Foto bij Cigarettes and cups of water

Er waren twee rustige maar tegelijkertijd rusteloze dagen voorbijgegleden. Interviews, Harry, de wereld, interviews, familie thuis, Harry, de kinderen, de wereld, Harry, Harry, Harry.
Ik had hem sinds de bekendmaking nauw in de gaten gehouden, omdat ik zeker wilde zijn dat hij zich goed voelde. Niet schuldig, niet verdrietig, niet gebroken, niet... leeg?
Sinds hij had bekend dat hij in het verleden last had gehad van depressieve periodes was ik meer op mijn hoede, en ik kon er niets aan doen. Ik wilde zo graag dat hij zich nooit meer zo ging voelen dat ik merkte dat ik me er meer mee bezig hield dan me lief was. Er waren momenten dat ik op mijn telefoon door het internet zocht naar meer en meer en meer informatie over depressies en stoornissen. Bij elke aanwijzing of “symptoom” die ik las haalde ik me Harry voor de geest, probeerde hem met elk te verbinden, maar het ging moeilijk. Ook al kon ik het me makkelijk voorstellen dat iemand in Harry’s situatie er last van zou hebben, kon ik dat maar moeilijk bij Harry zelf.
Misschien kwam het door hoe hij zichzelf al die jaren tegenover me had opgesteld, en wat nu pas een beetje werd doorbroken. Een grote, sterke, dappere Harry, die me wel voor de rest van de wereld zou beschermen. Die mijn klappen op zou vangen, die míj op zou vangen, die om me geven zou. Maar wie beschermde hem?
Ik zat op het bed met de opgelichte telefoon in mijn handen, al keek ik eroverheen naar Harry, die met zijn rug naar me toe op de grond zat en zijn tas verder inpakte.
We hadden de radio op de achtergrond aangezet, en Harry was mee gaan neuriën, had het zelf nauwelijks door, was te geconcentreerd bezig met alles netjes op te vouwen en in zijn tas te leggen, en ik keek met een zwak glimlachje toe.
Zou hij nu zo’n periode hebben? Had ik daar invloed op of misschien Tristans situatie? Ik had geen idee. Harry waarschijnlijk ook niet.

Drie uur later zat ik naast Harry in de privéjet, mijn gezicht half in het raam gedrukt, hij de zijne tegen mijn schouder geleund terwijl hij zijn benen over elkaar geslagen had en één door de mijne had gehaakt. Zijn pluizige haar kriebelde in mijn nek. Een hand lag op mijn schoot. Het was niet een van de mijne.
Ik had Harry verteld over Charlie’s logeerpartij bij een vriendje van school. Hij vond het heel leuk, was juist erg nieuwsgierig en besloot zonder overweging om nadat we geland waren samen het kind op te halen, zodat we allebei Charlie meteen konden zien én Harry zijn vriendje en de ouders kon ontmoeten. Ik had hem niet verteld over de schijnbaar vreemde relatie tussen de twee, en was ook niet van plan om dat te doen, omdat ik vond dat hij zijn eigen indruk van hen moest vormen. Ik ging die van mij niet aan hem voorleggen.

‘Hij heet Duncan,’ vertelde ik nadat we op Heathrow Harry’s auto van de algemene parkeerplaats hadden opgehaald en daarvoor nog van iedereen, nogal ontroerd, afscheid hadden genomen. We waren maar snel ingestapt om aan alle bedrukte gevoelens te ontsnappen en in plaats daarvan op weg te gaan naar iets leuks. Dat leuks was Charlie.
‘Duncan?’
‘Ja, maar Charlie noemt hem Dunbun.’
Harry’s mondhoeken trokken een stukje omhoog terwijl zijn ogen op de weg gefixeerd bleven. ‘Oké. En de ouders?’
‘Zijn vader heet Hugh en hij is heel aardig. We staan altijd te kletsen op het plein als we de kinderen ophalen. Het is een leuk tijdverdrijf.’
Zijn mondhoeken zakten. Mijn wenkbrauwen stegen juist, geamuseerd.
‘En de moeder?’
‘Heet Kate en is af en toe een beetje anders. Maar ik ga niet van alles zeggen! Je moet ze zelf ontmoeten.’
‘Ja, uiteraard,’ knikte Harry glimlachend terwijl hij even opzij keek, ‘dat is wel zo eerlijk voor hen.’
Als antwoord op mijn eigen glimlach pakte hij mijn hand en drukte deze tegen zijn mond. Zo bleef hij een tijdje rijden, niet door hebbend dat het bloed ondertussen in grote mate naar mijn hoofd was gestegen.

Omdat ik Hugh al tijdig een berichtje had gestuurd dat we eraan kwamen, was het ook niet zo’n verassing toen we een tijdje later aan de deur stonden. Harry had op de bel gedrukt en zette toen weer een stapje naar achter.
De deur ging open en in de opening stond een kleine vrouw. Om haar tengere lijf hing een skinny jeans, omhooggehouden door een donkerbruine strakgetrokken riem, een groot lichtblauw shirt er half in gepropt. Ze had sloffen om haar voeten en een voorzichtige glimlach rond haar lippen, met nieuwsgierige ogen erboven en de wenkbrauwen gehezen.
Ondanks alles in het beeld dat me laten zien werd, zag ik maar één ding. Naast me hoorde ik Harry zacht inademen, de groet die in zijn keel was blijven steken. Toen ik opzij keek zag ik hem in tweestrijd naar Kate kijken, en vervolgens naar de aangestoken en half opgebrande sigaret tussen haar dunne vingers. Ze had het niet door.
‘Hallo Aibilee. Ik ben Kate,’ ze knikte naar Harry, duidelijk doorhebbend wie ze voor zich had maar er ook duidelijk niet zo veel om gevend. Dat was aan de ene kant gaaf van haar, maar aan de andere kant ook niet. Ze had zijn kind in haar huis en een sigaret tussen haar lippen.
Toen ik voor Harry langs Kate liep hield ik mijn adem in, maar kon de vage zweem van rook bijna voelen.
De woonkamer oogde donker maar ook knus. Lange gordijnen die half dichtgetrokken waren zorgden ervoor dat het zonlicht van die mooie dag de grote bank in de hoek, de stoel ernaast en het salontafeltje met een paar vieze glazen en borden ertussen niet kon bereiken. Alleen het TV’tje, die aan de andere kant van de kamer tegen de muur stond, kreeg een streepje licht op zijn scherm. Daardoor was het laagje stof die erop lag goed zichtbaar.
‘Willen jullie iets te drinken?’ Kate schuifelde langs ons door naar de keuken, tot ons afgrijzen een hijs van haar sigaret nemend. Ik hoorde Harry achter me naar adem happen en toen ik omkeek balde hij net zijn vuisten. Ik zond hem een schuldige blik.
Had ik Charlie in dit ongezonde leven gegooid?
‘Water is goed, dank je wel,’ antwoordde Harry, en ik ging mee.
‘Oké. Hugh en de kinderen zijn buiten in de tuin. Ik kom zo wel met jullie water, als ik mijn sigaret opheb,’ ze glimlachte zwakjes en hield haar hand met de sigaret een stukje hoger.
Ik wilde dat de hand met de sigaret de prullenbak in verdween.

Een beetje van ons stuk gebracht vonden we onze weg naar de tuin, en eenmaal door had de jongste van de twee kinderen ons al meteen in de gaten.
‘Papa! Mama!’ Met een enthousiaste kreet sprong Charlie op uit het gras en rende naar ons toe. Warmte vervulde mijn hart toen hij zich breed grijnzend door zijn net zo grijnzende vader liet optillen, knuffelen, kussen, liefhebben.
‘Hallo, jongen,’ antwoordde Harry, en hij drukte Charlie tegen zich aan. Ik zag zijn gezicht heel even vertrekken, maar omdat hij het daarna in plooi hield kon ik niet zeggen of hij zijn zoontje echt veel erger gemist had dan dat hij aan mij had laten blijken. Ik glimlachte zwakjes en liep naar Hugh toe om hem te begroeten. Ook Duncan ontkwam er niet aan.
‘Welkom in ons stulpje,’ glimlachte Hugh me warm toe terwijl hij mijn hand schudde. Duncan stond er een beetje onwennig naast, en ik pakte ook glimlachend zijn slap handje vast – die greep verstevigde wel naarmate hij ouder werd.
‘Dank je. Het is... knus.’
Hugh trok zijn wenkbrauwen op. ‘Knus?’
Ik glimlachte onwennig. ‘Ja?’
Een korte stilte.
‘Zeg,’ ik kon het niet meer inhouden, ‘sinds wanneer... rookt Kate?’
Hugh’s mondhoeken zakten een stukje. ‘O, dat. Sinds zijn geboorte,’ een hoofdgebaar naar Duncan toe, die als een nieuwsgierig aagje naar Harry en Charlie toe was gegaan, ‘en daarna is het altijd blijven hangen, eigenlijk.’
‘De rook ook?’ floepte ik eruit. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond, maar Hugh glimlachte al triest.
‘Sorry, maar... ik bel aan en ze staat daar met een sigaret tussen haar lippen. Is mijn kind daarmee de afgelopen dagen in aanraking geweest? Met die slechte, kankerverwekkende rook?’ Mijn stem werd laag, ik schraapte mijn keel om hem weer te vinden.
‘We proberen hier thuis daar maniertjes voor te vinden. Elke keer dat ze rookt gaat ze naar een andere ruimte. Omdat wij nu buiten spelen rookt ze binnen, maar als we boven of in de woonkamer zijn gaat ze naar buiten.’
‘Maar die geur blijft hangen.’
‘Alleen de geur.’
‘Alleen de geur?’
‘Daar ga ik wel vanuit.’
Meer kon ik niet zeggen, want Harry kwam erbij staan. Hij gaf Charlie aan mij zodat ik hem ook even kon begroeten en stelde zichzelf voor aan Hugh.
‘Hallo, lieverd,’ ik hield hem vast in mijn armen en kuste hem op zijn hoofd, beide mannen raakten voorzichtig aan de praat, ‘heb je het leuk gehad?’
‘Ja!’ reageerde Charlie terwijl hij zijn armpjes losjes om mijn nek had geslagen en afgeleid naar een voetballende Duncan keek. Toen ik hem maar op de grond zette rende hij schaterend naar het andere jongetje toe. Daardoor zag ik de vrouw in de tuin verschijnen, zonder sigaret, mét twee glazen water. Ik slikte.

We vertrokken na een halfuur en gingen nu echt op weg naar huis. Dit keer reed ik, met Harry die naast me met gesloten ogen en hoofd achterover tegen de hoofdleuning zat, met Charlie achterin in het zitje, de voetbal met armen en benen omklemd en met open mond naar buiten kijkend.
Ondanks dat zijn ogen dicht waren sliep Harry niet. In de rit van een halfuur wilde hij tussendoor nog wel eens zijn ogen open doen, de volume van de radio harder of zachter zetten als er een bepaald liedje opkwam of mijn hand pakken en er een kus opdrukken. Allebei zeiden we niets over Kate en haar sigaretten. Ik voelde me schuldig. Hij waarschijnlijk alleen bezorgd.

Van beiden was nauwelijks iets over toen we eindelijk thuiskwamen en we met tassen en al het huis binnen stommelden. Omdat ik de sleutel had was ik ook de eerste die binnen was, en de eerste die de envelop op de deurmat zag liggen. Maar omdat ik mijn handen vol had én zag dat hij aan Harry geadresseerd was stapte ik eroverheen en riep over mijn schouder dat er een brief voor hem was. Charlie pikte het op en hield het zo hoog mogelijk in Harry’s zicht, die met een glimlach voorzichtig langs hem de hal instapte, zijn tassen neerzette en vervolgens met een bedankje de envelop uit Charlie’s handen pakte.
De glimlach verdween en een bezorgde frons kwam ervoor in de plaats toen hij de afzender bestudeerde.


Oke allereerst, voordat ik dit vergeet - die foto's van Harry in tesco! toeval! zullen we doen alsof de harry in dit verhaal in die vroege ochtend met aibileen er dus zo uitzag in dat supermarktje (-:
En- zijn haar wordt echt fucking -sorry- lang? Huh? Kijk, dit was vandaag en ik vind het zo best wel een beaut eigenlijk

ook, voor de bijna-studenten onder ons: wie gaan er morgen naar de open dag van de HvA?:)ik ga!! oa naar toegepaste psychologie!

Reacties (3)

  • biancadokkum

    Echt super awesome geschreven zoals gewoonlijk <3!
    Kudo erbij:D!

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Heey!
    leuk stukje ben benieuwd van wie de brief is. al heb ik een klein vermoede.
    Succus op de HVA! ik hoop er over 6 maanden vanaf te zijn, haha. Ga 1 feb me afstudeer traject in:P

    bye

    3 jaar geleden
  • Twice

    Leuk stukje, as always! Volgensmij zeg ik dat echt élke keer als ik een reactie plaats, waar dan ook. :')
    Ik kan het maar niet vaak genoeg zeggen, maar je schrijft zo ontzettend goeeed! Ik houd echt van je schrijfstijl, en je story's zijn ook zo geweldig!
    En oh, wat ben ik benieuwd naar wat er in die brief staat.. ik hoop niks heel ergs? Ik gok iets over de advocaat van Harry of de rechter, en het iets met de voogdij over Tristan te maken heeft? Please, laat Harry de voogdij over Tristan houden.

    Ik was vandaag ook bij de opendag van de HvA! Heel kort, ik was naar communicatie geweest en heb eerder al een meeloopdag gedaan bij de HvA. Wel een hele leuke hogeschool vind ik. Er is een grote kans dat ik daar volgend jaar heenga aangezien ik in Amsterdam woon.
    Welke locatie was je precies & wat vond je ervan? (:

    Snel verderrr!
    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen