Foto bij 022

We build castles with our fears and sleep in them like kings and queens. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik was allesbehalve uitgeslapen toen ik dinsdagochtend op de campus toekwam. Ik had Harry sinds gisterenavond niet meer gezien, toen hij plotsklaps had besloten uit het appartement te vertrekken zonder iemand in te lichten, en deze nacht niet thuis te komen. God mocht weten waar hij uithing.
En ik haatte dat het voor een groot deel de reden was dat ik amper geslapen had. Ik maakte me -alweer, zorgen om hem.
Ik wist niet eens meer waarom, en ik was gestopt me af te vragen wat me zelfs gevoelens voor hem had doen krijgen. Het had toch geen zin. Ik kon er helemaal niets aan veranderen, jammer genoeg.
Sophia had pas een uur later les, maar had toch aangeboden met me mee te gaan, een aanbod dat ik na Finns bedreigingen niet had afgeslagen.
Ik haastte me naar het auditorium, snel de laatste pagina's van mijn boek doorbladerend, kwaad op mezelf dat ik me gisteren niet meer had kunnen concentreren na wat er tussen mij en Harry was gebeurd.
Het was niet zozeer dat ik er spijt van had, maar ik schaamde me eerder. Het was duidelijk dat het voor hem niets had betekent, en het maakte me kwaad dat ik het aan hem had weggegeven, ook al had ik het zalig gevonden. Plus, ik had gevoelens voor hem, of ik het nu wilde of niet, dus het was moeilijk te zeggen of ik de klok überhaupt wilde terugdraaien.
God, wat was er zelfs mis met me? Natuurlijk wilde ik dat.
Ik bedacht me dat ik waarschijnlijk enkel zou moeten wachten op het moment dat hij me opnieuw zou kwetsen om me het ten volle te realiseren, en rekening houdend met de recordtijd waarin we geen ruzie meer hadden gemaakt of discussies hadden gehad, besloot ik dat het waarschijnlijk niet al te lang meer zou duren.
Het kwam echter sneller dan verwacht toen ik Keith tot mijn verrassing in de muffe oude aula zag zitten. Vragend keek ik hem aan, terwijl ik me liet neerzakken op de stoel naast die van hem, te ver achteraan naar mijn zin.
"Ben je van plan je leven te beteren?" vroeg ik geamuseerd, vermoeid in mijn ogen wrijvend. Hij haalde zijn schouders op met een grijns op zijn ronde gezicht, en liet 'Frankenstein' voor mijn ogen zwaaien.
"Een boek dat ik voor de verandering wel heb gelezen. Ik had toch niets beters te doen." Ik keek hem geamuseerd aan en gaf hem een klopje op de onderarm.
"Is Emily er niet?" vroeg ik, verwonderd rond me heen kijkend. Ik kon me niet herinneren dat ze al ooit een les had gemist.
Keith lachte eens mysterieus, antwoordend: "Niet vandaag. Ik kreeg deze ochtend een sms van haar. Blijkbaar heeft ze gisterenavond nog bezoek gekregen."
"Oh?" vroeg ik, terwijl ik hem met opgetrokken wenkbrauwen aankeek.
"Harry." grijnsde hij, waarbij hij mijn wereld met slechts dat kleine woordje ineen liet storten.
"Wat?" stootte ik geschrokken uit, hem ongelovig aankijkend. Hij maakte een grap, toch? Zelfs Harry was niet zo respectloos me op die manier te vernederen...
Me mijn eerste intieme moment van mijn leven geven en dezelfde dag nog slapen met mijn vriendin?
"Harry Styles, de enige echte." grinnikte Keith, zijn hoofd schuddend.
"Ik kan haar geen ongelijk geven. Stel je alle wanhopige meisjes op de campus voor die hem in en uit haar kamer hebben zien komen." Ik vond het daarentegen alles behalve grappig.
Met een droge mond wendde ik me af, net op het moment dat de professor het auditorium binnenkwam.
Uiteindelijk ving ik helemaal niets op van de les, enkel kunnen denkend aan Harry en Emily. En hoe langer ik het deed, hoe levendiger de beelden werden, tot het in die mate vorderde dat ik na een halfuur op mijn tong moest bijten om niet in huilen uit te barsten.
Ik vroeg me af of ik het had moeten verwachten van Harry, want dit was enorm laag, zelfs voor hem.
Had hij er enig idee van hoe dit mij liet voelen?
Abrupt trok ik alles opnieuw in twijfel. Hoe had ik in godsnaam ooit zo naïef kunnen zijn hem te geloven toen hij had gezegd dat hij om me gaf? Het was waarschijnlijk enkel een plan geweest om me in zijn bed te krijgen, en tot mijn frustratie en teleurstelling was het hem nog gelukt. Waarom had ik me zo gewillig aan hem gegeven? Ik zou intussen al moeten weten dat hij niet te vertrouwen was, en elke kans om me te kwetsen die hij kreeg ook aannam.
Maar dat maakte de pijn niet minder erg, integendeel. En het ergste was dat gevoelens voor hem had, iets wat ik allerminst nodig had op dit moment.
Hoe vaak zou ik hem op die manier nog de kans geven me te kwetsen?
Toen de les eindelijk voorbij was, excuseerde ik me snel bij Keith en vluchtte het auditorium uit, de tranen in mijn ogen weg knipperend. Ik kon me al perfect voorstellen hoe Emily ermee zou pronken wanneer ik haar terug zou zien.
Net toen ik het gebouw uitliep en de frisse lucht buiten dankbaar opsnoof, rinkelde mijn gsm in mijn broekzak. Verstoord haalde ik hem uit, halt houdend en naar de naam op mijn scherm kijkend.
"Kyle?" vroeg ik verrast, toen ik mijn gsm opnam.
"Rose! Sorry dat ik je stoor! Ik heb een vraagje." Ik humde, terwijl ik verder stapte over de campus en me even later op een bankje liet neervallen.
"Ik weet dat je vandaag niet hoeft te werken, maar Melanie is onverwacht ziek geworden en ik heb dringend iemand nodig voor de late avondshift. Zou je me alsjeblieft uit de nood kunnen helpen? Het spijt me dat ik het je vraag, want ik had je beloofd dat je normaal nooit op dat uur zou moeten werken, maar ik ben zeker dat je het zal aankunnen." ratelde hij. Ik beet hard op mijn lip, me Melanie vaag herinnerend als het blauwharige meisje waarmee ik ooit eens had gewerkt.
Kort overwoog ik zijn vraag. Ik had er niet veel verstand van, maar ik wist dat die shift hel was. Ik had enkel op mijn proefdag tijdens zo'n drukte moeten werken, en ik wist niet of ik het nog eens zou kunnen.
"Tot hoe laat zou ik moeten werken?" vroeg ik voorzichtig, eigenlijk niet durven weigerend. Vermoeid haalde ik een hand door mijn haar en liet me tegen de leuning achter me vallen.
"Van negen tot twaalf. Hannah is er ook, dus je kan eventueel nog enkele zaken aan haar vragen. Alsjeblieft, Rose, ik heb je nodig." smeekte hij. Ik slikte, maar knikte toen.
"Ja. Ja, goed, ik kom. Geen probleem, Kyle." mompelde ik, dik tegen mijn zin. Ik hoorde hem een opgeluchte 'yes' zuchtend, waarna hij me uitvoerig bedankte.
"Ik weet niet wat ik zonder je zou doen, Rose." zei hij, en ik lachte zacht.
"Geen probleem. Dan zie ik je vanavond?" Hij maakte een instemmend geluidje.
"Ja, perfect. Tot dan!" Met een diepe zucht beëindigde ik het gesprek, mijn ogen kort sluitend.
Wat maakte het eigenlijk uit? Zolang ik in de club was, moest ik Harry niet onder ogen komen. Trouwens, het beek toch een vreselijke dag te worden, dus welk verschil maakte een avond werken dan nog? Ik had morgenochtend toch geen les...

Mijn goede moed om vannacht in de club te zwoegen was echter compleet verdwenen eens ik na een volledige schooldag doodop thuiskwam met Sophia naast me, slaperig in mijn ogen wrijvend terwijl ze de voordeur van de loft opende. Waarom had ik verdorie toegezegd?
Ik volgde haar naar binnen, mijn jas al openend, maar hield abrupt halt toen ik Hannah en Harry in het midden van de woonkamer in een hevige discussie verwikkeld zag.
"Waarom heb je het hem dan gezegd, verdomme? Ben je op je fucking hoofd gevallen? Je weet dat hij niet te vertrouwen is!" gromde hij woedend, zijn handen gestresseerd door zijn lange krullen halend.
"Ik heb het eruit geflapt, oké? Sorry dat ik niet even perfect ben als je lieve Rose!" snauwde ze terug, waarop mijn mond ontzet openviel.
"Wel, door jouw gebrek aan fucking perfectie heb je Zac de perfecte kans gegeven mijn lieve Rose de hele nacht lastig te vallen!" riep hij nu haast, en ik trachtte zo goed mogelijk te negeren hoe goed het voelde hem 'mijn lieve Rose' te horen zeggen, ook al betekende het helemaal niets in de context.
Sophia schraapte ongemakkelijk haar keel, zodat ze allebei met een ruk opkeken, ons opmerkend. Onmiddellijk snoof Harry gefrustreerd, duidelijk geërgerd dat we hen hadden betrapt.
"Natuurlijk." snauwde hij, recht in mijn ogen blikkend. Het was echter te pijnlijk hem voor me te zien, dus snel wendde ik me af, naar Hannah kijkend.
"Hebben jullie het over mij?" vroeg ik zacht, de vraag meer dan onnodig.
"Vraag het hem." blafte ze, knikkend naar Harry. Ik zweeg.
"Jij bent degene die Zac heeft verteld dat ze vanavond de late shift werkt." sneerde hij.
Ik haalde mijn schouders echter enkel op.
"Maakt het uit?" vroeg ik, me afvragend waarom hij zich zorgen maakte.
In vergelijking met Finn was Zac niets, en in een overvolle club zou hij zeker niets proberen. Zo achterlijk was hij niet.
Met een frons liep ik naar de sofa, maar Harry greep mijn pols en hield me tegen toen ik langs hem liep.
"Laat me los." mompelde ik, me uit zijn sterke grip rukkend en hem met vlammende ogen aankijkend. Hij leek even uit het veld geslagen te zijn, maar herstelde zich toen.
"Natuurlijk maakt het uit." snauwde hij, zijn ogen kort over me heen laten glijdend, zich waarschijnlijk afvragend waarom hij zich gisteren met mij had beziggehouden terwijl de duizend keer knappere Emily wanhopig op hem aan het wachten was in haar kamer op de campus.
"Maak je niet zo druk." zuchtte ik enkel, al greep hij opnieuw mijn onderarm, deze keer steviger.
"Waarom ben je zo onverschillig?" gromde hij, zijn ogen in de mijne borend. Ik probeerde niet de denken aan de nabijheid van zijn lichaam en schudde enkel mijn hoofd.
"Waarom niet? Het lijkt dat geven om zaken me toch helemaal niets oplevert." antwoordde ik. Sprakeloos keek hij in mijn ogen, maar met een frons schudde ik hem van me af.
Ik liep naar de sofa, terwijl ik hard op mijn onderlip beet, en plofte er met een frons in neer.
"Lily..."
"Ik denk dat je haar beter even met rust laat, Harry." zei Sophia voorzichtig. Ik had hen nog steeds niet verteld wat er tussen mij en Harry gebeurd was, maar ik wist dat zowel zij als Stella slim genoeg was om het enigszins te raden, zeker nu ze wisten dat ik gevoelens voor hem had.
Het was even stil, maar toen maakte hij een geërgerd geluidje.
"Fuck it." snauwde hij nog, voor hij ik hem luidruchtig hoorde weg stampen. Snel draaide ik mijn hoofd, nog net ziend hoe hij zijn jas van de kapstok rukte en uit het appartement verdween, de deur met een klap achter zich dichtslaand.
"Wat is zijn fucking probleem?" riep Hannah woedend. Gefrustreerd kwam ze naar me toe en liet zich naast me neerzakken. Ik voelde haar brandende blik op mijn slaap, maar ik schudde enkel mijn hoofd, aan de bekleding van de zetel plukkend terwijl ik hard op mijn onderlip beet.
Als ik het wist, zou ik het haar én mezelf met plezier vertellen.
Gelukkig zwegen de twee meisjes erna over hem, en ik was hen er meer dan dankbaar voor.
Louis, Niall en Aiden arriveerden een hele tijd later ook, maar Liam was er nog niet; hij was naar ik vermoedde nog steeds in het hotel waar hij al enkele maanden werkte.
Harry kwam niet meer terug, ook niet toen we samen aten, en Hannah me even later meenam naar haar kamer, verkondigend dat ik in de kleren die ik nu droeg niet kon gaan werken. Om twaalf uur 's nachts in de club werken met een simpele jeans was blijkbaar not done, en na haar ellenlange gezeur slaagde ze erin me te overtuigen iets anders aan te trekken.
Ze had er al haar overtuigingskrachten voor nodig me zover te krijgen één van haar korte strakke jurkjes aan te trekken, zwart en mouwloos, en veel bloter dan ik normaal zou dragen. Gelukkig liet ze een panty én platte schoenen toe, want geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht te gaan werken zoals zij dat meestal deed: sexy, gewaagd en praktisch naakt.
"Komaan, Rose!" spoorde ze me om twintig voor negen aan, ongeduldig bij de voordeur wachtend, terwijl ik de mijn schoenen gehaast aantrok naast de sofa. De woonkamer was leeg. Aiden, Louis en Niall waren weer vertrokken naar god weet waar, en Stella had zich met Sophia teruggetrokken in haar en Liams kamer. Onbedacht nam ik de zwarte die ik onlangs mee naar huis had genomen, geen zier gevend om welke ik meenam.
Vlug hurkte ik bij mijn koffer naast de sofa zat en snel één van mijn schoudertassen greep. Onoplettend gooide ik de inhoud uit in mijn bagage, en zuchtte geërgerd toen een deel kletterend op de grond viel, waaronder mijn zwarte notitieboekje en blauwe vulpen.
Net toen ik echter mijn portefeuille en gsm in mijn tas had opgeborgen en de rest snel wilde opruimen, vloog de deur open, haast in Hannahs gezicht.
Geschrokken keek ik op, ziend hoe Harry naar binnen stormde.
"Hey, what the fuck!" riep Hannah, maar hij negeerde haar, terwijl ik met grote ogen recht ging staan en mijn tas over mijn schouder hing.
"Fucking asshole. Kom je, Rose?" snauwde het platinablonde meisje, Harry nog een vernietigende blik schenkend, al waren zijn vurige ogen enkel op mij gericht. Snel keek ik echter weg en knikte, schuchter naar haar toe lopend en langs hem schietend.
"Lily, wacht." gromde hij, mijn bovenarm grijpend en me terugtrekkend.
"Niets van. We moeten vertrekken, voor we te laat komen." blafte Hannah, maar Harry keek haar geërgerd aan.
"Ik heb één minuut nodig, dat is alles. Hoe langer je daar blijft staan, hoe langer het zal duren. Wacht beneden in de inkomhal." sneerde hij.
"Je kan morgen met haar praten, of wat het ook is dat je met haar van plan bent." antwoordde ze, haar armen kwaad voor haar borstkas kruisend.
"Eén fucking minuut, Hannah!" gooide hij ongeduldig in haar gezicht. Ze snoof eens, maar haalde toen verslagen haar schouders op en keek me nog een tel aan.
"Haast je." snauwde ze, voor ze naar buiten liep en de voordeur achter zich dichtgooide.
Harry richtte zijn groene ogen onmiddellijk op mij, maar ik weigerde hem aan te kijken en probeerde me los te trekken.
"Harry, ik moet vertrekken." prevelde ik, koppig naar zijn zwarte T-shirt blijven kijkend.
Ik wilde niet dat hij me aanraakte en enkel nog meer liet voelen voor hem. Het was te pijnlijk.
"Blijf hier. Ik vertrouw Zac voor geen haar, en de rest van zijn kutvrienden evenmin. Zeker niet wanneer je dat draagt." zei hij bars, zijn grote hand onverwachts rond mijn middel leggend en me uitvoerig bekijkend.
"Kan je verdomme nog meer van je lichaam laten zien?" gromde hij, terwijl hij zijn tanden op elkaar klemde en elk plekje van mijn lijf bestudeerde.
"Doe niet alsof het je iets kan schelen." mompelde ik. Ik bewoog ongemakkelijk en onzeker onder zijn priemende blik. Hij zuchtte en greep mijn kin, me verplichtend naar zijn prachtige gezicht te kijken. Het was dan dat ik merkte dat zijn knokkels opnieuw gebarsten waren en zelfs lichtjes bloedden.
Had hij net weer gevochten? Ik besloot er niets van te zeggen, ook al maakte het idee me misselijk.
"Fuck, Lily, ik weet dat ik je gekwetst heb, maar doe niet zo. Je weet dat het me wel iets kan schelen." mompelde hij. Hij probeerde mijn lichaam dichter naar het zijne te trekken, maar kwaad duwde ik tegen zijn borstkas, me niet langer kunnen inhoudend.
Wat dacht hij nu: dat hij met alles zomaar kon wegkomen?
Verontwaardigd reageerde ik: "Gekwetst? Je hebt opnieuw met haar geslapen, Harry! Met Emily, mijn vriendin! Dacht je dat ik het nooit te weten zou komen? Hoe denk je dat ik me erbij voel?" Hij fronste en keek me een tel ontzet aan.
"Het spijt me. Ik... Ik had niet gedacht dat het je zo hard zou raken." mompelde hij uiteindelijk.
"Natuurlijk raakt het me zo hard! Het doet pijn, Harry!" riep ik met overslaande stem, terwijl tranen in mijn ogen sprongen. Gekweld schudde hij zijn hoofd.
"Niet huilen, alsjeblieft." fluisterde hij, zijn hand omhoog brengend, al sloeg ik hem weg.
"Ik heb geen tijd of zin meer om te huilen! Ik doe niets anders dan dat sinds ik je heb ontmoet! Je maakt me zwak, Harry." Dat laatste zei ik stiller, waarna ik hard op mijn onderlip beet en naar de grond keek.
Hij maakte een ontzet geluidje en streelde over mijn wang, antwoordend: "Ik maak je niet zwak. Je bent zo sterk, Lil." Gekwetst boog ik weg van zijn aanraking.
"Doe niet belachelijk." zei ik hees. Hij greep mijn hand en bracht het naar zijn borstkas, en eens mijn vingers zijn warme huid raakten, begon mijn hart wild te hameren.
"Heb je je al ooit meer jezelf gevoeld dan wanneer je bij mij bent? Ik laat je zaken aan jezelf ontdekken waarvan je niet eens wist dat ze bestonden! Je bent al zoveel veranderd sinds de dag dat je hier toekwam en je ziet het zelf niet! Dit is wie je bent, Lily! Je bent jezelf als je bij mij bent! Dit is hoe leven voelt!" protesteerde hij aanvallend.
"Noem je elke dag gekwetst worden leven?"
"Ik heb je ook andere dingen laten voelen!" snauwde hij, maar ik lachte schamper en trok me weer los.
"Ja, en je slaagt erin de goede gevoelens altijd opnieuw te laten verdwijnen door de slechte! Dat is wat je doet, Harry: je kwetst me en je verwart me!"
"Fuck, het spijt me, oké? Je weet waarom ik het deed!" riep hij.
"Deed? Bedoel je waarom je het deed voor je mooie bekentenis? Toen je me had wijsgemaakt dat je om me gaf en me enkel kwetste omdat je me wilde beschermen tegen je? Waarom zei je al die dingen, Harry? Enkel om me uit de kleren te krijgen? Aan hoeveel mensen heb je nadien al verteld hoe achterlijk en gemakkelijk ik ben?" zei ik, haast in huilen uitbarstend.
"Praat niet op die manier over jezelf." blafte hij, terwijl hij me met vlammende ogen aankeek.
"Laat me dan niet zo voelen! Wat had je verwacht? Eerst geef je me het beste gevoel ter wereld, daarna gedraag je je alsof er niets gebeurd is en heb je seks met mijn vriendin! Je hebt me gebruikt en ik was zo dom om het toe te laten!" reageerde ik, ruw een eerste traan van mijn wang vegend.
"Ik heb je niet gebruikt, Lily!"
"Wat was het dan? Een foutje?" vroeg ik hem gekwetst.
"Het was geen fucking foutje! Ik voel me klote, oké? Ik weet dat ik je opnieuw pijn gedaan heb, maar het was niet mijn bedoeling!" riep hij haast radeloos.
"Het is nooit de bedoeling, toch? Maar het gebeurt wel iedere keer opnieuw! Ik kan niet langer verdragen dat je me ongelukkig maakt, begrijp je dat? Het doet zoveel pijn, Harry!" zei ik, waarbij een eerste snik over mijn lippen rolde. Een doodse stilte viel op ons neer.
"Ik maak je ongelukkig?" prevelde hij uiteindelijk, zijn mond lichtjes uiteen in een voor hem atypisch verloren gebaar.
"Wat had je verwacht?" huilde ik zacht. Beschaamd probeerde ik mijn tranen weg te vegen zonder Hannahs make-up uit te smeren over mijn gezicht.
"Lily..." mompelde hij zacht, zijn hand al naar me uitstrekkend, maar direct wendde ik me af.
"Ik moet gaan." zei ik gegeneerd, voor ik me omdraaide en naar de deur liep.
"Lil, wacht!" gromde hij achter me, maar ik negeerde het en vluchtte het appartement uit, te aangedaan om naar de rest van zijn leugens te luisteren.

--
Hallo, mijn lieverdjes!!
Heel erg sorry voor het lange wachten! Ik had nooit gedacht dat school al onmiddellijk zo druk en zwaar zou zijn, maar ik heb me dus vergist... En de laatste dagen van mijn lesvrije week zat ik even vast met het verhaal en blablabla...
Alleszins, ik heb toch de tijd gevonden dit stukje af te werken en te activeren.
Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor jullie bergen geduld, jullie zijn de beste!!
Nogmaals sorry, en ik hoop dat het snel wat rustiger wordt! Ik mis het schrijven haast even hard als jullie!
Hoe gaat het verder met jullie?


Ik wil trouwens ook een Freddie...
xxx

Reacties (15)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    9 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Geweldig

    3 jaar geleden
  • FearlessFire

    Nieuwe abo!
    Ben zo verslaafd aan dit verhaal. Heb het in 1 ruk gelezen, hoop dat je snel meer plaatst!

    3 jaar geleden
  • sureido

    Wat een tof verhaal zeg!! Ik ben ingehaakt! Lily moet harry maar eens laten voelen wat hij al die tijd doet en een jongen mee nemen of zo, misschien leert hij dan eens hoe t gaat!

    Je schrijft super ga zo door!

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen