Foto bij 81 • De bemoeial genaamd Potter




'Shit!' Eleanor schudde wild het potje met het Euforie elixer boven haar theekopje, maar er kwam geen druppel uit. Woest smeet ze het flesje door de keuken heen, waardoor het met een harde knal tegen een van de fornuizen aan kwam en velen huiselven opsprongen van de schrik. Ze begroef haar handen in haar haren en staarde naar het kopje thee voor haar neus. De maandag ochtend was weer aangebroken en Eleanor had het hele weekend prima in haar vel gezeten, tot vanochtend. Het elixer van euforie was op en er was weinig kans dat ze er nog snel aan zou kunnen komen. Sinds gisteravond had ze er niks meer van gedronken en had ze waarschijnlijk niet door gehad dat het potje al leeg was. Nervositeit nam haar lichaam over en de blijdschap en geluk die ze de afgelopen dagen had gevoeld, verdwenen. De angst om het verkeerde te zeggen en de pijn die zou volgen, de nachtmerries en het constante geheimhouden nam haar lichaam weer over. Eleanor bracht haar vingers naar de ketting en voelde aan de striemen in haar nek. Ze waren meer ingezakt dan vorige week, omdat ze er dit weekend minder last van had, maar nog even gevoelig. Het was akelig om haar vingers over het juweel te laten glijden. Het juweel dat haar eens feilloze nek had veranderd in het lelijke letsel dat er nu zat. Ze had de afgelopen week niet gedurfd in de spiegel te kijken zonder dat haar nek was bedenkt met kleding. Ze wilde niet zien hoe afgrijselijk haar huid eruit zag. Op haar handen was het gelukkig niet erg zichtbaar, of iemand moest weten waar te kijken. Hoe meer ze er over nadacht, hoe minder ze iets van de situatie begreep. Waarom gebeurde het? En hoe had de ketting haar nek zo vernield? Ze begreep niet waarom de ketting zich zo tegen haar keerde. En waarom haar moeder de ketting had bewaard. Hoe kon ze een object dat zoveel leed veroorzaakt bewaren? Langzamerhand begreep ze waarom de kettig haar pijn deed, maar nog steeds leek het te absurd om het te geloven. Haar emoties en mening hadden er baat bij. Alsof de ketting wist dat ze iets voelde, dacht of zei waar het het niet mee eens was.
Eleanor stond op van de tafel en liet haar kopje thee staan. Ze liep richting de deur en verliet de keuken. Toen ze langs de ontbijtzaal liep, zag ze dat iedereen al weg was, waarschijnlijk al naar de lokalen. Ze liep de gangen door richting de derde verdieping, waar ze Defence against the Dark arts les had, maar toen ze bij het lokaal aankwam, was de deur al gesloten. Ze schraapte haar keel en kopte op de deur, zichzelf mentaal voorbereidend op de speech die ze zo van Snape zou krijgen. Eleanor opende de deur en liep naar binnen. Zoals verwacht hadden alle leerlingen zich in hun banken omgedraaid en keken haar aan, sommige meelevend met een angstige blik op Snape en anderen grijnzend en genietend. Met een dreun viel de deur achter haar dicht en was het doodstil in het lokaal. Ze keek op naar Snape, die zwijgzaam vooraan de klas stond en haar neerbuigend aankeek. ‘En wat is de reden voor uw vertraging, mevrouw Whelan?’ sneerde hij en Eleanor kon de rillingen over haar rug voelen lopen. Snapes stem was nooit fijn om aan te horen, maar zeker niet met teleurstelling en minacht in zijn stem.
Eleanor keek de klas schichtig rond. Niemand die hier zat had haar bij het ontbijt gezien en ze had werkelijk geen reden dat ze te laat was. Hermione die vooraan zat, beet weifelend op haar lip. Het was wel duidelijk dat ze wilde helpen, maar Hermione kennende dacht ze aan het verlies van de afdelingspunten. Er borrelde iets in Eleanor op, dat haar leek te zeggen dat het genoeg was geweest met Snapes getreiter. Herinneringen dreven boven en ze probeerde een manier te bedenken om hieronder uit te komen. Ze voelde dat de ketting zijn macht weer op haar uitoefende, maar deze keer stribbelde ze niet tegen. Eleanor keek om naar haar plek, waar Draco naast zat en keek hem aan. Even had ze het idee dat hij haar uitdaagde en dat hij wilde zien wat ze zou gaan doen. Dat was al dat ze nodig had.
Ze schraapte haar keel en keek de professor met een neutraal gezicht aan. ‘Mijn excuses Professor,’ loog ze, ‘maar helaas waren de vazen met lelies omgevallen in de kelder.’ Ze zag Snapes gezicht vertrekken toen ze de naam van de bloemen uitsprak en lachte sluw. ‘We moeten natuurlijk niet hebben dat zo’n prachtige bloem beschadigd, toch? Want je hoeft er maar één stukje vanaf te breken en het groeit nooit meer aan.’
Het was doodstil in de klas. Eleanor stond met een hand in haar zij en keek Snape strak aan, niet van plan haar blik van hem te verwijderen. Hoofdjes draaiden zich om naar Snape en iedereen wachtten in spanning af wat de professor nu zou ondernemen, duidelijk verward door Eleanors plotselinge weerwoord.
De professor krulde zijn lip en vernauwde zijn ogen. ‘Nee,’ sprak hij, ‘dat willen we inderdaad niet.’ Hij wees met een kromme vinger naar het lege tafeltje en Eleanor liep er met geheven hoofd op af. Ze nam plaats en keek toe hoe Snape zich –nog met zijn ogen op haar gericht- omdraaiden en achter zijn bureau ging staan. Ze glimlachte geniepig naar hem en hij wende zijn blik af. Eleanor kon niet geloven hoe ze zich voelde op dit moment. Het was alsof ze net de duivel had uitgedaagd met zijn eigen spelletjes en had gewonnen. Ze had hem belachelijk gemaakt voor de hele klas en had hem op zijn plaats gezet.
‘Ik had niet gedacht dat je dat in je had, grondgraver,’ klonk opeens een rauwe stem naast zich die toebehoorde aan Draco.
Eleanor voelde de rillingen over haar rug lopen, maar het waren geen akelige rillingen. Ze keek hem aan en glimlachte. ‘Je kent me lang niet zo goed als je denkt, Draco.’ Ze keerde haar hoofd weer en probeerde de les te volgen. Het elixer van Euforie had haar lichaam verlaten en had plaatsgemaakt voor de invloeden van de ketting. En gek genoeg, had ze er geen probleem mee. Het was alsof er een knop in haar werd omgedraaid en ze feller werd. Op de pijn na die ze te verduren kreeg, waren de effecten van de ketting behaaglijk. Ze voelde zich machtiger en minder angstig, maar ze wist dat dit gevoel kon veranderden zodra ze het verkeerde zou voelen, denken of zeggen. Geen goede manieren, geen hulp en geen vriendelijkheid, dat was waar de ketting om vroeg, dat wist ze nu. Maar voor een Hufflepuff als zei, was dat een flinke uitdaging. En toch kon ze er niet om heen, als ze de pijn weg wilde houden.
‘Ik wilde de les beginnen met het uitdelen van jullie cijfers,’ bromde de professors stem door het lokaal heen. ‘Uitermate teleurstellend.’
Een paar zuchten weerklonken door de klas heen en paniek verscheen op de gezichten van sommige leerlingen. Professor Snape zwaaide met zijn stok en liet de verslagen door het lokaal zweven, waarna ze bij de eigenaar op de tafel belanden. Een paar krampachtige geluiden van teleurstelling klonken door het lokaal, net zoals het opgeluchte gezucht. Er klonk wat geroezemoes van de leerlingen die hun verslagen met elkaar vergeleken.
‘Stilte,’ blafte Snape, die met zijn felle stem al het geluid had gesmoord. Eleanor pakte haar verslag van tafel en bekeek haar cijfer. Opgelucht haalde ze adem toen ze zag dat het een U was. Ze keek opzij naar Draco’s blad en zag een rode P op zijn verslag gekrabbeld staan. ‘Balen, joh,’ zei ze en hij trok zijn verslag direct van haar weg. ‘Let lekker op je eigen werk,’ siste hij.
Eleanor trok haar wenkbrauwen op en draaide zich om. Dat gesnauw de hele tijd. Kon hij niet één keer normaal reageren?

Aan het einde van de les pakte Eleanor haar verslag van tafel en propte deze in haar tas. Maar nog voordat ze wilde weglopen, werd ze door Snape tegengehouden. Natuurlijk had ze wel verwacht dat dit ervan zou komen, maar hoopte stiekem toch dat hij het door de vingers liet glippen.
‘Mevrouw Whelan, een woordje, alstublieft,' sprak hij op een ijzige toon.
Eleanor slaakte vermoeid een zucht en gebaarde Harry, Hermione en Ron om alvast door de lopen. Ze liep naar Snape toen en ging voor zijn bureau staan. Hij keek op haar neer met zijn priemende ogen. ‘Uw gedrag staat me niet aan,’ zei hij.
Eleanor rolde met haar ogen. ‘Verder nog iets? Ik moet door naar mijn volgende les.’
Snape staarde haar even in stilte aan. Toen nam hij plaats achter zijn bureau en pakte zijn veer uit de inktpot. ‘Ik had niet verwacht dat het ertoe zou komen, maar u mag komen nablijven, met dank aan uw grote mond. Morgenavond, 7 uur, hier in mijn lokaal.’
Eleanor had vaker gehoord van Harry dat hij had moeten nablijven bij Snape en dat hij altijd voor een langdurige bezigheid zorgde. Zelf had ze bij hem nooit hoeven nablijven, wel een keer bij Umbridge, maar verder zorgde ze niet voor problemen. Ze slaakte een zucht en knikte.
‘Wegwezen nu, ik heb meer te doen.’
Eleanor draaide zich om en liep het lokaal uit, waar Ron, Harry en Hermione nog op haar stonden te wachten.
‘Wat zei hij?’ vroeg Hermione nieuwsgierig toen Eleanor pront langs hen heen liep, aangezien ze eigenlijk geen zin had om alles aan hun uit te leggen.
‘Nablijven,’ antwoordde ze kortaf.
‘Niet te geloven dat ik het ga zeggen, maar het was wel terecht.’
Eleanor draaide zich met een ruk om naar Hermione. ‘Hoe bedoel je terecht?’
Hermione keek de twee jongens aarzelend aan. ‘Nou,’ begon ze aarzelend, ‘je zette wel een grote mond op tegen hem.’
‘Boeiend,’ stond Ron Eleanor bij. ‘Snape is een eikel. Je zou bij hem al moeten nablijven als je je pen vergeet.’
Eleanor slaakte geïrriteerd een zucht en liep van hen weg.
‘Ella!’ hoorde ze iemand haar naroepen, maar ze reageerde niet en liep door. Waar bemoeide die drie zich eigenlijk mee. Het was elke jaar hetzelfde, ze staken hun neus weer in zaken die ze niks aangingen, alleen maar zodat ze weer wat te praten hadden. Als ze zich nou gewoon eens niet met iemands leven bemoeiden, dan zouden ze in heel vele minder problemen komen.
Eleanor vertraagde haar passen en staarde naar de grond. Haar hoofd leek even leeg. De gedachten die net aan haar voorbij gingen, waren niet de hare. Ze was geïrriteerd, maar zo boos was ze toch ook weer niet?
‘Eleanor!’ Een hand greep haar schouder en ze draaide zich om. Harry was haar achterna gelopen. ‘Wat was dat net?’
‘Waar heb je het over?’ vroeg ze bits.
‘Dat wat je zei, tegen Snape.’ Hij keek even om zich heen voordat hij verder sprak. ‘Je had het over leliea. Had je het over mijn moeder, Ella?’ Hij keek haar doordringend aan en het zorgde er haast voor dat Eleanor begon te twijfelen over haar antwoord. Verdediging was het enige waar ze nu aan dacht. Ze kon hem niks over het dagboek van haar moeder vertellen, dan zou hij het zeker tegen Ron zeggen en Ron zou naar Fred en George gaan en dan hadden ze de poppen aan het dansen. Lily had haar moeder veel verteld en zij wist ook over Snape, Sarah wist dat de jonge Severus over zijn oren was over Lily en Eleanor meende dat hij er niet vanaf was gekomen. Liefde is sterk, maar het kan zoveel kapot maken en het leek erop dat ze goed gegokt had.
‘Harry, ik moet naar mijn les,' probeerde ze, maar Harry liet haar niet gaan. 'Hoe wist je het?'
'Wist ik wat?'
'Van Snape en mijn moeder.'
Eleanor slaakte een zucht. 'Wat bedoel je? Dat heb je me verteld!' loog ze en Harry fronste zijn voorhoofd. Hij leek even de draad kwijt door haar opmerking en ze greep het moment van zijn twijfeling om weg te komen. 'Weet je wat,' zei ze fel, 'al die beschuldigingen van jullie, ik heb er echt genoeg van. Jullie drie blijven maar zoeken naar een uitweg van school en blijven zich maar overal mee bemoeien om maar in een avontuur terecht te komen. Er kan ook geen jaar voorbij gaan dat jullie je neus eens niet in iemands zaken steken. Je bent geobsedeerd hoor je me, Harry!' De hitte steeg naar haar hoofd en ze voelde haar wangen gloeien. Woest keek ze hem aan. Eleanor had er genoeg van. 'Alles draait maar om jou hier en er wordt geen zier meer gegeven om anderen,' brieste ze. 'Alles wordt je maar op een bordje voorgelegd, leraren kijken niet meer om naar andere studenten. Want zolang de 'Chosen One' maar weet over zijn verleden, is alles goed.' Tranen prikte in haar ogen. Ze meende er niks van wat ze zei, maar het was alsof alle slechte gedachten van de afgelopen jaren in haar naar boven kwamen drijven en haar mond ontsnapte. 'Nou, ik zal je eens wat vertellen, Potter, niet alles draait om jou.' Eleanor draaide zich bruusk om en stoof van hem weg.

Reacties (6)

  • Histoire

    Leuk hoofdstuk!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oh, aan de ene kant is dit niet goed, maar aan de andere kant is t ook weer wel goed
    ...........
    Snel verder

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Hahahahahahahahahahhahahaha dit is echt- ik bedoel- hahahahhahahahaha o my goooosh :'D *Inner Slytherin claps loudly*
    Meest geniale stukje ooit, Leah :'D
    Het is echt zo hilarisch XD Vooral vergeleken met haar normale karakter, en de ''perfecte Harry'' hahahahahhahahah dit is zo geweldig omgosh*O*

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ooo shit

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen