4:06 PM, 3 JANUARY, New York, NY, U.S.A

Shit, mijn hoofd. 'Auw,' dit is echt pijnlijk. Ik probeer mijn ogen te openen maar het voelt alsof iemand ze heeft dicht gelijmd. Ik probeer het opnieuw, maar weer komt er geen beweging in. Na een diepe zucht probeer ik het nogmaals, met meer kracht, en eindelijk gaan mijn ogen open. Het felle licht schijnt vol door de ramen. Voorzichtig kijk ik om me heen en herken de kamer waar ik me in bevind. Ditmaal reageer ik beter op het zien van de ruimte.
'Great, van alle plekken moet ik hier terecht komen.' Zuchtend probeer ik overeind te krabbelen. Echter blijkt dit moeilijker dan gedacht. Ik grijp me vast aan de
Er schieten allerlei vragen door mijn hoofd. Waar is die Doctor heen? Waarom ben ik hier? Ik moet Coulson zien te bereiken, maar hoe?
Ik pak me vast aan een doos.
'Wacht, de doos staat hier nog steeds? Na alle godsvergeten jaren staat deze doos er nog steeds? Waarom?'
Het lukt me om op de doos te gaan zitten.

'Ja, hij staat inderdaad nog steeds hier.' Klinkt plots een stem.
'Aaah!' Schreeuw ik geschrokken, niet verwacht hebbend dat ik een antwoord zou krijgen. 'Oh mijn goden nog aan toe wie the frick zei dat.' Vraag ik aan de schaduwen om mij heen.
'Ik' Zegt een mannenstem achter me. Verbaasd draai ik mijn hoofd naar het geluid om te zien wie het zei. Ik zie een man met groene ogen van ongeveer 1,86 meter in de hoek van de kamer staan. Hij draagt een geruit overhemd met daaronder een t-shirt. Verder draagt hij Jeans en laarzen. 'En wie ben jij en wat doe je in mijn huis?'

'Mijn naam is Dean. Dean Winchester. En jij moet hier weg.' zei de man. Eerlijk gezegd ziet hij er nog best wel goed uit.
'Graag zou ik gaan, Dean. Maar ik wil graag eerst weten hoe ik hier terecht ben gekomen en wat je met de Doctor hebt gedaan?' zeg ik. De kans is dat onderhand heel New York City mij heeft gehoord, na mijn schreeuw van daarnet. 'Oh en je hebt nog niet mijn tweede vraag beantwoord.'
'Dat eerste wilde ik net aan jou vragen. En over je tweede vraag, hij zit in de kamer hiernaast. Ik vraag me af of het goed met hem gaat, hij doet een beetje anders? Hij praat in zichzelf en zegt allemaal aparte dingen? Oh en wat ik in dit huis doe? Om eerlijk te zijn, ik heb geen flauw benul. Ik heb hier ooit voor een tijd met mijn broer gewoond. Eerder deze week dacht ik hier aan terug en besloot ik terug te gaan. Wie ben jij?'
'Agent Corona Casey Braveheart' antwoord ik zijn vraag.
'Agent van wat? FBI? NCIS? CIA?' Vraagt Dean mij wantrouwend. Dat gevoel is wederzijds.
'Strategic Homeland Intervention Enforcement and Logistics Division. Ik weet het, dat is een hele mond vol. Daarom we zeggen meestal gewoon S.H.I.E.L.D.'
Hij knikt en helpt mij overeind om vervolgens meteen weer afstand te nemen. Het is duidelijk dat hij mij niet vetrouwd. Niet dat dat een probleem is, ik vertrouw hem ook niet.

Eenmaal overeind voel ik meteen mijn hoofd kloppen. Het voelt alsof Goldilocks met Mjolnir op mijn hoofd aan het slaan is. De gedachte van Thor doet mij meteen denken aan de rest van de Avengers, de afgelopen dagen heb ik geen enkel bericht van hen gehad. En na mijn verdwijning van San Francisco zou ik toch wel een bericht verwachten van iemand van hen of S.H.I.E.L.D. Zelfs niet een flauwe pun van Clint.
'Ooit vermoord ik hem en zijn grappen.' mompel ik zachtjes in mezelf.
Ik neem een diepe hap adem en loop naar de deur. Achter de deur is de kamer waar "De Doctor" zich bevind. Op het moment dat ik de kamer in loop hoor ik Dean nog iets roepen over wie ik ga vermoorden.

'Niemand, Assbutt. Niemand.' zeg ik tegen hem waarnaar ik door de deur loop.
In de kamer staan een grote klerenkast, een bureau en een bed. Op het bed zit de Doctor. Hij is (naar wat het lijkt) tegen zichzelf aan het praten.
'Doctor, gaat het?' vraag ik voorzichtig met een zachte stem, in de hoop hem niet te laten schrikken.
Zijn hoofd schiet omhoog en hij kijkt me verbaasd aan. Ik glimlach naar hem.
'Je doet het weer.'
Verbaasd kijk ik hem terug aan.
'Sorry, wat doe ik?' Hij kijk me doordringend aan.
'Je glimlach.' zegt hij.
'Ja dat weet ik, Doctor. Ik weet dat ik glimlach. Zo raar is dat toch niet?'
'Ja, de trieste glimlach.' Mompelt hij. 'Het is een glimlach, maar je bent intussen verdrietig.'
Met open mond staar ik naar hem, niet wetend wat ik moet.|
'Ik wou dat je een blije glimlach had, dat staat je veel beter.'
'That makes two of us.' Glimlach ik.
Ineens staat de Doctor op en loopt hij weg, naar de deur. Achter de deur staat de Police Box.

"VWORP VWORP VWORP VWORP"

Langzaam aan begon de TARDIS te vervagen. Na een paar seconden was het volledig verdwenen.
'Okay, dat was raar.'
'Welkom in mijn leven.' fluistert Dean achter me. Ik draai me om zodat ik hem aan kan kijken. 'Dit valt nog in code blauw. Wat een beetje raar betekent. Code Black betekent een overvloed van blauw en heel veel code rood en dat betekent creepy dingen.'
Ik knik. 'Dus als ik dit goed zie, zitten we in mijn oude huis?'
'Als dat 14 west 10th Street is. Dan ja. We zijn in je huis.' Zegt Dean. 'FANTASTIC, ik had gezegd nooit meer terug te gaan.' Roep ik tegen Poseidon-mag-weten-wie. 'Dean, zijn er nog meer mensen of andere wezens in dit huis?' Hij schudt zijn hoofd. 'Nee, die zijn er niet. Niemand kan ons horen.'


4:24 PM, 3 JANUARY, 14 West 10th Street, New York, NY, U.S.A

'Hallo Corona! Heb je me gemist?' schreeuwt Clint naar me. Dit zijn de momenten waarop ik graag een mute knop heb om hem te muten.
Fuck, you gotta be kidding me.
'Wat, Barton! Wat moet je?' Van alle mensen achter de intercom, moest Barton degene zijn die in mijn oortje mag schreeuwen. Tegen Natasha of Fitz heb ik niks. Beide zijn tenminste leuk en niet te sarcastisch. Met Tasha kan je tenminste goed lachen en met Fitz is het ook altijd raak, want sommige woorden kan hij met zijn accent totaal niet uit kan spreken.
'Ik moet doorgeven dat je a.s.a.p. word verwacht in Coulson's office. Oh en waar ben je? Niemand weet waar je bent.' Clint door mijn oortje.
Ik draai me om en loop een paar stappen van Dean vandaan voordat ik antwoord. 'Ik ben in New York, Jerk en ik heb geen idee hoe ik hier ben gekomen. Oh en voor de volgende keer, onderbreek mijn gesprek niet.'
In mijn oortje hoor ik Barton zich verslikken in zijn koffie.
'Dat is lief van je Braveheart. Dat je me een tweede kans geeft.'
'Barton jij... Twat! Gewaagd van je om aan te nemen dat je überhaupt een eerste kans hebt gekregen, laat staan een tweede. Trouwens, is het mogelijk een quinjet mijn kant op te sturen?' Er komt een dag dat ik hem vermoord in zijn slaap. Of zijn gehoorapparaat steel. Dat is ook een oplossing.
'Is geregeld Corona. Hij vertrekt over een uur vanaf JFK terminal 1.' Geeft Barton door. 'Ik zie je op de base.'
'Liever niet, Clint. Liever niet. Ik heb al genoeg dingen aan mijn hoofd dan Legolas die als een unicorn achter me aan hupst. Dankje.' Een hupsende Clint Barton is erger dan als Aliens, rijdend op bloempotten vermomd als een verjaardagskaart die proberen een mierenhoop over te nemen, omdat ze denken dat de mierenhoop onze (aardse) commandopost is.

'Dean. Het spijt me, maar ik moet gaan. Als je weet hoe een van ons twee hier terecht is gekomen laat het me weten.'Vertel ik hem terwijl ik hem een kaartje overhandig met mijn contactgegevens. Blijf zolang als je wilt in dit huis. Doe ermee wat je wilt. Ik heb het toch altijd gehaat.' en met dat gezegd te hebben loop ik de kamer uit.
'Goodbye Casey.' zegt Dean terwijl hij naar de trap loopt.


4:31 PM, 3 JANUARY, 14 West 10th Street, New York, NY, U.S.A

Terwijl ik op de trap bij het huis neerplof haal ik mijn telefoon te voorschijn. Met een paar simpele swipes zit ik bij mijn berichten.

Corona Casey: Hi Mr. Stark, Kan je me een lift geven naar JFK?
Stark: AHUM!
Corona Casey: Sorry, Hi Tony
Stark: Sure, waar ben je nu?
Corona Casey: 14 West 10th Street
Stark: Be there in a couple of minutes
Corona Casey: Thanks, I owe you 1


Vijf minuten later stopt er zwart met rode Ferrari voor het huis.
'Hey Casey, hoe is het? Wanneer trek je nou eens in bij mij en de anderen?'
Niet weer, is het enige wat ik kan bedenken.
'Voor zover het mogelijk is voor iemand zoals mij gaat het goed. Waarschijnlijk zal ik nooit in de Stark Tower komen wonen en daar heb ik goede redenen voor.' Ik open het zijportier en stap in. Nog voordat ik mijn gordel heb vast kunnen zetten rijden we al de straat uit.
'Ik heb de tijd. Het is ongeveer een half uur rijden met deze wagen. Genoeg tijd om te vertellen waarom niet. Niet zeggen dat er teveel mannen zijn. Romanoff en Wanda wonen er ook. Daarnaast, je kan ze met gemak aan.' Tony glimlacht triomfantelijk.

Ik haal diep adem en begin te spreken.
'Reden 1: Clint Barton woont meestal in die Tower en ik weet niet of ik dat overleef. Reden 2: Barton en anderen die ik niet bij naam zal benoemen kunnen mij soms echt op mijn zenuwen werke. En ik wil niet verantwoordelijk zijn voor het vermoorden van een van de belangrijkste helden van de planeet. Reden 3: Ik ben zo vaak weg dat het geen nut heeft om een vaste woonplek te hebben. Een bunk van S.H.I.E.L.D is goed en groot genoeg. Reden 4: Ik...-'
'Okay stop maar ik snap het.' Onderbreekt Stark me. In stilte rijden we verder. Tot Stark weer een nieuw onderwerp bedenkt of mee gaat blèren met de muziek.


5:01 PM, 3 JANUARY, JFK , New York 11430, NY, U.S.A

'Dankjewel Stark.' Er klinkt zacht gekuch naast me. 'Sorry, dankjewel Tony.' Een grote glimlach verschijnt op zijn gezicht en hij grinnikt.
'Geen probleem. En, uh, denk er alsjeblieft nog eens over na. Wij zouden het erg leuk vinden als je erbij komt. Met name Wanda, ze zoekt een leeftijdsgenoot die niet volledig gestoord is. Alsjeblieft?' Vraagt hij wanneer ik de auto uit stap.
Ik begin te betwijfelen of hij er ooit over op gaat houden.
'Sure Tony, Sure. Ik zal erover na denken.' Hij steekt zijn duimen op en start de motor. Ik zwaai nog even als hij wegrijdt.

Na kort gelopen te hebben kom ik aan bij de terminal van de Quinjet. Wanneer ik de piloot zie ben ik zwaar geneigd 180 graden te draaien en naar HQ te lopen. Echter weet ik dat ik mijzelf, en Coulson, daar geen plezier mee doe. Met een zucht loop ik naar de trap van het toestel.
De piloot van de Quinjet wacht me op onder aan de trap.
'Hey Corona. Hoe is het? Ik zie dat je het gered hebt.' grapt hij.
'Fijn om jou ook weer te zien. Jammer dat je nog leeft, Agent Barton.' zucht ik.
'Kom binnen, dan kunnen we meteen gaan. In de koelkast kan je wat drinken vinden.' Ik knik en loop de Quinjet in, om vervolgens plaats te nemen in een van de stoelen. Barton loopt achter me gaat achter de stuurknuppel zit. Ik hoor hem praten met de luchtbegeleiding en zie hem het vliegtuig starten.
'We stijgen eigenlijk best wel snel op.' Clint draait zich om. 'Zei je iets?' Ik schud mijn hoofd.
'Nee niks. Let jij maar op, zodat we niet aangevlogen worden door een ander vliegtuig of een vogel in jouw geval.'

Eindelijk vliegen we horizontaal en niet meer schuin omhoog. Ik word zo misselijk van opstijgen. Blegh. Okay, we hebben koelkasten tegenwoordig in de jets. Dat is eigenlijk best handig. Als je iets van iemand afhakt kan je het makkelijk even in de vriezer leggen. Dat had ik 3 maanden geleden met het hoofd van de Noorse Halfgod Ragnakson. Een van de newbie's hakte per ongeluk zijn hoofd eraf. Gelukkig gebeurde dat vaker bij hem dus zijn hoofd wist precies wat we ermee moesten doen. We hebben zelfs even wat newbie's die rond geleid werden de schrik aangejaagd door ze de vriezer/koelkast te laten openen. Ze renden harder dan Bucky en de Captain. Dat was lachen. Okay waar waren we gebleven. Oh Ja, DRINKEN!!!!
Ik open de vriezer waar ik alleen maar Corona bier aantref.

'Clint Barton. Jij bloody twat! Ik haat je!' Snauw ik naar hem.
'Find your beach girl. Find your beach.' lacht hij met een grote grijns op zijn gezicht.

'Okay. Dit is het. Dit is de druppel. Ik ga mijn naam veranderen, en wel meteen. Ben er helemaal klaar mee.' Ik zet mijn woorden kracht bij door mijn mobiel te pakken en het nummer van Taylor Payrson in te tikken. Na wat fel getikt ben ik twee tickets voor de Giants armer, maar heb ik in ieder geval een andere naam. Soms heeft bij S.H.I.E.L.D. werken zijn voordelen. Met een grote glimlach kijk ik Barton aan.

'Corona, wat heb je zojuist gedaan?' Hoor ik Barton in een zeer geschrokken stem zeggen.
Ik grinnik. 'Clint Francis Barton, vanaf vijf seconden geleden heet ik geen Corona meer. Ik heet nu Celeste Casey Braveheart. Live with it. Je dagen van grappen over mijn naam zijn over.'
Barton begint heel sip te kijken. Wat ik beantwoord met een triomfantelijke glimlach. 10 points to Gryffindor.
Nee wacht. De laatste keer stond ik drie punten achter op Clint. En hij had er 24. Dus dat betekent dat ik er 21 heb, maar met deze erbij dus 22. Yay.

'Zeg Barton, je weet dat ik je aan het inhalen ben?' Grinnik ik.
'Ja dat weet ik.' hoor ik Barton met een zucht zeggen. Een overwinning voor mij. Als ik niet in een vliegtuig zat had ik een vreugde dansje gedaan. Voor een moment overweeg ik om toch in de Stark Tower te gaan wonen. Puur om hem te plagen en te winnen.
'Bereid je voor op een hel Barton, want ik heb zojuist besloten om bij jullie in te gaan trekken.'

Ik hoor Barton wat mompelen en ik ben er vrij zeker van overtuigd dat het iets was als "shit" en "bollocks".
'Zei je iets Barton?' Vraag ik hem onschuldig. Hij draait zijn hoofd naar mij toe.
'Ja, ik zei iets. Ik zei dat niks erger kan zijn dan Budapest.'
'Ah geef toe. Budapest was eigenlijk wel heel leuk. Ik heb nog nooit zoveel lol gehad in stenen gooien.' Met een grote grijns kijk ik hem aan.
Barton keek ineens heel serieus. 'Wij twee herinneren Budapest zeer verschillend.'


Corona Casey: Hey Tony!
Stark: What's up?
Corona Casey: I'm in
Stark: Je bedoelt dat je erbij komt wonen?
Corona Casey: Nee, dat ik mijzelf in een oubliette gooi voor de rest van mijn dagen.
Stark: Fantastic.

Reacties (1)

  • Hyacintho

    Analyse numero dos!


    'Great, van alle plekken moet ik hier terecht komen.' Zuchtend probeer ik overeind te krabbelen. Echter blijkt dit moeilijker dan gedacht. Ik grijp me vast aan de

    Wacht, waar zijn we ook alweer? Wat grijp ik??

    Wacht, de doos staat hier nog steeds? Na alle godsvergeten jaren staat deze doos er nog steeds? Waarom?'

    Wat een intrigerende doos.

    'Mijn naam is Dean. Dean Winchester. En jij moet hier weg.' zei de man. Eerlijk gezegd ziet hij er nog best wel goed uit.

    Goed om te zien dat mijn smaak in mannen totaal niet veranderd is.

    'Ja, de trieste glimlach.' Mompelt hij. 'Het is een glimlach, maar je bent intussen verdrietig.' [...] 'Ik wou dat je een blije glimlach had, dat staat je veel beter.'
    'That makes two of us.' Glimlach ik.

    Ahw.

    'Wat, Barton! Wat moet je?' Van alle mensen achter de intercom, moest Barton degene zijn die in mijn oortje mag schreeuwen.

    Waarom haat Celeste Clint zo erg?? Schat, hij is familie.

    Blijf zolang als je wilt in dit huis. Doe ermee wat je wilt. Ik heb het toch altijd gehaat.'

    BURN IT DOWN, I DON'T CARE.

    En ik wil niet verantwoordelijk zijn voor het vermoorden van een van de belangrijkste helden van de planeet.

    Tbh dat zou wel leuk op je cv staan.

    We hebben zelfs even wat newbie's die rond geleid werden de schrik aangejaagd door ze de vriezer/koelkast te laten openen.

    Wacht, is dit een verwijzing naar Sherlock? En is Ragnakson ergens van? (Zijn naam lijkt op Ragnarok lol)

    Ik heet nu Celeste Casey Braveheart. Live with it.

    Het zou heel grappig geweest zijn als ze juist haar tweede naam veranderd had.

    Stark: Je bedoelt dat je erbij komt wonen?
    Corona Casey: Nee, dat ik mijzelf in een oubliette gooi voor de rest van mijn dagen.

    Ik dacht eerst dat de verwijzing die hier eerst stond een van Les Mis was. Is dit ook weer een verwijzing naar een oud boek? Tenzij ze de Stark Tower echt als een gevangenis ziet...


    Dus de enige reden dat Celeste nu wél in Stark Tower intrekt is zodat ze de competitie tussen haar en Clint kan vergemakelijken? Had ze dat niet eerder kunnen bedenken? Ze had al twintig punten voorop kunnen staan! (En ik ben trouwens een Hufflepuff, niet een Gryffindor, al snap ik hoe populair die quotes allemaal zijn)

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen