Foto bij 004

In het begin kwamen de brieven vaak en waren ze positief van aard, maar al snel sloeg Emiles toon om. Hij had het zwaar, zei hij. Hij was moe en bang en hij miste ons. In het begin hadden ze nog terrein weten te winnen, maar nu zaten ze vast in België, net over de grens. Emile beschreef hoe zijn eerste kameraden was gestorven. Hier was mijn vader gestopt met voorlezen, omdat mijn moeder wel erg bleek zag. Later las ik de brief stiekem na in bed en die nacht werd ik achtervolgd door nachtmerries van dode mannen in de modder.

Toen die brief voor Leon kwam, was er dan ook geen feestmaal. We zaten allemaal stilletjes aan de tafel, bang om de eerste te zijn die het onvermijdelijke zei. De brieven van Emile bleven nog komen, maar we hielden allemaal ons hart vast als het meer dan een paar dagen stil bleef. In de kerk hoorden we van de eerste doden en soms herkende ik de namen. Een oude klasgenoot, een broer van een vriendin. Hoe hard we ook baden, de berichten bleven komen. Soms staarde ik de hele preek naar de kaarsen die bange ouders, echtgenotes en kinderen hadden aangestoken. Het werden er steeds meer, en ik zag hoe af en toe een kaarsje uitging. Het was alleen maar tocht, maar op die momenten flitste Emiles gezicht voor me langs. In de nacht combineerden de overleden patiënten van die dag zich met de zorgen die altijd in mijn achterhoofd bleven hangen en creëerden de beelden die ik overdag zo hard probeerde weg te drukken.

Ik was niet de enige die eronder leed. Het was overal te zien. De mannen die nu in de trenchées lagen, waren helden voor de bevolking, maar steeds vaker gesneuvelde helden. Loopgraven, werden ze ook wel genoemd. Begraven in de modder, zoals in mijn dromen. Naïef hoopte ik dat het leed mijn familie bespaard zou kunnen blijven, maar de kaarsjes die mijn moeder brandden, konden het noodlot niet stoppen.

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Ah dit hoofdstuk is echt prachtig geschreven. De vergelijking met de kaarsen maakt het beeldig en bedrukkend te gelijk. Je voelt het onheil naderen als lezer.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ik kreeg kippenvel van dit hoofdstuk.

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Nooh, dit klinkt wel heel droef...

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Door die laatste zin krijg ik zo'n zwaar vermoeden dat Emile dood is gegaan. Arme familie );
    Het is wel spannend! , en je schrijft met een lekker vlotte schrijfstijl (: (waarin je in 1 ruk je boek uit zou lezen, maar ja dat kan nu natuurlijk niet)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen