Foto bij 76 • Verschijnselbijles



Eleanor liet nog een paar druppels van het elixer in haar thee vallen. Ze drukte de kurk er weer op en zette het half lege potje op de tafel neer. Ze slaakte een diepe zucht en dronk haar thee. Misschien moest ze nieuwe brouwen, maar hoe kon ze dat doen? Er was geen mogelijkheid dat ze nu het kantoor van Slughorn zou kunnen binnendringen. Na het akkefietje op Rons verjaardag had hij allang zijn kantoor beter beveiligd en ze kon het zich niet veroorloven om betrapt te worden. Ze staarde wat vooruit de keuken in en volgde de vele elven die heen en weer liepen over de tegels.
Toen ze haar kopje eindelijk leeg had, kwam een elf haar tegemoet gelopen ennpakte het van tafel. 'Voelt mevrouw Whelan zich al beter?' vroeg hij vriendelijk, Eleanor herkende hem al gauw als Dobby.
Eleanor trok haar wenkbrauw op en keek hem onbegrijpend aan. 'Wat bedoel je?'
Hij wees naar het potje met het elixer. 'Dat zorgt er toch voor dat u zich beter gaat voelen?' Hij keek haar aan met grote, onschuldige ogen.
Eleanor knikte. 'Ik voel me er inderdaad beter door,' ze hield even stil en zuchtte, 'Helaas is het bijna op.'
Dobby klom op de bank tegenover haar en ging op de tafel staan. Hij pakte het flesje van tafel en bekeek het. Eleanor kwam gealarmeerd overeind en keek toe hoe de elf het potje inspecteerde. Ergens was ze bang dat de onhandige elf het potje zou laten vallen.
'Dobby wil helpen,' zei Dobby toen, 'Dobby wil meer spul voor Mevrouw Whelan halen. Dobby wil dat Mevrouw Whelan zich goed blijft voelen.'
Eleanor was geroerd door de vriendelijkheid van de kleine elf, hij was veel te goed voor de mensheid die zijn soort zo wreed behandeld. Eleanor glimlachte naar hem en nam het potje van hem aan. 'Dank je wel Dobby, maar dat zal niet mogelijk zijn. Ik heb het zelf gebrouwen in een les.' Een schok ging door haar heen toen de ketting opnieuw rond haar nek begon te branden. Het voelde als die keer toen ze met haar hoofd per ongeluk op een nest met rode mieren was gaan liggen terwijl ze aan het zonnen was in de tuin. De bijtende en brandende pijn vulde haar hals. Ze kromp ineen en probeerde de opkomende tranen te onderdrukken. Ze was blij dat ze net daarvoor het elixer had gedronken, want het leek haar lichaam af te lijden van de pijn. Ze vervloekte zichzelf dat ze Dobby had bedankt en vervloekte haar eigen vriendelijkheid. Alsof bij toverslag was de pijn verdwenen. Hijgend bleef ze zo zitten, totdat een aantal elven naar haar toe kwamen lopen.
'Nee, het gaat wel,' zei ze direct. Ze was wat verward nadat de pijn zo abrupt was gestopt. Dat was nooit eerder gebeurd, waarom nu dan wel?
Een elf genaamd Flory kwam naar voren gestapt en keek Eleanor bezorgd aan. 'Weet u het zeker? Wij zullen hulp halen, wacht u maar.'
'Nee!' riep ze streng en stond op. De elven keken haar geschrokken aan, ze had nog nooit haar stem verheven bij hen in de buurt. 'Ik hoef geen hulp. Ik,-' ze slikte een keer voordat ze verder sprak. 'Dobby je mag niemand hierover vertellen. Niemand van jullie.'
De elven keken elkaar ongemakkelijk aan. Uiteindelijk stemden ze erin toe en gingen weer aan het werk. Alleen Dobby bleef nog bij haar. 'U heeft pijn, vaak pijn.'
'Ik weet het, Dobby, maar als je mij vertrouwd, dan weet je dat ik mijn redenen heb dat ik geen hulp zoek.'
Dobby knikte heftig, waardoor zijn oren om zijn hoofd flapperde. 'Dobby vertrouwd u! Dobby heeft geen twijfels. Dobby zal niks zeggen en Dobby zal voor u zorgen.'
Eleanor glimlachte. 'Goed zo. Zou je nog een pot thee kunnen zetten. Ron komt hier zo voor wat lessen.'
De elf knikte en maakte zich uit de voeten. Eleanor slaakte een diepe zucht en staarde naar naar het enorme haardvuur naast zich. Ze vroeg zich af of haar mening en gevoel iets met de ketting te doen had. Het voelde haar alsof ze slechts getrained werd en dat ze hard gestraft werd als haar gedrag de ketting niet zindde. Maar ze had nog nooit gehoord van objecten met een eigen mening. De toverstaffen natuurlijk wel, maar dat was anders.
Het duurde niet lang voordat Ron de keuken binnen kwam lopen en plaats nam aan de tafel waar Eleanor zat. Dobby, die van een afstand Ron al had zien aan komen lopen, kwam met vlotte passen hun kant op en zette een dienblad met thee en kopjes voor hen op tafel. 'Het is Dobby een genoegen om Meneer Weasley weer te zien,' zei hij enthousiast en Ron knikte wat ongemakkelijk. Dobby schonk de twee nog een brede glimlach en ging toen weer aan het werk in de keuken.
'Zit je hier vaak?' vroeg Ron terwijl hij om zich heen keek.
Eleanor haalde haar schouders op. 'Het is hier rustig,' antwoordde ze en keek hem aan. 'Eerst maar even een kopje thee' Eleanor schonk voor beide een kopje thee in. 'Goed, hoever ben je al?'
'Met wat?'
Eleanor trok haar wenkbrauw op en keek hem ontzet aan. Toen pas drong het tot hem door en schoot hij overeind. 'Oh! Het verschijnselen bedoel je?'
Eleanor grinnikte en knikte. 'Maar goed dat je naar mij bent toegekomen. Ken je de drie stappen uit je hoofd?'
Ron staarde even nadenkend naar het plafon en grinnikte. 'Ik ken een stap.'
'Stap 1: concentreer je op je bestemming. Stap 2: creëer de besluitvaardigheid om de gevisualiseerde ruimte in beslag te nemen en stap drie: tast een pad af door het niets en doe dat met bedachtzaamheid.'
Ron knikte instemmend. Eleanor trapte hier echter niet in, ze kende Ron goed genoeg en bij hem moest je dingen meestal twintig keer herhalen voordat hij het echt opslaat. 'Herhaal maar wat ik net heb gezegd.'
Hier viel hij stil en het duurde Eleanor zeker een half uur voordat hij de drie regels zonder stotteren of hakkelen kon uitspreken. 'Goed, nu dat in je hoofd zit, kunnen we gaan oefenen.' Eleanor floot op haar vingers en er kwamen twee elven aanlopen met ieder een hoepel. Die ze een meter voor Eleanor en Ron op de grond neergooiden. Ron keek haar onbegrijpend aan. 'Maar we kunnen toch helemaal niet verschijnselen in school?'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Klopt, maar dat betekend nog niet dat ik het je niet kan leren, toch?'
Rons wenkbrauwen kropen samen in een frons en hij haalde zijn schouders op.
'Goed,' ging Eleanor verder, 'Ik wil dat je die drie stappen gaat opvolgen. Het is niet mogelijk om te verschijnselen in Hogwarts, maar je kan wel oefenen om de stappen op te volgen. Het resultaat zien we volgende maand op de toets wel.'
'Stap 1: je concentreert je op de hoepel voor je,'-
'Stap 2: Ik wil de hoepel in en alleen in die hoepel,' ging Ron verder.
'Heel goed, Ron en stap drie is je de weg naar de hoepel toe aftasten. Ik wil dat je dit even een kwartier oefent, je voelt vanzelf wel wanneer het lukt.' Eleanor nam plaats op de bank en keek toe hoe Ron in zichzelf de regels herhaalde en zachtjes mee mompelde. Ze liet hem een kwartier zijn gang gaan, tot hij zelf naar haar toe kwam en met een gelukkige grijns naast haar neer plofte op de bank. 'Ik denk dat het gaat lukken'
Ze klopte hem trots op zijn knie en glimlachte. 'Als je maar in jezelf blijft geloven, dan komt het vast wel goed.
Hij knikte instemmend. 'Ontzettend bedankt, Eleanor.'
Eleanor glimlachte, niet helemaal zeker wat ze kon zeggen om de ketting ervan te weerhouden haar opnieuw te pijnigen. Ze vond het fijn dat ze iemand kon helpen, maar stiekem wilde ze het gevoel kwijt. Ze wilde dat gevoel vergeten, zodat ze niet geneigd zou zijn om te helpen, om dat gelukkige gevoel terug te brengen, omdat in deze donkere dagen, die blijdschap het enige was wat ze kon voelen behalve angst en verdriet, ten minste, als ze het elixer voor euforie niet had. Maar daar stond een hoge prijs op: pijn.
'Hé, Weasley!'
Eleanor draaide zich om en zag Jayden de keuken binnenlopen, terwijl hij een appel uit een fruitschaal haalde en hun kant op kwam lopen. 'Wat doe jij hier?' Hij ging naast hem op de bank zitten en nam een hap uit zijn appel.
'Eleanor helpt me met verschijnselen,' antwoordde hij en stond op. 'Ik moet er weer vandoor, maar ontzettend bedankt Eleanor. Ik ga mijn best doen volgende maand!' Hij draaide zich om en liep de keuken uit.
'Blijven oefenen he!' Eleanor keek hem grinnikend na en keerde haar hoofd toen om naar het warme vuur.
'Zaterdag weer training?' vroeg Jayden toen en Eleanor knikte. 'Ja, ik heb er zin in.' Ze staarde naar de dansende vlammen voor haar ogen en glimlachte. Ze had echt zin om weer te spelen. Die paar uurtjes leidde haar altijd enorm af en ze kon veel lachen met haar teamgenoten. Dan leek het of alles als vanouds was.
Ze doezelde wat in door de warmte dat van de haard straalde en groef zichzelf wat dichter tegen Jayden aan. Ze gaapte een keer en leunde met haar hoofd tegen zijn schouder.
'Het is pas 9 uur, waarom ben je al moe?' vroeg hij verbaasd en schokte met zijn schouders toen hij grinnikte.
'Denk je dat Ron iets leren gemakkelijk is?'
Hij grinnikte nog eens en sloeg zijn arm om haar heen, terwijl hij zijn hand zachtjes over haar arm wreef. 'Weet je, ik zie je te weinig tegenwoordig Whelan. Je bent veel te afstandelijk de laatste tijd.'
Eleanor hief haar hoofd en keek hem aan. 'Oh?' zei ze onwetend. 'Omdat we één Quidditch training hebben afgelast?'
Hij haalde zijn schouders op. 'Je zit te vaak in je kamer opgesloten. Of in de bibliotheek.'
'Ja, vind je het gek met al dat huiswerk.'
Hij drukte haar een keer dichter tegen zich aan. 'Nee luister, je moet gewoon even wat leuks gaan doen. Even uit die sleur komen en plezier maken.'
Eleanor hief haar hoofd en slaakte een zucht. Als hij het toch eens wist, dacht ze in zichzelf. Niets liever dan wat dan ook zou ze haar zorgeloze jeugd weer terug willen hebben, in ieder geval, alle zorgeloze jeugd die ze had minus Voldemort en zijn DeathEaters. Ze zou graag laat gaan slapen en gezellig met iedereen ontbijten, zonder dat ze zich zorgen hoefde te maken om het gevaarte dat rond haar nek hing. Ze wilde haar normale nachtrust niets liever ook weer terug hebben, zodat ze niet wakker werd met het idee dat een van haar vrienden het leven had verloren. Ze wilde niet meer hoeven nadenken over elk woord dat ze uitsprak, ze wilde weer lekker impulsief zijn en eruit gooien wat haar dwars zat. Maar dat kon ze niet. Er was niemand die ze het kon vertellen, omdat ze het niet wilde riskeren dat er iemand zou sterven door haar toedoen. Of haar dromen haar waarschuwden voor het gevaar van de ketting, dat wist ze nog steeds niet, maar ze wilde kostbare levens niet op het spel zetten, zelfs niet voor een klein kansje. Ze leed eronder, maar de fysieke pijn was verre van vernietigend dan de wijsheid dat een of meerdere van haar vrienden waren gestorven omdat zij haar mond niet kon houden.
Eleanor slaakte nog een diepe zucht en liet haar hoofd weer tegen Jayden aan rusten, waardoor een pluk van haar donkere haren voor haar gezicht viel. 'Ik haat school,' zuchtte ze en in haar gehele leven had ze dat nog nooit gezegd, niet op Hogwarts tenminste.
Jayden lachte. 'Wauw, dat is de eerste keer dat ik je dat heb horen zeggen. En waarom vind je dat zo ineens?'
Eleanor veegde de pluk haar achter haar oor en staarde naar de vlammen in de haard. Zonder enige reden voelde ze tranen opkomen in haar ogen. Ze knipperde ze gauw weg voordat Jayden ze zag en schraapte haar keel. 'Ik weet niet,' antwoordde ze.
Er viel even een korte stilte en toen ze voor de tweede keer gaapte, streek Jayden zijn hand een keer door haar lange haren. 'Kom, dan gaan we terug.'
'Nee,' sprak ze hem tegen en ze greep naar zijn arm, waardoor hij gedwongen was om te blijven zitten. Eleanor wilde niet terug naar haar kamer, waar ze alleen zou moeten zijn met haar nachtmerries. Ze wilde graag bij Jayden blijven. Hier voelde ze zich veilig, alsof haar niks kon overkomen zolang ze in zijn armen lag. Eleanor sloot langzaam haar ogen en zuchtte. 'Dit is fijn zo.'
De rust die er was gecreëerd in de keuken door de warme haard, de stilte en het vertrouwen van een goede vriend, maakte dat ze zich even veilig voelde. Ze had even rust van haar zorgen en kon haar gedachten laten wegdrijven. Alle pijn, angst en verdriet leken ineens verleden tijd en even voelde het alsof ze het nooit had gekend. Ze voelde hoe haar oogleden verzwaarden en viel in slaap.

Reacties (3)

  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ik ben het met Altaria eens, misschien dat er wat ergs gebeurt door die ketting en dat ze eindelijk hulp krijgt.
    Hogwarts bied altijd hulp aan diegene die het nodig hebben.

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ik hoop, en dan klink ik heel gemeen, dat Ella een nachtmerrie krijgt en de ketting gaat gloeien en dat Jayden er dan achterkomt en hilp haalt!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen