Louis Tomlinson

Opnieuw draai ik me om in bed. Voor de zoveelste keer kan ik moeilijk in slaap komen. Ik weet ook waarom. Ik mis die krullenbol naast me. Ik kan weer gaan trainen maar zelfs dan slaap ik hooguit een paar uur. Harry, kom bij zinnen alsjeblieft. Sue heeft gelijk. Harry heeft het alleen van zichzelf geaccepteerd maar meer ook niet. Anders zou hij na een jaar het wel aan zijn moeder durven te vertellen. Net als onze vrienden. Dit hou ik zelf niet vol op deze manier. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje. Ik ontgrendel het scherm en selecteer mijn contacten. Als ik daar doorheen scrol, zie ik eerst Niall te voorschijn komen. Waarom zou ik hem hiermee lastig willen vallen? Hij weet het net drie maanden van zichzelf. Hoe kan hij mij dan helpen? Sue? Hoe laat is het eigenlijk? Ik kijk naar mijn wekker. De rode cijfers geven aan dat het half twee is in de nacht. Ik draai mijn hoofd weer en blijven er twee namen in gedachten gaan. Niall of Sue. Voor ik het weet, heb ik op Nialls naam getikt en op het groene telefoontje.
“Met Niall,” hoor ik als de telefoon een paar keer over is gegaan.
“Sorry, ik wilde je niet...” Een snik belet me om verder te gaan. Hij is wel de enige die weet waar ik mee zit. De enige waar ik echt mee kan praten.
“Lou, twee dingen.” Nialls stem klinkt alsof hij wakker is. “Wat is de code van je poort en waar ligt de reservesleutel?”
“Zou je echt...”
“Ik kom naar je toe, idioot. Ik ben al uit bed.” Door zijn woorden, ben ik even sprakeloos maar dan geef ik hem de code van de poort. Net als dat ik vertel dat er een reservesleutel onder de mat ligt. “Ik kom eraan.” Daarna is de verbinding verbroken en draai ik me op mijn buik met mijn gezicht in mijn kussen. Waarom is dit zo moeilijk? Waarom?

Pas als ik voetstappen op de trap hoor, weet ik dat Niall er is. Vrienden voor het leven, gaat het door me heen. Dan gaat de deur open en weer dicht. Vervolgens zit hij bij me op het bed.
“Kom hier.” Niall draait me zelfs iets om. Het maakt me niet uit dat hij mijn tranen kan zien. Woorden lijken overbodig te zijn want dan ligt hij naast me en trekt hij me tegen zich aan. “De nachten zijn altijd de ergste,” fluistert hij en troost hij me met een hand over mijn rug.
“Ik weet het echt niet meer,” snik ik.
“Dat is ook niet zo vreemd,” zegt hij en geef hij me een kus op mijn wang. Het is fijn om een paar armen om me heen te voelen. “Ik kan echt wel zien dat je moe bent. Als gevolg van slapeloze nachten.” Voorzichtig maakt hij me los uit zijn armen. “Geef me twee tellen.” Niall staat op en zie ik dat hij zijn shirt en broek uittrekt. Mijn blik gaat vanzelf over hem heen. Hij ziet er niet slecht uit. Daarna komt hij bij me in bed liggen. “Ik laat je zo niet alleen.” Blij en dankbaar, laat ik me weer in zijn armen trekken. Waardoor ik met mijn hoofd op zijn borstkas lig. Zijn hartslag werkt kalmerend en rustgevend tegelijk.
“Dank je,” mompel ik en merk ik dat ik rustiger word.
“Altijd Lou. Altijd.” Niall gaat met zijn hand door mijn haar. Wat een heerlijk gevoel is. “Je kunt me altijd bellen als er iets is. Al is het midden in de nacht,” verzekert hij me. Hij heeft een heerlijke geur, besef ik me.
“Dank je,” fluister ik en zak ik langzaam weg.

~****~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen