Foto bij 82 • Powells hulp




Cedrics lichaam lag roerloos op de grond. Zijn gezicht wit als sneeuw en zijn lippen blauw aangelopen. Harry stond over zijn lichaam gebogen, zijn staf stijf in zijn hand geklemd. Eleanor kon zijn gezicht niet zien, alsof er een duisternis om gewonden zat. Toen hief hij zijn hoofd en keek haar recht aan. Er lag een ijzige blik in zijn ogen en een griezelige grijns op zijn gezicht. Toen hij begon te spreken, klonk zijn stem verduisterd en kil. ‘Voldemort moest mij hebben, maar ik ben de Chosen One. De Chosen One moet blijven leven. Ook als andere daarvoor moeten sterven.’ Hij keek neer op Cedrics lichaam en schudde beteuterd zijn hoofd. ‘Wat een verschrikkelijk verlies.’
Nee!’ krijste ze, terwijl de tranen in haar ogen sprongen. ‘Het is jouw schuld! Door jou is hij dood!’ Een misselijk gevoel overviel haar lichaam. ‘Je had hem kunnen redden, Harry, waarom deed je dat niet?’
Harry lachte onheilspellend en schudde zijn hoofd. ‘Oh, nee. Cedric was een verloren zaak. Ik had hem nog gewaarschuwd, maar hij luisterde niet. Hij was een dwaas. Had je dat maar geweten voordat je hem vaarwel kuste.’
‘Stop!’ Eleanor trok haar staf en richtte deze op Harry. ‘Nog één woord over hem en het zal je bezuren!’ Ze twijfelde niet aan haar actie. Haar arm was gestrekt, zonder enig teken van beven of twijfel. Haar ogen schoten haast vuur en ze zag opeens zo helder dat het haar rillingen bezorgde.
‘Je bluft,’ zei hij uitdagend.
Ze wondt haar vingers nog strakker om het stuk hout in haar hand. ‘Wil je wedden?’
Geklap van vleugels weerklonk door de lucht. Eleanor hief haar hoofd en staarde naar de wolken, waar tussen een gevleugeld wezen naar beneden kwam zweven.
‘Eleanor, nee!’ sprak een heldere stem. Avonmora, haar geliefde uil, daalde neer op de grond voor haar voeten. ‘Je wordt misleid!’ sprak ze waarschuwend.
Eleanor wierp een blik op haar kleine vriendin, maar hield haar staf waar die was. ‘Het is zijn schuld, Avonmora, zijn schuld. Hij is de reden dat ik hem moet missen.’
‘Hoor jezelf praten, kind. Dit ben jij niet. Harry is niet de schuld van Cedrics dood, dat was Voldemort! Voldemort heeft hem vermoord. Dat weet je!’
‘Maar,’ stamelde ze en probeerde het zich te herinneren. Harry, die nog steeds bij Cedric stond, stortte in op de grond. Hij boog zich over Cedric heen en begon te huilen, precies zoals bij de Triwizard Tournaments. Achter haar klonk gegil en paniekerig gejank. Eleanor liet haar staf zakken en staarde naar de jongens. Plotseling ontstond er een groene wolk dat opsteeg vanuit de grond en het omringde Eleanor en Avonmora. De verstikkende lucht liet haar snakken naar adem en ze zakte door haar knieën. Haar longen schreeuwde om lucht en haar keel schuurde pijnlijk. Ze hoestte en greep naar haar hals. Geen lucht, er was geen lucht. De uil op de grond krijste luid. ‘Wordt wakker Eleanor. Wordt wakker!’

Eleanor schoot overeind in bed. Hijgend staarde ze vooruit en ze greep in een reflex naar haar keel. Koortsachtig keek ze om zich heen. Ze was in haar kamer, er was niks aan de hand. Uitgeput legde ze een hand op haar borst en probeerde zichzelf tot bedaren te krijgen. Nog steeds wat beduusd door de droom, liet ze zich uit bed glijden en liep naar de badkamer toe. Ze schonk een bekertje water in en dronk wat. Ze voelde zich in de war. Alsof haar hoofd in tweestrijd was met de waarheid. De uil in haar droom, haar onderbewustzijn, zij wist de waarheid, maar zij verloor het langzaam. De ketting was aan de winnende hand. Eleanor keek op naar de spiegel, haar huid was bleek en ze had wallen onder haar ogen. Ze zag er ziek uit. Emoties verdrongen zich in haar lichaam en ze voelde opnieuw een huilbui opkomen. Niet weer, dacht ze, niet weer.

‘Wat zie je er moe uit,’ merkte Jenna op toen Eleanor plaats nam aan de ontbijttafel. Ze bromde een antwoord en nam een broodje. Met nog minder zin om te praten dan te eten, zakte ze in op de bank. Ze keek op toen ze Harry en Ron de grote hal in zag lopen en sloeg haar ogen neer. Ze durfde hem niet meer aan te kijken na vannacht. Ze had hem van zoveel beschuldigd gisteren en ze had geen idee waar het vandaan was gekomen. Ze had hem het nooit kwalijk genomen dat Cedric te overlijden kwam en ze was juist blij voor hem dat hij wel wist wat er met zijn ouders was gebeurd. Het was de schuld van de ketting. Alles was de schuld van die verdomde ketting. De woede die ze voelde, de vermoeidheid en de pijn die ze moest lijden, zowel fysiek als mentaal, begon zijn tol te eisen en ze kon het voelen. Ze probeerde het zich te herinneren, waarom ze hiermee doorging. Waarom ze vast bleef houden aan die ketting en geen hulp zocht. Maar toen ze om zich heen keek, naar alle leerlingen, zag ze overal een glimlach, puur geluk en vriendschap. Liefde, zag ze, voor elkaar en ze wist het weer. Ze voerde een strijd met het onbekende, om te sparen wat haar lief was.
Eleanor at in stilte haar ontbijt en baande zich daarna een weg door de school voor haar eerste les. Haar eerste les was met de Gryffindors: Herbology. Het was al duidelijk dat de ruzie tussen haar en Harry niet ongehoord was gebleven en hoewel haar vrienden er niks van wisten, waren er toch een paar Gryffindors die geïnteresseerd naar hen omkeken. Eleanor negeerde Harry echter, niet omdat ze dat perse wilde, maar omdat ze zich schaamde. Gelukkig hadden ze vandaag geen praktijkles met Herbology, maar een testje over verschillende soorten aanwezige planten. Eleanor hield zich in de schaduw en deed haar werk totdat ze eindelijk mochten gaan. Ze kon niet gauw genoeg weg zijn, bang dat Harry met haar wilde praten, dus verliet ze de kassen en liep terug de school in.
‘Jij hebt haast!’ Justin greep haar arm vast en ging naast haar lopen. Het was moeilijk genoeg voor hem om haar vlotte pas bij te houden en daarbij lieten ze de rest van de leerlingen ver achter zich.
‘Oh, ja,’ antwoordde ze en glimlachte, ‘ik wilde een ongemakkelijk gesprek uit de weg gaan.’
Justin knikte begrijpend. ‘Ja, ik hoorde al wat geroezemoes achter me in de kas. Waar hebben jullie ruzie om gehad?’ Hij liet haar voor gaan de trap op naar de tweede verdieping en probeerde -terwijl hij soepel de tegenliggers ontweek- naast haar te lopen.
‘Ik had een grote mond tegen Snape en had geen zin om erover te praten. Ik moet vanavond al nablijven, meer hoefde hij niet te weten.’ Ze hield even stil en slaakte een zucht. ‘Ik wilde gewoon niet dat hij zijn neus in mijn zaken stak.’
Justin knikte en kwam naast haar lopen toen ze op de vierde verdieping aankwamen. 'Dat heb je de laatste tijd wel vaker,' mompelde hij.
Eleanor stopte met lopen en keek hem aan. 'Pardon?'
Justin haalde zijn schouders op. 'Nou ja, je bent wat afstandelijker. Niet dat dit nou zo erg is, maar het valt wat op en misschien zijn er mensen die hier niet goed mee om kunnen gaan, of zo.'
Eleanor keek hem aan en liet de woorden even door haar hoofd glijden. 'Oké,' antwoordde ze toen ze niks wist te verzinnen. 'Vind je het erg?'
Justin schudde zijn hoofd. 'Nee, ik heb er geen probleem mee. Je hebt het recht om dingen privé te houden, zeker nu je zo met je ouders bezig bent. Harry, Hermione en Ron hebben de neiging zich gauw in problemen te werken en hun neuzen in zaken te steken die hen eigenlijk niets aangaan. Dit betekend niet dat dit zo slecht is, maar ik kan me best voorstellen dat als het jou overkomt, het irritant is.’
Eleanor glimlachte. Ze was blij dat iemand het met haar eens was. Justin was, in vergelijking met het trio, heel luchtig over dingen en stak niet graag zijn neus in iemands zaken. Als ze iets te vertellen hebben, dan doen ze dat wel, was wat hij altijd zei. Ze wou maar dat meer mensen er zo over dachten.
Ze kwamen bij het lokaal aan en opende de deur. Een paar van de leerlingen zaten al verspreid over het lokaal bij de instrumenten. Viool weerklonk door het lokaal, gezamenlijk met de piano. Eleanor nam plaats bij het rek met fluitjes en Justin nam een gitaar van het rek en begon naast haar wat te tokkelen.
‘Eleanor, kan ik je even spreken?’
Eleanor keek op en zag Professor Powell, de muziekleraar, haar wenken. Ze stond op van haar plek liep naar hem toe. Hij glimlachte vriendelijk naar haar, zoals hij altijd deed. ‘Ik heb begrepen van Professor Snape dat je moet nablijven vanavond?’
Eleanor knikte beschaamd. ‘Dat klopt, professor.’
‘Al lijkt het me sterk dat je dat werkelijk verdient hebt.. Je mag bij mij vanavond de fluiten poetsen en de instrumenten afstoffen. Dat is minder werk dan de archieven van Professor Snape sorteren.’
Eleanor glimlachte opgewekt. ‘En hij stemde daarin mee?’
De professor grinnikte. ‘Ik had al verwacht dat hij mijn voorstel zou afwijzen, dus heb ik het geregeld met het schoolhoofd.’
Ze wilde de man bedanken, maar wetend dat dit haar zou bezuren, praatte ze er omheen. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ antwoordde ze.
De man knikte en wees naar haar plek naast Justin. ‘Het is geen moeite, ga maar weer zitten.’
Eleanor draaide zich om en liep terug naar haar plaats. Ze pakte een Pennywhisle uit het rek en keek toe hoe de professor opstond van zijn plaats en naar het midden van het lokaal liep. ‘Goed, welkom weer allemaal. Ik hoop dat jullie er zin in hebben.’ Hij sloeg zijn handen bij elkaar en keek de klas rond. ‘Ik heb wat bladmuziek voor jullie en ik hoopte dat we een liedje kunnen gaan spelen.’ Hij griste een stapel perkamentbladeren van het bureau en deelde ze uit. Eleanor bekeek de noten op het stuk perkament, deze veranderden automatisch in noten voor een fluit. 'Hé,' zei ze, 'ik ken dit liedje. Het is van de Corrs, die heb ik wel eens op de radio gehoord in het weeshuis,' merkte ze op.
'Dat klopt,' antwoordde de professor. 'ik wil even kijken hoever we hiermee kunnen komen.' De professor pakte zelf ook een fluitje uit het rek en deed de eerste noten voor. Toen liet hij de leerlingen hun gang gaan en nadat de eerste paar regels gespeeld waren, namen ze een korte pauze.
Justin zette zijn gitaar aan de kant. 'Even over ons gesprekje van net,' begon hij en Eleanor keek hem aan. 'Misschien moet je maar wel even met Harry gaan praten en hem uitleggen waarom je zo deed. Het kan zomaar zijn dat hij niet eens weet dat hij zo opdringerig is.'
Opdringerig, dat was het woord dat Eleanor al een tijdje zocht. Er lag een groot verschil tussen Gryffindor en Hufflepuff. Behalve het feit dat Hufflepuffs niet graag een conflict aangingen, leek het haar dat de Gryffindor leerlingen haar er juist toe zetten. Ze bleven zolang prikken en stoken totdat zij zelf ook een ruzie niet kon ontwijken. Harry was opzoek naar een avontuur en hij had blijkbaar het idee dat hij dit deze keer bij haar kon vinden. Hij had dan wel geen ongelijk, maar Hufflepuff dat Eleanor was, bleef ze liever weg van een gevaarlijk avontuur, zeker hier op Hogwarts. En hoewel ze de nieuwsgierigheid van haar tante had geërfd, wist ze zelf ook dat ze een grote fout had gemaakt toen ze achter het mysterie van het runenbriefje aanging. Soms vroeg ze zich af of ze te veel met de Gryffindors omging. Ze mocht ze, daar niet van, maar ze leken haar weg te trekken bij wat als Hufflepuff de norm was. Die gedachte was in tweestrijd met haar, mede omdat de ketting ook zijn deel had in dit gevecht.
Eleanor slaakte een diepe zucht. Misschien moest ze, zeker nu, wat afstand gaan doen van sommige vrienden. Bij de Hufflepuffs wist ze dat ze veilig zat. Zij gingen het onbekende uit de weg en bleven liever weg van het onbekende en respecteerde de privacy van anderen. Hoewel ze had gemerkt dat haar vrienden zich zorgen maakte, ze wist dat zij nooit een ruzie zouden willen veroorzaken voor iets waarvan ze geen bewijs hadden. Het was die zekerheid waar ze dankbaar voor was, zo wist ze dat zij ondanks alles veilig zouden blijven.
Eleanor glimlachte en keek om naar Justin. Voorheen had ze nooit ingezien hoeveel geluk ze had met vrienden als hij. In de eerste jaren op school was ze alleen blij met zulke vrienden, maar zeker na het vierde jaar begon ze in te zien hoeveel geluk ze had. Het was misschien daarom ook dat ze erg dankbaar was dat ze in Hufflepuff was ingedeeld, omdat ze hier betere vriendschappen had ontwikkeld dan ze ooit gedacht zou hebben. Een warme gloed verspreidde zich door haar lichaam. Iets dat ze al in geen eeuwen meer had gevoeld. 'Dank je wel,' zei ze zo zacht als een fluistering. En hoewel ze wist wat er komen zou, ze had geen spijt van die woorden. Eleanor stond op en liep zonder nog wat te zeggen het lokaal uit, om maar te voorkomen dat de pijn die ze straks zou ondergaan, haar geheim zou blootstellen.

Reacties (3)

  • magiclove

    snel verder!
    Arme Eleanor

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Justin is zo lieff
    Arme Ella
    Ik hoop dat iemand haar pijn ziet lijden en haarhelpt,
    Dat mag nu echt wel eens gebeuren!

    5 jaar geleden
  • Altaria

    Awh Justin is wel een schatje

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen