Het werd met de dag kouder en kouder. De temperaturen kropen onder de nul en het duurde niet lang voor de handschoenen, sjalen en mutsen opdoken. Het was dan ook voor niemand een erg grote verrassing toen er die februarinacht witte vlokken vanuit de hemel naar beneden vielen en de eerste sneeuw door het land trok. Voor niemand, op één iemand na.
Ze werd wakker in haar prinsessenbed, om stipt kwart na acht. Het was deze keer niet haar moeder die haar met de woorden 'opstaan kleine meid' wekte, maar een vreemd licht dan vanuit een spleet tussen de gordijnen zo op haar gezicht viel. Het was niet het licht van de straatlantaarn dat ze kende, noch het warme licht van de ochtendzon. Deze keer was het blauwig, koud en ietwat betoverend.
Voorzichtig liet ze zich uit het bed glijden - ze was immers nog niet zo groot en sliep nog niet lang in een bed voor grote kinderen - en liep naar het raam. Toen ze de lichtroze gordijntjes opzij schoof, werden haar ogen groot en vormde haar lippen een perfecte 'o'. Het leek wel alsof iemand een gigantisch pak suiker over de tuin had gestrooid. Overal lag een laagje wit, dat er uitermate zacht uitzag. De zon, die net achter de wolken uitpiepte, zorgde voor kleine schitteringen die ze zelfs vanaf haar raam kon zien. De kleine Féline had nog nooit zoiets moois gezien in haar hele korte leven.
Ze liet haar ogen nog een laatste keer over de tuin glijden, voor ze met blote voeten richting de slaapkamer van haar ouders rende.

'Niet zo trekken aan je sjaal Féline, hij zit goed.' Moeder maakte voor de laatste keer zeker dat de muts op haar hoofd alles bedekte en de koude geen plekje zou kunnen vinden om door te dringen.
'Mag ik nu? Alsje-, alsje-, alsjeblieft?' Féline keek met smekende ogen omhoog, zodat haar moeder's mondhoeken als vanzelf omhoog gleden. 'Ga maar,' zei ze, terwijl de ze de voordeur open hield, 'maar voorzichtig zijn!'
Zo snel als haar beentjes haar konden dragen, liep Féline richting het dikke pak sneeuw in de achtertuin. Haar hoge stemgeluid doorboorde de stilte die de sneeuw met zich meebracht. De bijtende koude vloog in haar gezicht maar het zou haar niet nog minder kunnen schelen en verrukt keek ze toe hoe haar botjes verschillende afdrukken achterlieten bij elke stap die ze zette. Uiterst langzaam zette ze een volgende stap om het knerpende geluid dat de sneeuw maakte te vangen en op te slaan.
Tegen haar moeder's wensen in deed ze haar handschoenen uit om de vlokken aan te kunnen raken. Ze lachte toen de sneeuw niet niet veel later smolt in haar handen en de ijskoude druppels terug op de grond vielen.
Ze veegde haar handen af, deed haar handschoenen weer aan en gaf haar ogen de kost. De tuin, die haar anders altijd zo banaal leek, was veranderd in een landschap dat zo uit één van haar sprookjesboeken had kunnen komen. Haar schommel, alle takken van de kale bomen, het vogelhuisje,... alles was bedekt met een dekentje sneeuw. Féline bleef maar staren, bang dat het allemaal zou verdwijnen als ze maar even met haar ogen knipperde. Maar dat was buiten de natuur gerekend want op datzelfde moment maakte het wolkendek boven haar hoofd zich klaar voor een nieuwe lading.
Dikke vlokken sneeuw dwarrelden door de lucht, maakten een rondedans op de wind en kwamen daarna zachtjes neer. Féline hield haar hoofd naar achteren en opende haar mond. Het smaakte niet naar vanille-ijs, zoals ze eigenlijk verwacht had. Het smaakte eigenlijk naar helemaal niets en toch kon ze niet stoppen.

Niet veel later kwam ook haar vader naar de tuin, warm ingepakt. Hij toonde haar hoe ze een sneeuwbal moesten maken en verwonderd maakte ze haar eigen bal. Hoe kon het dat iets zo poederachtig, zo fragiel, iets vast kon worden alleen maar door de druk van haar handen? Samen met haar vader maakte ze haar allereerste sneeuwman, compleet met wortel als neus en verschillende steentjes als glimlach. Als kers op de taart deed haar vader zijn sjaal uit, om hem aan meneer Sneeuwman te geven, die er nu pas als een echte heer uitzag.
'Komen jullie weer naar binnen?' hoorden ze moeder roepen vanuit de voordeur. 'Straks vatten jullie nog koud, Féline je zit al uren buiten!' Beteuterd keek Féline naar haar vader, die bukte om over haar muts te wrijven. 'Je hebt haar gehoord meid, je weet dat je moeder de baas is.' Hij grinnikte en samen liepen ze naar binnen, richting de warme woonkamer waar ze zich voor het haardvuur nestelde. De sneeuwvlokjes die in haar haar terecht waren gekomen, smolten al snel bij de gloed van het vuur. Rode blosjes kwamen tevoorschijn op haar wangen. Dankzij de plotse warmte en al de activiteiten van die dag, voelde ze hoe haar ogen zwaar werden en langzaam aan toe vielen. Terwijl haar vader haar in zijn armen nam en het kleine meisje naar de zetel droeg, bleven haar kleine vingertjes haar handschoenen omklemmen. Alsof ze anders de herinnering aan deze prachtige dag ook kwijt zou zijn. Toen het dekentje haar lichaam omringde en haar vader lichtjes een laatste zoen op haar voorhoofd drukte, nam hij ze van haar af en legde die op het kastje ernaast. Met een gelukkig gevoel droomde Féline weg, naar een plaats bedekt met witte poeder, een koude die haar niet kon deren en met een allesbetoverende gloed.

Reacties (3)

  • Navarro

    Ik vind het echt geweldig om dit allemaal te lezen!

    3 jaar geleden
  • Awgeangel

    Waaaaaaaaauw. Deel je talenten met mij, ajb. *//*

    3 jaar geleden
  • Semantiek

    Hee, heb ik dit verhaal al niet eens eerder gelezen?! Nevermind: hij was leuk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here