Foto bij 020

And in the end, we were all just humans, drunk on the idea that love, only love, could heal our brokenness. -Christopher Poindexter

Liy-Rose Harper


De motorrit viel achteraf gezien beter mee dan ik had verwacht, en ik had er zelfs nog enigszins van had kunnen genieten, al had dat ook te maken kunnen hebben met de nabijheid van Harry's sterke warme lichaam. Het thuiskomen was in dat opzicht ongemakkelijker. Harry had me naar boven gebracht en was pas daarna terug naar beneden gegaan en naar Jim vertrokken.
Alsof het lot me die dag tarten had gespeeld, had iedereen in de woonkamer gezeten, en me gevraagd hoe het kwam dat ik samen met hem was geweest.
Ik had geprobeerd hun vragen zo goed mogelijk te ontwijken, bedenkend dat Harry waarschijnlijk niet graag zaken prijsgaf en dat ik hem niet nog kwader wilde maken dan hij die dag al was geweest. Als hij hen wilde vertellen welke vreemde band we hadden, zou hij dat zelf wel doen.
Enkel Stella en Sophia wisten hoe ik over hem dacht, al wist ik zeker dat de rest het evenzeer vermoedde. Hoe kon het ook anders in een loft waar me allemaal samenleefden? Zelfs Hannah had me al over hem uitgevraagd...
Desondanks had ik hun niet-begrijpende blikken genegeerd toen ik binnengekomen was en hij enkel had gemeld dat hij terug naar huis zou komen, waarna hij met een uitgestreken gezicht weer was vertrokken.
Natuurlijk zouden zowel Sophia en Stella alles uiteindelijk uit me sleuren, maar voor die avond had ik voldoende drama gehad.
Ik sliep verschrikkelijk die nacht, zelfs nu Harry terug thuis was. Het besef van Finns woorden leek dan pas werkelijk tot me door te dringen.
Gespannen en bang analyseerde ik elk geluid dat ik hoorde, zijn woorden opnieuw en opnieuw laten afspelend in mijn hoofd.
Ik bleef me angstig afvragen wat hij van plan was met me, en hoe ik er mogelijk aan kon ontsnappen.
Ook de volgende ochtend was ik nog even gestresseerd, en de herinnering aan Harry's zachte lippen hielp allerminst. Desondanks probeerde ik hem zoveel mogelijk te ontwijken, wat niet zo moeilijk was gezien het feit dat ik al vrij vroeg naar school moest vertrekken. Sophia liep vandaag met me mee naar school en deze avond evenzeer terug naar huis, tot mijn grote opluchting.
Ik durfde in mijn eentje geen stap meer buiten het appartement te zetten, bang dat Finn elk moment voor me zou opduiken.
Ik herinnerde me nog levendig het gesprek dat ik met Hannah had gehad, en de opmerkingen van Zac over hem. Harry's reputatie was niets in vergelijking met die van Finn, rekening houdend met de reeks criminele feiten die hij op zijn kerfstok had, waarbij verkrachting niet de minste was. Het was hoe dan ook genoeg om me constant angstig te laten voelen.
Gelukkig was Emily die schooldag beter gehumeurd, want haar grillen had ik er allesbehalve kunnen bijnemen na de gebeurtenissen van de vorige dag. Ik had geen idee wat er gebeurd moest zijn, maar ze leek onze discussie wel vergeten te zijn.
De donderdag vloog voorbij, en de vrijdag was minstens even druk. Die avond moest ik enkele uren werken, en Hannah liep met me mee naar de club, al zou ik die avond alleen moeten terugkeren, een gedachte die me meer schrik inboezemde dan ik zou willen.
De angst voor Finn leek me momenteel te beheersen en ik kende geen enkel gerust moment.
Terloops vermeldde ze het feestje dat Louis deze avond had gepland op de loft. Het verbaasde me dat ze er zelfs aan dacht me in te lichten.
Gelukkig was het niet druk en ondervond ik niet al te veel last van mijn gespannen gemoedstoestand. Chase leek het echter wel te merken, al ontweek ik zijn vragende blikken, en vertrok ik om negen uur met een neppe glimlach en een geforceerd afscheid.
Het was al behoorlijk druk in de club, dus ik nam de zijuitgang, de zware buitendeur openduwend terwijl ik het elastiekje uit mijn paardenstaart trok en rond mijn pols hing, mijn tas over mijn schouder.
Zenuwachtig keek ik van links naar rechts in het donkere steegje, mezelf onmiddellijk vervloekend voor mijn idiote beslissing deze uitgang te nemen, net toen ik zijn hese diepe stem hoorde: "Lily."
Ontzet keek ik op, ziend hoe hij vanuit de donkere schaduw naar me toe liep, een sigaret tussen zijn volle lippen.
"Harry?" vroeg ik zacht, mijn armen voor mijn borstkas kruisend en de deur achter me dicht laten vallend.
"Wat doe je hier?"
Hij haalde zijn schouders op en nam nog een lange trek.
"Hannah vertelde dat je alleen naar huis moest, en ik vertrouw Finn niet genoeg om je zomaar in het donker te laten lopen." antwoordde hij, zijn gezicht verhullend in een rookwolk.
"Oh..." mompelde ik, terwijl ik een hand door mijn haar haalde. Ik had hem niet meer gezien sinds de woensdagavond, maar nu hij onverwachts voor mijn neus stond, besefte ik hoeveel moeite het me had gekost hem niet dichtbij te hebben.
"Hoe gaat het met je?" vroeg hij plots. Verrast keek ik op, en toen ik zijn ongemakkelijke gezichtsuitdrukking in me opnam, kon ik een giechel niet inhouden.
"Wat?" snauwde hij haast, maar geamuseerd schudde ik mijn hoofd.
"Vriendelijk staat je niet, Harry." lachte ik zacht, kort op mijn onderlip bijtend. In tegenstelling tot wat ik had verwacht, krulden zijn mondhoeken ook omhoog, in -tot mijn verbazing, die zeldzame prachtige glimlach.
Ik vermoedde dat ik de aanblik nooit meer zou vergeten. Hij was adembenemend wanneer hij op die manier lachte, ervoor zorgend dat ik opnieuw sprakeloos en bewonderend naar hem bleef kijken.
God, hij was zo mooi...
"Asshole is beter?" vroeg hij, nog een trek nemend en zijn groene ogen langzaam over me heen laten glijdend, zodat ik nu wel kort naar de grond blikte.
Lichtjes verlegen kruiste ik mijn benen en trok mijn korte bomberjack wat meer dicht, plots onzeker over mijn Nikes en zwarte leggings.
"Je bedoeling is meestal vrij duidelijk." humde ik, geamuseerd doch schuchter opkijkend naar hem en een plukje haar achter mijn oor strijkend.
Hij snoof enkel eens, geërgerd zeggend: "Zeg dat tegen je vriendin. Ze heeft me vandaag een sms gestuurd." Met grote ogen liet ik mijn blik over zijn knappe gezicht en wilde krullen glijden.
"Wie, Emily?" vroeg ik verward, nu plots beseffend waarom ze zo opgewekt was geweest. Ik vroeg me heel even af hoe ze er in godsnaam in geslaagd was zijn nummer te bemachtigen, maar ze had enkele dagen ervoor ook zonder problemen het adres van zijn trainingscenter gevonden, dus verwonderlijk was het amper te noemen.
Hij maakte een instemmend geluidje en nam nog een trek van zijn sigaret, de as aftikkend en de rook uitblazend, zijn hoofd gekanteld.
"Ze is fucking wanhopig, ik meen het." gromde hij, net toen hij me opnieuw recht aankeek.
"Verrassend dat jullie vriendinnen zijn." vervolgde hij, terwijl hij zijn betoverende ogen over me heen liet glijden.
"Waarom?" vroeg ik, onzeker onder zijn blik.
"Ze is zoveel ervarener dan jij." mompelde hij, zijn tanden in zijn onderlip geboord.
"Jullie zijn in elk opzicht zo verschillend." Hij maakte een schamper geluidje.
"Ik kan je al verlegen maken met enkel een kus, bij haar heb ik er heel wat meer voor nodig." Beledigd keek ik op, kwaad dat hij op die toon over ons sprak. Was dat hoeveel hetgeen tussen ons werkelijk allemaal had betekent voor hem? Was ik enkel een test geweest om te zien hoe ver hij kon gaan bij een onhandig meisje als ik?
En natuurlijk was Emily zoveel beter en mooier dan mij, met al haar ervaring en haar brutaliteit. Maar het was niet nodig dat hij nog wat meer zout op de wonde strooide.
"Oh, fuck, Harry!" kreunde hij plots, spottend grinnikend en zijn sigaret terug tussen zijn lippen stekend, mompelend vervolgend: "Ze was niet te preuts om me te laten weten wat ze leuk vond. Ze zag er goed uit toen ze mijn naam praktisch aan het gillen was." Ik slikte en ademde door mijn mond in en uit.
Het was al pijnlijk geweest haar erover te horen vertellen, maar dit? Met elk woord leek hij mijn hart meer en meer te doorboren.
Was dit het dan? Was ik eindelijk op het punt gekomen dat er geen weg terug meer was? Ik haatte mezelf voor het feit dat ik te zwak was te vechten tegen het effect dat hij op me had.
Ik beet hard en teleurgesteld op mijn onderlip en begon het steegje al uit te stappen, ervan uitgaand dat hij me wel zou volgen, maar abrupt voelde ik zijn grote hand rond mijn pols.
Nog voor hij iets had kunnen zeggen, had ik me al omgedraaid.
"Kunnen we alsjeblieft naar huis gaan?" vroeg ik met hese stem, hem dapper in de ogen kijkend.
Fronsend bekeek hij me, zijn peuk achteloos op de grond gooiend en er met zijn afgetrapte laars op trappend, al verbrak hij het oogcontact niet.
"Wat is er nu weer, Lily?"
Geïrriteerd dat hij duidelijk niet van plan was tactvol te zijn, antwoordde ik gefrustreerd: "Niets. Ik ben gewoon moe en ik wil naar huis, dat is alles."
Hij klemde zijn tanden op elkaar en siste: "Arrogant staat jou niet, prinses."
"Rose." snauwde ik, me kwaad omdraaiend, maar zonder waarschuwing greep hij mijn bovenarm en draaide me om, me moeiteloos tegen de koude muur van het steegje drukkend, de stenen nat en ijzig door mijn kleren.
Geschrokken snakte ik naar adem, recht naar zijn prachtige gezicht kijkend.
"Wat is het probleem? Hmm? Wil je me niet horen vertellen over hoe ik je vriendin heb geneukt?"
"Harry..." begon ik, lichtjes smekend, maar uitdagend ging hij verder: "Nee? Ook niet over hoe ze haar lippen rond me had en over hoe goed het voelde in haar te zitten?"
"Stop ermee!" riep ik met licht overslaande stem, hem achteruit duwend, maar hij was stukken sterker dan mij en plaatste zijn grote handen aan weerszijden van mijn hoofd.
"Wat is je fucking probleem, Lily?" herhaalde hij, nu ongeduldiger.
Ik trok mijn neus op en keek hem met betraande ogen aan.
"Je verdient het niet dat mensen om je geven." snauwde ik kwaad. Hij snoof.
"Niemand geeft om mij." reageerde hij koeltjes, maar gefrustreerd schudde ik mijn hoofd.
"Ik geef om je, Harry!" riep ik wanhopig, pas dan beseffend wat ik net had gezegd. Het werd ijzig stil tussen ons, en onthutst keek hij me aan, terwijl mijn mond wat open zakte en mijn wangen rood kleurden. Een hele tijd zei niemand iets.
"Nee, je geeft niet om me." gromde hij uiteindelijk bars, zijn hoofd schuddend. Even had ik het idee mijn woorden snel terug te nemen, maar bedacht me toen. Had het zin? Wat ik ook voelde of dacht, het zou nooit iets veranderen of uitmaken. Ik zou nooit iets voor hem betekenen.
"Jawel, ook al weet ik niet waarom." reageerde ik uiteindelijk verslagen, kwaad dat hij me zelfs nu niet serieus leek te nemen en het fut niet hebbend het nog te ontkennen.
Hij ademde wat dieper in en uit en liet zijn handen naar beneden vallen, me beduusd aankijkend.
"Je meent dit niet." mompelde hij, maar ik slikte en kruiste mijn armen voor mijn borst.
"Ik zou willen dat het zo was." zei ik, terwijl ik beschaamd naar de grond keek.
"Lily, ik..." begon hij, maar ik onderbrak hem: "Ik weet het, oké? Jij geeft niet om mij, herhaal het alsjeblieft niet nog eens." Hij opende zijn mond, maar sloot hem toen terug.
"Geef niet om me. Alsjeblieft, je doet jezelf er enkel pijn mee." zei hij uiteindelijk hees, waarop ik mijn gezicht terug ophief, merkend hoe hij me verloren aankeek met zijn grote groene ogen, kwetsbaarder dan ooit.
"Ik kan het niet tegenhouden, Harry!" antwoordde ik.
"Ik heb je weken geleden gezegd dat het geen fucking zin heeft, verdomme! Wat heb ik gedaan om je zo te laten voelen? Je zou me moeten haten!" snauwde hij.
"Denk je dat ik je niet zou willen haten? Maar ik kan het niet, oké!" riep ik, gekwetst dat hij zo koel reageerde.
Gefrustreerd draaide hij zich om en haalde zijn vingers door zijn haar.
"Fucking hell, Lily." vloekte hij, naar de muur blijven kijkend met zijn handen in zijn nek.
Pas na een hele tijd draaide hij zich om, enkel om me stilletjes huilend tegen de andere muur te zien staan.
"Hoe kun je om me geven? Ik heb je in al die weken enkel pijn gedaan." zuchtte hij, voor hij naar me toe liep en zijn grote handen rond mijn gezicht legde. Met een diepe frons streelde hij over mijn wangen en veegde mijn tranen weg, maar gekweld duwde ik zijn armen van me af.
"Niet doen, alsjeblieft." snikte ik, mijn gezicht beschaamd afwendend, net toen ik vanuit mijn ooghoeken zag hoe de buitendeur werd geopend. Geschrokken zag ik Chase naar buiten stappen, die net op dat moment nietsvermoedend opkeek en abrupt halt hield.
Hij blikte zowel in mijn als Harry's richting, voor hij zijn vriendelijke ogen opnieuw bezorgd op mij richtte.
"Rose? Is alles oké?" vroeg hij, terwijl hij Harry nog een tel wantrouwig bestudeerde, net toen de man voor me zich nu ook verstoord omdraaide. Snel forceerde ik een glimlach, maar Harry keek hem enkel vernietigend aan, duidelijk kwaad dat hij ons stoorde.
"Alles is meer dan oké." snauwde hij, hem intimiderend aankijkend, maar ik moest Chase nageven dat het dapper van hem was onaangedaan te lijken.
"Weet je het zeker?" vroeg hij, al richtte hij zich enkel op mij.
"Ik zei dat alles fucking oké is." blafte Harry.
"Zal ik met je mee naar huis stappen, Rose?" stelde Chase voor, hem negerend.
"Ze gaat met mij mee." zei Harry koeltjes. Ik liep echter langs hem en keek hem kort aan.
"Het is oké, Chase brengt me wel. Dankjewel om hierheen te komen, Harry." mompelde ik.
"Lily." snauwde hij, maar ik schudde mijn hoofd en keek hem smekend aan.
"Alsjeblieft, niet nu. Het spijt me." zei ik zacht, snel langs mijn wangen wrijvend. Woedend balde hij zijn vuisten, waarna hij kwaad snoof.
"Whatever. Het kan me allemaal geen fuck schelen." gromde hij nog, voor hij zich woest omdraaide en wegliep, mij alleen met Chase achterlatend.
"Rose?" vroeg die laatste, maar snel wierp ik hem een geforceerde glimlach toe, terwijl ik verwoed met mijn wimpers knipperde en enkele keren slikte.
"Dankjewel, Chase." mompelde ik, met mijn toon duidelijk makend dat ik er nog niet over wilde praten. Hij zuchtte, maar liet het wel rusten, tot mijn opluchting.
De terugweg bestond voornamelijk uit mijn overvloed aan dank dat hij met me meeging en mijn pogingen niet te huilen, iets wat ik de laatste tijd vaker leek te doen dan in de voorgaande jaren van mijn leven samen.
En ik kon er niet aan doen dat ik mezelf belachelijk vond, want het was net de persoon die het veroorzaakte die mijn hart sneller kon laten slaan.
Toen we eindelijk toekwamen bij de loft, draaide ik me glimlachend naar hem om, mezelf verplichtend Harry even uit mijn gedachten te bannen, al faalde ik grandioos.
Het was nog druk op straat, ook al was dit deel van de stad niet zo levendig en bruisend als de rest. Maar New York sliep nooit, en het leek wel alsof het onwerkelijke droombeeld van Manhattan de representatie was van de overweldigende gevoelens die me nu al sinds mijn komst teisterden, zowel voor Harry als elke andere verandering in mijn leven.
Alles was hier zo anders dan in Sands Point.
Ik kon me enkel afvragen of het me uiteindelijk tot een andere persoon zou maken dan ik voorheen was geweest. Want was ik inmiddels nog steeds het naïeve verwende meisje dat hier enkele weken geleden was toegekomen?
Misschien werd ik langzaamaan steeds minder Rose, en steeds meer Lily. Het was enkel vreemd dat ik er geen problemen mee leek te hebben.
Hoofdschuddend wendde ik mijn blik af van de drukke verlichte straat, de overweldigende mengeling van geuren en geluiden die zo typisch New York waren een laatste keer in me opnemend. Met een zucht keek ik Chase aan.
"Wil je nog even mee naar boven komen? Louis geeft een feestje en nadat je me naar huis gebracht kan ik je op zijn minst iets te drinken aanbieden." stelde ik hoopvol voor. Ik had helemaal geen zin in de drukte of in de confrontatie met Harry, en een deel van me wenste dat Chase het allemaal beter zou maken. Hij kon me meer op zijn gemak stellen dan hij waarschijnlijk zelf besefte. Tot mijn vreugde glimlachte hij, terwijl hij zijn ogen over me heen liet glijden.
"Als je belooft met me te dansen, wil ik wel met je mee." knipoogde hij, zodat ik voor de eerste keer die avond oprecht naar hem lachte.
"Waarom ook niet?" giechelde ik, en opgelucht leidde ik hem naar binnen, net toen een groepje van vijf toekwam. We stonden ongemakkelijk opeengepakt in de lift, en ik was opgelucht toen we op de verdieping arriveerden. De dreunende bassen weerklonken al van in de gang, en zuchtend liep ik samen met de bende naar binnen, glimlachend naar Niall die de deur halfdronken openhield en ons binnenliet in het overvolle appartement.
"Rose!" grijnsde hij, zijn arm rond mijn schouders slaand en me in een onhandige knuffel trekkend.
"Wie heb je meegebracht?" vroeg hij vrolijk, knikkend naar Chase.
Ik glimlachte en stelde de twee voor, en eens Niall hem een onhandige klap op zijn schouder had gegeven, liep hij struikelend weg, mij samen met de geamuseerde jongen achterlatend.
We bleven in de te drukke keuken staan, hij met een beker alcohol, in gesprek met Louis en Sophia, die zich bij ons hadden gevoegd.
Het was een kwartier later toen de deur openging en hij toekwam. Onmiddellijk verdween mijn glimlach, en beschaamd dacht ik terug aan mijn bekentenis.
"Yo, Harry!" begroette Louis hem luid, nog voor ik hem had kunnen waarschuwen. Mijn ogen werden groot en ik hoopte dat hij me niet zou opmerken, maar nog voor ik de tijd had gehad mijn blik af te wenden, had hij die van hem al op mij gericht.
Onmiddellijk leek hij te ontspannen, haast alsof hij opgelucht was me te zien, tot hij Chase naast me opmerkte en hij opnieuw verstrakte, zijn tanden op elkaar klemmend.
Snel keek ik weg, ziend hoe Sophia me vragend aankeek.
Veel tijd om iets te zeggen kreeg ze echter niet, want haast onmiddellijk erna werd onze aandacht getrokken door een hoge opgewonden stem: "Har!"
Ik richtte mijn ogen op de bron van het geluid, tot mijn afschuw niemand minder dan Demi ziend, die vrolijk en duidelijk dronken naar hem toe rende en haar armen rond zijn nek sloeg.
Onvoorbereid struikelde hij wat achteruit en kreeg een geërgerde trek rond zijn mond, voor hij haar ongeïnteresseerd van zich af duwde.
Toen leek hij zich echter iets te bedenken, en na een korte blik op mijn gezicht geworpen te hebben, draaide hij zich weer om naar Demi.
Kort zei hij iets tegen haar, maar greep toen haar kin en drukte zijn lippen onverwachts op de hare, haar ruw kussend.
Geschrokken en gekwetst keek ik toe, hard op mijn lip bijtend om niet in huilen uit te barsten.
Meende hij dit nu?
"Klootzak." snauwde Sophia naast me, maar ik schudde mijn hoofd en draaide me om.
"Sorry." excuseerde ik me met verstikte stem, me afwendend en door de mensenmassa wurmend. Ik wist niet waarheen, zolang het maar weg van hem was.
Onderweg kwam ik Stella tegen, en vrolijk hield ze me tegen: "Rose!"
Ik forceerde een glimlach, maar een bezorgde blik op mijn gezicht was genoeg om een snik over mijn lippen te laten rollen.
"Het spijt me." mompelde ik beschaamd, mijn handen snel voor mijn mond slaand. Onmiddellijk schudde ze echter haar hoofd, waarna ze me stevig omarmde.
"Hé, meid, wat scheelt er?" vroeg ze bezorgd.
Ik had geen fut om te liegen.
"Harry." antwoordde ik huilend, en met een diepe zucht streelde ze over mijn rug.
"Lieverd toch." fluisterde ze, me kalmerend knuffelend.
"Hij is naar je aan het kijken." mompelde ze plots, zodat ik gegeneerd snikte.
"Staat Demi nog bij hem?" vroeg ik met verstikte stem. Tot mijn opluchting schudde Stella haar hoofd.
"Kom mee." zuchtte ze, me loslatend en mijn pols grijpend. Gewillig liet ik me meetrekken, door de zwetende dansende massa, naar de gang.
Snel klopte ze op de deur van Sophia's en Liams kamer.
Nietsvermoedend opende Liam de deur, een glas alcohol in de hand.
"Hey." begroette hij ons glimlachend, maar toen hij mij zag, fronste hij bezorgd en verdween zijn lach.
"Is alles oké, Rose?" vroeg hij onmiddellijk. Stella schudde haar hoofd enkel.
"Kan ze hier even blijven?"
Met ongeruste ogen knikte Liam, terwijl hij een stap opzij zette en gebaarde dat we binnen mochten komen.
"Ja, natuurlijk. Ik was toch van plan terug naar de woonkamer te gaan. Zal ik Sophia ook sturen?" Stella knikte, hem dankbaar aankijkend.
"Dankjewel, Li. Ze is in de keuken." Hij knikte en klopte nog eens bemoedigend op mijn schouder, terwijl hij me een onderzoekende blik schonk, voor hij van ons weg liep en het meisje me de kleine kamer binnen leidde.
"Zit even neer." glimlachte ze bemoedigend. Met een diepe zucht deed ik wat ze vroeg, maar veerde onmiddellijk terug recht op het tweepersoonsbed.
"Oh nee! Ik heb Chase laten staan!" zei ik geschrokken, mijn hand voor mijn mond slaand.
"Chase? Wat doet hij hier?" vroeg Stella niet-begrijpend. Ik zuchtte vermoeid en wreef over mijn gezicht.
"Hij... Hij is met me mee naar huis gegaan en ik heb hem aangeboden mee naar boven te komen." Stella nam naast me plaats en streelde kalmerend door mijn haar.
"Maak je niet druk. Hij begrijpt je vast." Ik zuchtte en veegde mijn tranen weg.
"Ik ben zo zielig, Stella. Ik huil om een jongen die me niet eens ziet staan." mompelde ik, mijn gezicht in mijn handen verstoppend, net toen Sophia de kamer ook binnenkwam, en de deur op slot deed.
"Rose? Gaat het?" vroeg ze bezorgd, maar ik schudde enkel mijn hoofd en begon opnieuw te huilen, me compleet belachelijk voelend.
"Die rotzak stond voor haar neus met Demi te kussen." informeerde ze Stella zachtjes, aan de andere kant naast me gaan zittend en haar arm rond me heen slaand.
"Het spijt me." zei ik met bevende stem, beschaamd.
Onmiddellijk schudde Stella echter haar hoofd.
"Verontschuldig je niet, Rose. Je hebt niets fout gedaan." Sophia slaakte een diepe zucht.
"Je hebt gevoelens voor hem gekregen, toch?" veronderstelde ze.
Met enkel een knik wisten ze genoeg, en besefte ik ook zelf ten volle dat ik de kriebels in mijn buik niet meer kon negeren.
Ik kon me enkel nog afvragen hoe ik er in godsnaam in zou slagen ze te verdringen. En hoe het zo ver was gekomen dat ik mezelf dit had toegelaten. Want nu ik evenzeer aan mezelf had toegegeven dat ik iets voor Harry voelde, was er geen weg meer terug.

--
Lily heeft dus eindelijk haar gevoelens toegegeven! Wat denken jullie ervan? En van Harry's reactie op haar bekentenis? En van zijn idiote kus met Demi?:@
En goed nieuws: mijn examens zijn na vandaag voorbij!!! Jeuj!(dance)
Dankjewel voor jullie geduld, en normaal zal ik nu weer wat meer kunnen schrijven!
En hoe gaat het met jullie?
Plannen voor de lesvrije week/krokusvakantie?
xxx

Reacties (16)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    4 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Oh my fucking god. Ik geniet zo hard van dit verhaal. Ik zit er helemaal in!
    Damn it. Dit is zoo perfect geschreven. Meid, dit verhaal (en jijzelf!) is/zijn goud waard! Ik heb hier echt geen woorden voor... je beschrijft alles zoo goed, je laat alle gevoelens zo duidelijk voelen.. Ik voel gewoon zoo hard mee met Rose. Pff... Ik weet echt niet meer wat ik moet denken. Je bent zowat de meest getalenteerde meid van de hele wereld! Geloof me meid, jij gaat het nog wel eens maken!

    En Harry's kus met Demi was zo dom! Waarom doet hij ook altijd van die idiote dingen? Ziet hij niet dat het Lily kapot maakt?
    Maar desondanks vond ik het zeer moedig van Lily dat ze alles opbiechtte.
    Nu nog wachten op Harry's bekentenis...

    Wauw meid! Bedankt voor dit mooie stukje!
    Kudo!
    xxx

    3 jaar geleden
  • Parawhore

    Het spijt me echt ontzeeeeeeeeeeeeettend hard dat je zolang hebt moeten wachten op mijn reactie,
    maar hier is hij dan uiteindelijk!
    In feite heb ik niet veel meer te melden dan anders...
    Om het kort en bondig te zeggen: W A U W !
    Elk hoofdstukje opnieuw verbaas je me met je schrijftalent en je woordenmagie.
    Het is echt ongelofelijk Iluna, hoe prachtig je wel niet schrijft!
    Elke, maar dan ook echt élke keer word ik weer helemaal omvergeblazen!
    Je bent gewoon GE-WEL-DIG !
    Mijn meest favoriete schrijfster ooit, zonder twijfel.

    Ik hoop dat jouw examens goed zijn gegaan? (:
    Ik heb vandaag mijn uitslag gekregen en ik ben op alles geslaagd!
    Nu is het vooral genieten van de vrije tijd en het heropbouwen van mijn sociaal leven (;
    Wat ga jij zoal doen? (:

    Ik hoop dat ik jouw naam weer snel in mijn inbox mag zien verschijnen!
    Heel veel liefde voor jou, mijn lieve lieve Iluna!
    Dikke kus & knuffel!
    Love you!
    xxxxxxxx
    (H)(H)

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    Jeetje Harry, was dat nu echt nodig? Zijn muur is zo hoog, dat ik mezelf afvraag of het Lily gaat lukken die muur af te breken.

    3 jaar geleden
  • myniamwings

    Geweldighoofdstukje!
    Fijn om te horen dat je je examens hebt overleefd (:
    Nu nog even doorzetten en heb je dan ook een weekje vrij?
    Ik kan niet wachten om meer te lezen (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen