Foto bij 006

De volgende dag stak ik drie kaarsjes aan: twee voor mijn broers en één voor Anna’s broer. Ik hoop dat hij het goed had in de hemel en dacht aan mijn broers. Misschien was het beter daarboven, maar toen ik mijn vriendin had getroost met die gedachte, voelden die woorden hol en ik had gewenst dat ik ze terug had kunnen nemen.

De kerk was stil, voor het eerst sinds tijden. Ik probeerde een gebed te bedenken, maar het leek zo egoïstisch om God te vragen de levens van mijn broers te sparen, terwijl mannen overal stierven. Als ik Hem zou vragen al hun levens te sparen, had de kerk niet genoeg kaarsen om te branden. Zou ik Hem durven vragen de oorlog te stoppen? Fluisterend prevelde ik de woorden, maar ik voelde Zijn aanwezigheid niet. Ik vroeg te veel.

De laatste dagen probeerde ik zo min mogelijk thuis te zijn. Ik nam graag extra diensten op en ik besteedde meer tijd in de kerk. Thuis leek mijn moeder elke dag bleek als een geest en mijn vader was zo prikkelbaar dat ik nauwelijks durfde te ademen. Een frons had zich permanent op zijn gezicht getekend, en ik kon het hem niet kwalijk nemen. Zonder mijn broers voelde het leeg en kil in huis en zonder mijn werk had ik geen afleiding van mijn eigen zorgen. Toch had mijn moeder me nodig voor het eten en met tegenzin begon ik de weg van de kerk naar huis.

Ik rilde en sloeg mijn jas dichter om me heen. Het werd al flinker kouder en Emile was nu al meer dan drie maanden weg. Zijn brieven bleven komen, tot mijn grote opluchting. Hij was gestopt te vertellen over de doden, maar ik wist dat ze er waren. In plaats daarvan klaagde hij over de modder en de luizen. Hij maakte grapjes, maar ik was niet gek. Het was lief dat hij ons gerust probeerde te stellen, maar ik waardeerde Leons eerlijkheid meer. Hij sprak van de doden en de dingen die hij elke dag zag en hoe de gezichten van zijn gestorven kameraden hem dag en nacht achtervolgden en hoe verkeerd het geweer in zijn handen voelde.
“Bid voor me,” schreef hij, “want ik word elke dag wakker in de hel.”

Reacties (4)

  • Grace

    Ik wil even reageren en zeggen dat het het met Triumph eens ben. Ik denk dat dat is waarom ik jouw manier van schrijven altijd zo geweldig vind! De directheid heeft soms iets poëtisch en zorgt ervoor dat ik ondanks de relatief korte hoofdstukken dat je schrijft, toch volledig mee in het verhaal zit. Ik denk zelfs dat langere hoofdstukken afbreek zouden doen aan de flow van je verhaal.

    4 jaar geleden
  • LilsEvans

    Ik vind het knap hoe je van haar broers in zo weinig worden en zonder hun fysieke aanwezigheid zulke boeiende en realistische personages te maken.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ik zit me af te vragen waarom dit verhaal me nou zo aanspreekt en ik denk doordat het komt omdat je heel direct schrijft, bij de kern blijft en het verhaal niet 'opleukt' met allerlei overbodige tierelantijntjes. Dat doe je natuurlijk altijd al, maar in dit verhaal vind ik dat toch iets extra's geven. (:

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Sorry dat ik laat reageer, school slurpte even al m'n tijd op.
    Maar in ieder geval, als reactie op je bericht nog (van al bijna een week geleden, oeps) :
    Jaaa ik vind je schrijfstijl zeker leuk hoor! Het kan iderdaad wel liggen aan dat dit een historisch verhaal is, of je schrijfstijl niveau is weer wat omhoog gegaan. In iedergeval zijn je verhalen heel leuk (:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen