Foto bij Shudder

HAEVN - Where The Heart Is (echt)

Hij probeerde zichzelf tot rust te manen want John hing nog steeds aan de telefoon en hem ongemakkelijk laten voelen wilde hij niet.
Mijn vingertoppen werden nat toen ik zijn tranen wegveegde. Mijn hand bleef liggen, streek zacht over en door zijn lange haar terwijl hij zijn ogen dichtgeknepen had, zijn gezicht tegen mijn hand gedraaid en ondertussen nog steeds naar de andere kant van de lijn luisterde. Charlie had alleen even geïrriteerd gemompeld maar was toen weer verder gaan slapen.
‘Oké, natuurlijk zal ik er zijn. Hij is alleen wel op dit moment in Cheshire maar ik kan hem wel gaan halen, dan.’
Mijn mondhoeken zakten en ik staarde Harry aan. Zijn ogen ontmoeten ging echter niet, want hij had ze nog steeds angstvallig dichtgeknepen.
‘Oké, dank je wel. Tot dan.’
Ik was stil toen hij de telefoon van zijn gezicht haalde, ophing, en het op het nachtkastje legde. Ik bleef stil toen hij weer in dezelfde positie kwam liggen, zijn betraande gezicht naar mij en Charlie toe, en was nog steeds stil toen zijn blik van mij naar Charlie dwaalde en zijn onderlip weer begon te trillen.
‘Harry...’
Tranen blonken weer in zijn ogen en hij draaide abrupt zijn rug naar ons toe om niet alleen zijn gezicht te verbergen maar ook om zijn snikken te smoren. Met bonkend hart zag ik hoe zijn schouders schokten terwijl hij zich kleinmaakte, en ik klom voorzichtig over Charlie heen.
Zonder iets te zeggen stak ik een arm onder zijn nek en onder zijn oksel door, zodat als ik mijn eigen handen weer vast zou pakken ik hem bijna in een houdgreep zou hebben. Maar dat had ik niet. Ik had mijn handen op zijn borst, strijkend, strelend, figuurtjes makend, terwijl mijn kin op zijn lichtschokkende schouder rustte en ik hem er af en toe op kuste. Als ik omlaag keek kon ik alleen de zijkant van zijn gezicht zien, die vertrokken en recht vooruit gericht was. Met een brok in mijn keel boog ik naar hem toe en drukte een kus op een wang. Deed er nog een stuk of drie, vier, vijf achteraan, knuffelde hem wat steviger, fluisterde net iets harder dat ik van hem hield, hield hem dicht tegen me aan.
Zijn handen vonden de mijne, zijn gezicht draaide naar de mijne toe en ik trok me ietsje terug zodat we elkaar aan konden kijken. Hij had dikke, rode ogen, een rode, lopende neus en was lelijk. Maar god, ook zo mooi.
Ik streek zacht over zijn haar, glimlachte zwakjes toen ik hem dat ook zag doen en kuste hem op zijn schouder.
‘Het besluit is hoogstwaarschijnlijk genomen. Tenminste, we moeten naar het kantoor en daar een aantal dingen ondertekenen. Caroline zal er ook zijn.’
Ik hield even mijn adem in, durfde het bijna niet te vragen.
‘En wat houdt dat in?’
En toen pas, voor het eerst die ochtend, begon Harry te grijnzen, van oor tot oor, de tranen die nog steeds af en toe druppelden, maar zijn lach was meer aanwezig, en met grote ogen hoorde ik aan dat Tristan van Harry was. Nu voor altijd.
Vrijwel meteen trok Harry me tegen zich aan, zich op zijn rug draaiend en mij half bovenop hem trekkend, en ik liet het sprakeloos allemaal toe.
‘O, mijn god,’ mijn stem sloeg over, ik klemde mezelf tegen zijn lichaam aan en staarde met wijde ogen naar de muur.
Het was doodstil. Alleen Charlie’s regelmatige en onze haperende ademhalingen waren te horen. Toen tilde ik mijn hoofd op om naar Harry te kijken en zag hem juist met een uitdrukking die ik niet kon plaatsen naar het plafond staren. Mijn ogen prikten.
‘Hij is van jou... echt van jou?’
Harry begon te knikken, langzaam, en toen vertrok zijn gezicht weer in een grimas. Ik haalde ons beide overeind en sloeg mijn armen toen om hem heen.
Ik liet hem zo lang nodig was aan mijn schouder huilen.

Sneller dan had gehoeven zaten we in de auto, omgekleed en de maag gevuld, op weg naar Holmes Chapel. Ik was achter het stuur gaan zitten omdat Harry nog een paar telefoontjes moest plegen en sowieso te emotioneel was. Vooral met het vooruitzicht niet alleen zijn familie te zien en hen het heuglijke nieuws te kunnen vertellen, maar ook eindelijk zijn zoontje in zijn armen te nemen met de wetenschap dat het voor altijd zou zijn.
Van de vele keren dat ik opzij keek om hem te checken zaten er een paar bij waar ik hem met tranen in zijn ogen naar de weg zag staren. Mijn ogen prikten af en toe, maar mijn hart bonkte altijd. Altijd naar hem toe.

Eenmaal aangekomen was Harry de auto al uit voordat we überhaupt stilstonden, en ik wilde hem een waarschuwing naroepen, maar hield me in toen ik hem met een drafje naar de voordeur zag lopen. Terwijl ik even later Charlie uit zijn stoeltje haalde was hij al open gedaan door Gemma, die Harry verrast had geknuffeld. Ze bleef staan wachten op ons.
‘Hey, hallo,’ glimlachte ze toen we aan kwamen lopen en ik gaf haar nerveus een knuffel.
‘Wat is er?’ Nieuwsgierig glimlachend bestudeerde ze mijn gezicht zoals Harry altijd zo goed kon doen, en al glimlachend haalde ik mijn schouders op. ‘Niets? Vind het gewoon erg leuk om weer thuis te zijn.’
‘Ja? Was het leuk daar? Emotioneel, zeker?’ merkte Gemma op terwijl we door de gang naar binnen liepen. Charlie had ik al op de grond gezet, waarna hij de woonkamer al binnen was gerend.
‘Het was best wel intens, ja, maar daarover later meer,’ antwoordde ik en ik glimlachte naar haar. Met een verwarde uitdrukking op haar gezicht volgde ze me naar binnen.
Daar trof ik de hele familie aan. Robin en Anne naast elkaar op de bank, zijn arm over haar schouders en Mike in de stoel daartegenover. Zelfs mijn moeder was erbij en zat op de andere bank naast een lege plek, waar waarschijnlijk Gemma moest hebben gezeten. Nu had echter Harry er plaatsgenomen met een Tristan op zijn schoot, die zijn armpjes om zijn nek had geklemd en ook niet van plan leek te zijn zijn vader binnenkort los te laten. Al vond Harry het duidelijk niet erg. Hij glimlachte van oor tot oor.
‘Hoe was het in Amerika?’ vroeg mijn moeder aan ons terwijl Anne was opgestaan om drinken te pakken.
‘Heel erg leuk, nogal intens, maar het was ook wel gaaf even weg te zijn,’ antwoordde ik en ontmoette Harry’s blik. Het was vol met opwinding, liefde en geluk, en alleen ik kon het op dat moment zien. Haastig wendde ik mijn blik af om niet al iets per ongeluk te verklappen door bijvoorbeeld een gezichtsuitdrukking. Dat leuke gedeelte liet ik aan Harry over.
We waren een halfuur en vele gespreksonderwerpen verder, voordat het eindelijk op Tristan’s voogdij viel. Hij en Charlie waren allebei in de eetkamer aan het spelen, maar nadat Anne nieuwsgierig had gevraagd hoe het daarmee ging had Harry de twee jongens erbij geroepen.
‘Ja, ik wil ze er allebei graag bij hebben, want,’ zijn ogen schoten even mijn kant op, en ik knikte hem bemoedigend toe, ‘we hebben weer nieuws.’
‘O?’ Anne’s stem klonk rustig maar ik zag de onrust en zenuwen in haar ogen. Ook de hand die die van Robin vastpakte.
Harry begon te praten, een beetje hoe het de afgelopen tijd was gegaan, met Tristan en Charlie die nu klierend op de grond tussen ons in zaten, en ik zag hem emotioneel worden. Meerdere keren keek hij omlaag naar de twee kinderen, knipperde hevig en herpakte zichzelf elke keer weer. Maar de vochtige ogen bleven.
‘Ik ben vanochtend dus gebeld...’ Harry haperde even, ik keek rond de kamer en zag ieder strak hem kijken, half glimlachend, half in hun broek poepend. Ik gaf ze geen ongelijk.
Harry’s stem trilde en sloeg bijna over toen hij weer sprak.
‘Het was spannend, maar... het is besloten. Dit is het.’
‘En...?’ Anne was op het puntje van de bank gaan zitten. Ik hield mijn adem in, voelde de brok in mijn keel maar kon hem niet wegslikken. Vooral niet toen ik naar Harry keek en hem zijn mond open zag doen, maar er niets uit hoorde komen. Hij klapte hem weer dicht, liet zijn hoofd hangen voordat zijn schouders weer licht begonnen te schokken.
Het was doodstil toen ik opstond, naar hem toeging en tussen hem en mijn moeder in ging zitten, een arm om hem heen sloeg en met de andere een van de zijne pakte. Ik kneep zachtjes, probeerde hem te zeggen dat hij het nu echt moest vertellen, want ieder in deze kamer was gespannen en stond op het punt van barsten.
‘Hij... h-hij is nu van mij.’
De woorden waren maar een zacht gefluister door de woonkamer, maar ze klonken hard genoeg voor iedereen om te horen. Gemma sloeg haar handen voor haar gezicht terwijl Anne er een voor haar mond sloeg om haar snikken te smoren. Robin en Mike staarde juist sprakeloos voor zich uit.
Harry stond tegelijkertijd met Anne op, trilde terwijl hij naar zijn moeder stapte en haar in zijn armen nam.
Moeder en zoon hielden elkaar stevig tegen zich aan, fluisterden dingen in elkaars oren die niemand anders kon horen en ook ik merkte dat mijn wangen nat waren. Ik zag Gemma en Robin elkaar omhelzen. En al die tijd zaten de twee kinderen er verward en zelfs een beetje bang bij. Ik liep naar ze toe, ging glimlachend naast ze zitten en hield ze vast. Charlie kroop tegen me aan, Tristan aarzelde, schoof uiteindelijk maar een klein stukje dichterbij.
‘Het is oké, schatjes,’ ik keek ze een voor een aan, ‘er is niets ergs gebeurd. We huilen juist omdat we allemaal zo blij zijn, want dat kan ook!’
Ik kreeg daarna de kans op adem te komen toen Harry zich tot zijn oudste zoontje wendde en Gemma Charlie oppakte. Ik wilde naast mijn moeder staan die een stukje afstand had genomen, maar ze duwde me zonder pardon terug. ‘Jij hoort daar ook tussen,’ zei ze toen ze mijn onbegrijpende blik zag, en Harry was het er duidelijk mee eens toen hij met uitgestoken arm op me wachtte terwijl Tristan op de andere zat, en me vervolgens in de knuffel betrok. De hand waarmee hij de mijne pakte, trilde hevig.


:D

Reacties (7)

  • Framboise

    Ik heb alles in een week gelezen (ook het 1e deel), en wauw je verhaal is echt super! Ik hoop dat je het gaat laten uitgeven ofzo, want dan kunnen nog meer mensen genieten van dit werkelijk waar fantastische verhaal!! Je hebt er een abo en kudo bij!

    2 jaar geleden
  • biancadokkum

    YESSSSS <3!!! Eindelijk <3!!!!

    super awesome geschreven <3!!!!!!!!!!

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw woehoe!!!!! <3

    2 jaar geleden
  • Twice

    Ahhh, yes yes yes yes!!
    Je wilt echt niet weten hoe blij ik nu ben voor Harry en de rest. (:

    2 jaar geleden
  • fleurence

    Bij het eerste stukje zakje me de moed toch even in mijn schoenen. Maar nu doe ik toch even een vreugdedansje!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen