry haalde zijn schouders op. 'Ik lig liever in mijn eigen bed.'
Ron, die eigenlijk de hele conversatie nog geen woord had uitgebracht, mengde zich ook eindelijk in het gesprek. 'Maar hoe zit het nou met Malfoy?'
Eleanor en Jenna keken hem vragend aan. 'Wat bedoel je?' vroeg Eleanor.
Hij haalde nonchalant zijn schouders op. 'Gewoon zoals ik het vraag. Je zit naast hem met Defence Against the Dark Arts. Ik ben al dagen niet meer in de les geweest, dus ik wil gewoon weten of ik hem op zijn neus moet slaan of niet.'
Eleanor schudde lachend haar hoofd. 'Nee hoor Ron, geen zorgen. Alles gaat nog goed.'
Ron keek Hermione even aan, alsof hij bij haar wilde controleren of Eleanor de waarheid sprak. Maar Eleanor, die er niet van hield om tegen haar vrienden te liegen en dit ook enkel zou doen als het cruciaal was, keek hem boos aan en zette haar handen in haar zij. 'Geloof je me nou niet?'
'Jawel hoor,' antwoordde Ron verdedigend, 'maar jij wil hem nog wel eens vergeven.'
'Hij heeft gelijk hoor, Ella. Die jongen verdient dat niet,' stond Jenna Ron bij, terwijl ze streng met haar vinger naar haar wees alsof ze een klein kindje de les las.
Eleanor negeerde de vraag en keek Ron aan. 'Zorg jij nou maar gauw dat je hier weg komt.'
Ron had in de ziekenzaal gelegen sinds hij was vergiftigd op zijn verjaardag. Maar misschien, dacht ze, misschien zouden ze vandaag wel weg mogen. Harry lag er immers nu al vier dagen en Ron zeker al twee weken, misschien kon ze Madam Pomfrey er wel van overtuigen hen beide te laten gaan. Zij had namelijk nog wel eens de neiging de leerlingen te lang vast te houden, maar nu het Dinsdag was, hoopte ze dat Madam Pomfrey ook eindelijk zou inzien dat ze de jongens te lang had vastgehouden.
Eleanor kleedde zich aan en liep linea-recta richting de ziekenzaal, waar ze beide jongens aantrof, gekleed en wel.
'Mogen jullie gaan?' vroeg ze opgewekt en beide knikte enthousiast. 'Eindelijk verlost van deze gevangenis!' jubelde Ron vrolijk.
Eleanor grinnikte. Ze kon zich zijn blijdschap wel voorstellen. Zij had immers ooit in zijn schoenen gestaan, toen ze in het tweede jaar was versteend geraakt door de basilisk, had ze ook dagen in het bed moeten liggen. Weliswaar niet bij bewustzijn, maar zelfs nadat ze weer de oude was, moest ze nog blijven van Madam Pomfrey en dat terwijl ze zich prima voelde en het idee had alsof ze dagen lang had geslapen. Veel te klagen had ze echter niet; geen huiswerk en het voelde als een logeerpartij met Hermione en een boel andere leerlingen, waarondee haar eigen jaargenoot Justin.
'Gaan jullie mee naar de ontbijtzaal? Ik denk dat veel leerlingen jullie al staan op te wachten.' Ze draaide zich om en liep de ziekenzaal uit. De jongens volgden haar en toen ze in de eetzaal uitkwamen, barsten er een gejuich los vanaf de Gryffindor-tafel. Leerlingen sprongen op van de banken en renden naar de twee jongens toe om hen welkom te heten.
'Ik ga wel zitten!' riep Eleanor over het kabaal heen naar de jongens en nam lachend plaats naast Jenna aan de Hufflepuff tafel.
'Wat een herrieschoppers. Het is veel te vroeg voor dat lawaai,' mopperde Jenna en wierp een vuile blik over haar schouder.
'Ach, laat ze lekker. Zeker Ron verdient het na wat Cormac heeft geflikt, iedereen miste hem als Keeper,' zei Justin, terwijl hij zijn broodje smeerde.
'Kijk, daar gaat hij al.' Ernie wees over Eleanors schouder heen en ze zag Harry langs de Gryffindor-tafel lopen, richting Cormac McLaggen.
Jenna floot tussen haar tanden. 'Die zit in de problemen.'
Harry stopte voor Cormac en trok hem weg bij zijn vrienden. Eleanor keek met grote ogen toe en hoewel het er eerst rustig aan toe leek te gaan, barstte het gesprek plotseling uit in een dikke ruzie. Eleanor was er zeker van dat ze Harry in al die jaren nog nooit zo woedend had gezien. Ze had hem vaak chagrijnig meegemaakt en misschien wat pissig, maar echt woedend was de eerste keer. Er kwam ook pas een einde aan het geschreeuw toen McGonagall zich ermee ging bemoeien.
'Genoeg! Stop onmiddellijk met dit geschreeuw, anders moeten jullie allebei nablijven!'
Mokkend gingen de twee uit elkaar en namen plaats aan elk een kant van de lange tafel, zo ver mogelijk uit elkaars buurt.
Eleanor grinnikte. 'Zeker niet dat ik de volgende Gryffindor training ga missen!'
Justin en Ernie schaterden het uit van het lachen en Jenna spuugde haar drankje haast over de tafel heen. Ze veegde haar hand lachend over haar kin en zette de beker weer neer, waarna ze Eleanor een beuk op haar arm gaf. 'Sukkel, daar ging mijn sap bijna.'
Eleanor grinnikte 'Kom, we moeten naar Potions,' zei ze tegen Ernie.
'Veel plezier! Wij gaan genieten van onze vrijheid,' riep Jenna hen na, terwijl de twee wegliepen. Eleanor keek nog een keer lachend achterom en voegde zich daarna met Ernie bij Ron, Harry en Hermione, die ook onderweg waren naar de kerkers.
'Je hebt hem goed aangepakt,' prijsde Ernie Harry toe en klopte hem op zijn schouder.
'Zijn verdiende loon,' bromde Ron toen. 'Door hem hebben we verloren, van jullie.' Hij wierp Eleanor een boze blik toe en grinnikte toen.
'Hé, ik wilde hem helpen, hoor. Dat Harry zijn team niet onder de duim kan houden, dat is niet mijn schuld.'
Harry keek beledigend om en ze dook gelijk om zijn nek heen. 'Grapje! Grapje! Ik weet hoe lastig hij is.'
'WON-WON!' klonk plotseling een schelle stem door de hal heen en het groepje draaide zich om. Lavender Brown kwam aanrennen en omhelsde Ron, waardoor hij haast achterover viel. 'Oh, hi Lavender,' zei hij ongemakkelijk en keek hulpzoekend om naar zijn vrienden, die direct een stap naar achteren zetten.
'Waar ga je heen liefie-piefie?' vroeg Lavender nieuwsgierig, terwijl ze een dikke zoen op zijn wang plantte.
'Ik was op weg naar Potions. Uhm, moet jij niet naar je les?' vroeg Ron aarzelend, terwijl hij zich probeerde los te trekken uit haar greep. Eleanor vond het wel grappig om te zien. Ron probeerde al een tijdje van haar af te komen, dat had ze wel gemerkt toen ze hem af en toe kwam opzoeken in de ziekenzaal. Zodra Lavender binnen kwam, deed hij direct alsof hij lag te slapen, ongeacht of er meer mensen in de zaal waren of niet. Als Eleanor daar dan alleen zat, werd ze direct overhoord door Lavender, waarbij Eleanor natuurlijk altijd Ron's kant koos en loog. Eleanor was er al van op de hoogte dat Lavender het niet goed vond dat Ron zoveel bij haar was, of bij Hermione, maar dat kon de beide meisjes niks schelen. Als het aan Lavender lag mocht hij nog niet omkijken naar het andere geslacht.
'Ja, maar ik heb je zo lang niet gezien. Je sliep elke keer als ik je kwam bezoeken en anders was er telkens wel iemand in de kamer.' Ze worp een vuile blik op Eleanor en Hermione, die elkaar aankeken en vervolgens zuchtend samen wegliepen. Ernie rende achter hen aan en keek nog een keer om naar de twee jongens die noodgedwongen moesten wachten tot Lavender klaar was met Ron. Eleanor sloeg een arm om Hermiones schouders heen en grinnikte. 'Ik geef het nog een week.'
Toen ze bij het lokaal aankwamen, stond de deur al open. De drie glipten naar binnen en werden al gauw gevolgd door Harry en Ron, die Lavender in de hal hadden weten af te schudden. Ze namen plaats aan de tafel en wachtten tot de professor de les zou beginnen. Het zou een rustige les worden, aangezien de professor had besloten dat de klas zelf iets "vermakelijk" moesten brouwen. Eleanor, die door het slechte slapen weinig inspiratie had, bladerde door haar boek heen en liet deze op een bladzijde openvallen. 'Brandwonden-genezende pasta,' las ze hardop. Die gele, dikke smurrie op de afbeelding herkende ze maar al te goed. Cedric had dit op de linkerkant van zijn gezicht zitten toen hij net het gouden ei van de draak had gestolen tijdens de triwizard-tournaments. Een paar uur later leek het alsof hij nooit met een draak had gevochten. Eleanor stond op van haar tafel en haalde de ingrediënten die in haar boek stonden. De rest van het lesuur probeerde ze de pasta na te maken en nadat Slughorn haar werk had gecontroleerd, verliet ze de klas met een "keurig" voor haar pasta, wat haar verbaasde aangezien dit de eerste keer was dat ze dit probeerde te maken. Ze liep met haar boeken terug naar de kelder, omdat ze nog wat huiswerk wilde doen voordat het avondmaal zou beginnen. Ze was na deze dag best moe en zou liever wat slaap pakken, maar het huiswerk moest af en ze wilde geen problemen hebben met de leraren. Vanavond zou ze vroeg naar bed gaan, dat was zeker. Ze geeuwde een keer toen ze bij de ingang van de kelder kwam. Misschien moest ze zo eerst maar een kopje thee nemen en wat ontspannen.
'Mevrouw Whelan, dat is even geleden!'
Eleanor draaide zich om en glimlachte toen ze de Fat Friar haar kant op zag komen zweven. 'Dag Friar, hoe was uw dag?' vroeg ze vriendelijk.
'Uitmuntend! Ik heb me zeer vermaakt in de keuken.' Hij hikte een keer en legde toen zijn handen op zijn bolle buik neer.
Eleanor giechelde en opende de ingang van de kelder.
'En hoe was uw dag? Heeft u nog last van Meneer Malfoy?'
Eleanor nam plaats op de bank en keek de bolle geest aan. 'Oh, van hem heb ik geen last meer hoor. Dat is al weer over gewaaid.'
'En u? Maakt u het verder goed?' ging hij door, terwijl hij boven de zitting van de bank tegenover haar bleef zweven.
'Ik maak het goed, dank u wel.' Ze glimlachte naar de geest en spreidde haar boeken uit over de tafel. De Fat Friar was een geest die erg sociaal was, echter sprak ze hem maar weinig de laatste jaren. Waarschijnlijk ook omdat hij zich vooral bekommerde om de jongere jaars en de hulpzoekende en de Fat Friar wist heel goed dat Eleanor het verder prima redde. Eleanor wist dat hij iedereen nauwlettend in de gate hield, zodat als er iets mis leek te zijn, hij gelijk klaar voor ze stond. Bovendien leefde de geest zowat in de keuken en de huiselven pikten zoveel roddels op door de hele school, dat de Fat Friar nooit een enkel detail miste.
'De jongeheer Malfoy is een harde werker, heb ik gehoord van The Bloody Baron, maar kan inderdaad een tikkeltje onbeleefd zijn. Blijf altijd vriendelijk, Mevrouw Whelan, daar kom je het verste mee.'
Eleanor knikte instemmend. 'Daar ben ik het mee eens.' Eleanor schrok op toen ze een kneepje in haar nek voelde en legde haar hand om haar hals. Ze trok haar wenkbrauwen verbaasd samen toen ze voelde hoe warm haar nek was, maar door de ketting kon ze er niet goed bij.
'Heeft u ergens last van?' vroeg de Fat Friar toen hij de peinzende blik op haar gezicht zag.
Eleanor haalde haar schouders op. 'Spierpijn denk ik,' antwoordde ze, terwijl ze haar arm naar beneden liet glijden en op haar schoot liet rusten. 'Ik moet weer aan mijn huiswerk.' Ze sloeg haar Charms boek open en nam deze op schoot.
'Natuurlijk,' antwoordde de Fat Friar, 'ik stuur wel een elf met een kopje thee. Een fijne avond gewenst.'
'Hetzelfde!' riep Eleanor de Fat Friar na terwijl hij door de muur heen zweefde en verdween. Eleanor slaakte een diepe zucht en begon te lezen. Ze zag de Fat Friar eigenlijk te weinig, misschien moest ze maar wat vaker een praatje met hem maken.

Reacties (6)

  • GoCrazy

    Ik denk dat de ketting om de zoveel tijd verkleind, waardoor ze dus uiteindelijk zou moeten stikken:(ik hoop dat ze hem af krijgt!

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Die ketting is echt raar
    Ik ben blij datHarry en Ron weer van de zaal afmogen

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ow ik heb een slecht gevoel over die ketting. Nog steeds

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Leuk stukje(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen