Foto bij Morning sessions

‘Ga je Anne vandaag nog bellen?’
Ik stond met Harry in de keuken het groenten te snijden. Tenminste, Harry was bezig en ik zat aan het keukeneiland op een hoge kruk, een been over het andere bungelend en een grote mok heet water met een smaakje (thee) in mijn handen. Ik vond het totaal geen probleem om al er in blazend te kijken hoe hij zich bewoog, door de keuken, in kastjes zocht en verschillende groenten met een mes van de snijplank in de pan schoof.
‘Hm, denk het niet. Tristan is nu bij haar en als ik haar dit ga vertellen ben ik bang dat hun laatste avond samen wordt verpest. Als we morgen langskomen is dat nadat ik gebeld ben en dan bepaal ik wel wat ik wel of niet vertel.’
Ik fronste even.
Dat hij een halfuur terug de stukgeraakte goederen in de boodschappentas vond toen we de boodschappen uit gingen pakken, was al snel naar de achtergrond gegleden, omdat ik had gelogen dat ik over een stoeptegel was gestruikeld. Harry was lichtelijk bezorgd geworden en gevraagd of alles nu wel goed met me ging. Met rode wangen, die niet alleen door zijn overgave in liefde kwam maar ook door mijn eigen schaamte, had ik schoorvoetend geknikt en hem vervolgens alleen een kus gegeven. Hij nam daar duidelijk genoegen mee.
‘Is dat wel handig?’
Harry draaide zijn hoofd naar me toe. ‘Hoe bedoel je?’
‘Zelf bepalen? Wat goed voor ze is?’
Ik kreeg een norse blik terug voordat hij zich weer zonder iets te zeggen verder ging met het roeren in de pan. Ik wachtte even.
‘Ik denk dat ze graag weten wat er gaande is, Harry. Ze op de dag zelf nog bellen over wat er met hun kleinzoontje en neefje gebeurt geeft hen ook het gevoel van waarde te zijn in zijn én jouw leven.’
‘Probeer je te zeggen dat ik niet om ze geef en ze verwaarloos?’
Ik suste zacht, gleed van de kruk af en liep om het keukeneiland naar Harry toe. Hij bleef stug in de pan staren toen ik naast hem was gaan staan, en ik sloeg één arm om zijn buik heen, terwijl ik met de andere hand zacht het haar uit zijn gezicht en nek streek en over zijn rug liet vallen.
‘Ik probeer te zeggen dat,’ ik trok zacht aan zijn shirt, liet zijn lichaam zacht tegen de mijne botsen, ‘ook zij zo goed mogelijk met alles om proberen te gaan. En ja, Gemma heeft me een tijdje terug wel verteld dat ze af en toe niet zo goed weet wat ze moet doen, omdat ze zo graag bij jou en Tristan – indien dat mogelijk – wilt zijn, maar voelt dat je haar en je ouders op een afstandje houdt. Ze begrijpt, en ik ook, dat je ze alleen maar wilt beschermen voor eventuele emotionele schade.’
Een brok die hij krampachtig door probeerde te slikken. Ik drukte een kus op zijn bovenarm en wist dat hij het door de stof van zijn shirt nog steeds kon voelen.
‘Je hoeft deze last niet altijd in je eentje te dragen.’
Harry glimlachte triest en keek toen pas naar me. ‘Daar ben jij voor toch?’ Zonder mijn antwoord af te wachten zuchtte hij licht voordat hij weg stapte uit mijn greep en naar de glazenkast liep om een glas te pakken. Ik bleef staan en keek toe hoe hij het vulde met water en deze vervolgens, na een paar slokken te hebben genomen, op het aanrecht naast het fornuis zette.
‘Ik kan niet de enige zijn, Harry.’
‘Dat weet ik,’ reageerde hij meteen en hij kneep zijn lippen even op elkaar, ‘maar het voelt wel het veiligst voor mij.’
‘Voor jou, ja,’ glimlachte ik zwakjes terwijl ik weer dichterbij kwam en nu beide armen, met een van de zijne nog tussen ons in, om zijn middel sloeg. Ik wilde mijn wang tegen zijn bovenarm leggen maar hij trok deze er al tussenuit en sloeg deze in plaats daarvan om me heen. Ik staarde naar het pruttelende eten, wat al sinds het begin heerlijk rook, terwijl Harry stilletjes een kus op mijn hoofd drukte.

Een paar uur verder hadden we avond gegeten en daarna samen Charlie op bed gelegd, die daar duidelijk geen zin in had, maar het feit dat zijn beide ouders nu weer bij hem waren deed genoeg. Binnen een kwartier lag hij met open mond in bed te kwijlen. Ik streek liefdevol het haar uit zijn gezicht, met Harry’s aanwezigheid achter me.
‘We moeten deze week maar eens met Hugh en Kate gaan praten,’ zei Harry zacht terwijl hij de deur met een zachte klik achter zich sloot. Ik wendde mijn blik af en knikte toen. Vanuit mijn ooghoek zag ik Harry kijken.
‘Wat is er?’
‘Niets.’
‘Niets?’ Hij kwam dichterbij, legde beide handen over mijn gezicht en draaide deze naar de zijne toe. Hij glimlachte zwak, had twee glinsterende ogen die contact met de mijne zochten, maar ik had ze naar de grond gericht.
‘Voel je je schuldig?’ Zijn twee duimen streken zacht over de huid onder mijn ogen, waar als het goed is ook twee dikke, donkere wallen zaten. Ik probeerde me echter zacht los te trekken, wat er juist voor zorgde dat Harry zijn greep ietsje verstrakte.
‘Het is niet jouw schuld dat Kate rookt en ook niet jouw schuld dat je dat niet wist. Hoe kan je nou achter iets komen als je niet eens weet dat het er is? Laat staan vermoedt?’
Mijn lippen gingen een stukje van elkaar. Een stille, trillerige zucht ontsnapte ertussendoor. Het ontging Harry niet. Hij drukte er zacht een kus op.
‘Ik ben niet boos op je, als dat helpt. Ik bedoel, ik zag jouw gezicht ook wel hoor, toen. Ik ben alleen maar blij dat we het in ieder geval over die kwestie eens zijn.’
‘Over wat?’
‘Roken,’ glimlachte Harry en hij streek het haar uit mijn gezicht, ‘of beter gezegd: níét roken. Dat gaat Charlie over tien jaar ook merken.’
‘En Tristan.’
Harry’s wenkbrauwen zakten, eveneens zijn mondhoeken, en zijn greep verslapte. Ik pakte zijn polsen beet.
‘Het is nog niet te laat, Harry.’
Het enige wat Harry deed was me naar zich toetrekken en zijn mond op de mijne drukken.

Die ochtend ging de wekker om negen uur ’s ochtends, en niet alleen omdat we terug naar Holmes Chapel zouden rijden, maar Harry ook tussen dan en tien uur gebeld zou worden.
Het geluid ging af en tegelijkertijd klonk er gebonk en Charlie’s ongeduldige stem vanbuiten de deur. Harry, die als eerste wakker was geworden, kreunde, voelde de knoop in de maag, werd stil en deed de wekker op zijn telefoon uit.
‘Kom maar binnen, schat,’ riep ik naar de deur terwijl ik zonder iets te zeggen naar Harry’s hand onder de dekens zocht. Toen ik deze vond draaide hij zijn hoofd naar me toe, en twee dikke, slaperige ogen keken terug. Ik glimlachte bemoedigend naar hem en streek met mijn duim over de rug van zijn hand.
Toen ik langs Harry keek zag ik Charlie afwachtend naast het bed staan. Hij keek van mij naar zijn vader en terug. Harry, die mijn blik gevolgd had, glimlachte toen hij Charlie zag.
‘Hey jongen, kom je erbij?’ Zonder op antwoord te wachten tilde Harry de deken op en hielp Charlie met het klimmen op het bed. Met een grote ‘oef’ al was dat wel expres overdreven, ontving Harry het jongetje op zijn borst, die schaterde en direct een pets op zijn borst gaf. Harry pakte zijn polsje echter beet en zei: ‘Nee, Charlie, dat doet papa pijn. Niet doen.’
Charlie gleed met een frons van Harry af en ging tussen ons in liggen, zijn gezicht naar mij toe. Ik bekeek hem geamuseerd.
Het was even stil. Charlie was iets dichter naar me toe gekropen, zodat niet alleen de deken hem warmte gaf, maar ook het lichaam van zijn moeder.
Ik streek zacht, afwezig over zijn haar, merkte dat zijn lichaam weer langzaam begon te ontspannen en vond dat wel prima zo.
Ik keek echter met een ruk op toen Harry’s telefoon weer afging, maar deze keer was niet de wekker.
Harry, die de hele tijd naar mij en Charlie had gekeken, gelegen op zijn zij en zijn gedachten tegelijkertijd ver weg, was ook opgeschrokken en greep direct naar de telefoon. Toen hij de naam zag keek hij even naar me en slikte toen. Ik reikte over Charlie heen weer naar zijn hand en hield deze stevig vast terwijl hij opnam.
Het was fijn dat we in bed lagen. Ik voelde me veilig, en vooral Harry voelde zich prettig. Dit was zijn plekje, waar hij zich letterlijk onder kon verbergen als de hele wereld weer naar hem keek. En hij was bereid het met mij te delen.
Ik drukte mijn tranen weg terwijl ik naar Harry bleef kijken. Terwijl hij op had genomen was hij dichter naar ons toe geschoven, zodat hij bijna tegen Charlie aanlag.
‘Hallo, met Harry.’
‘…’
‘Goedemorgen, John.’
‘…’
‘Uhu.’
‘…’
‘Hm.’
‘…’
‘Oké.’
‘…’
‘En wat is er besloten?’
Ik kon alleen zacht geroezemoes aan de andere kant van de lijn horen en het gesprek volgen ging dus niet. Dat werd alleen maar moeilijker toen Harry’s ogen zich plots met tranen vulden en hij met horten en stoten naar adem hapte. Mijn hand kneep hij fijn, maar ik was te afgeleid om de pijn te voelen. Hij kneep zijn ogen dicht, schudde ongelovig zijn hoofd en hij leek zo gebroken dat ik het ergste vreesde. Ik kon alleen maar met een bonkend hart toekijken en afwachten.


En, wat denken jullie dat er aan de hand is?

Reacties (8)

  • VampireMouse

    Neee :0 het moet van geluk zijn!! Niet ven verdriet :0!

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Oh nee:(

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen