Foto bij Hoofdstuk 8

Ik was doorweekt door regen die met harde slagen neerkwam op mijn lichaam. Met vermoeide passen, verzwaard door het water dat uit de lucht kwam gevallen, liep ik terug naar het Oud Stadhuis. Een harde donderknal deed me trillen, terwijl een felle bliksemschicht net genoeg licht bood om de weg te kunnen bemerken.
Het Oud Stadhuis had het aanzicht van een spookhuis nu de zon achter de hemel was gezakt. Griezelig verlaten, het was de enige manier waarop ik het kon beschrijven. Maar plekken als deze waren nooit helemaal verlaten.
Mijn voeten raakten de eerste trede van de trap die leidde naar de ingang van het reusachtige gebouw, op datzelfde moment besloot de stroom eindelijk terug te keren en begon het lampje bij de ingang twijfelend te branden, alsof het niet helemaal zeker was dat de stroom definitief terug was.
Terwijl de regen me nog steeds een koude douche gaf, hupte ik de trap op. Ik nam meerdere treden tegelijk, gleed bijna uit, maar bereikte de ingang uiteindelijk toch ongedeerd. Ik had mijn hoofd naar de grond gericht, enerzijds uit schaamte, anderzijds uit verdriet. Daardoor zag ik niet dat er nog iemand bij de ingang stond en knalde ik redelijk oncharmant tegen haar aan.
‘Gaat het?’ zei een zachte vrouwenstem.
Half depressief keek ik op. Een meisje van ongeveer mijn leeftijd hield een paraplu over mijn hoofd om me te beschermen tegen de vallende regendruppels, waardoor zijzelf langzaam maar zeker nat werd. Ze had kort, fel krullend, bruin haar en een getinte huidskleur. Haar mintgroene jurkje met roze bloemen erop getekend was te vrolijk voor het stormachtige weer. Ze zag er extreem aardig uit.
En ze was niet blind, al kon het me niet meteen boeien.
‘Ik ben oké,’ zei ik, zonder al te veel emotie in mijn stem te leggen. ‘Bedankt.’ Ik duwde haar opzij en haastte me naar binnen. Pas toen ik midden in de gang stond, merkte ik op dat ze me wanhopig achterna rende. ‘Heb ik iets van je aan?’ vroeg ik gemener dan ik eigenlijk voor ogen had.
‘Je ziet er niet oké uit,’ merkte ze op, terwijl ze haar paraplu dichtvouwde. ‘Ik ben Anya,’ zei ze met een lichte stem. ‘Wat is jouw naam?’ Haar zachte gedrag deed me denken aan dat van een jong, onvolwassen meisje. De onschuld zelf. ‘Hebben ze jou ook opgeroepen?’
‘Ze?’ zei ik ongeïnteresseerd.
‘Zij Die Liefde Verbannen Hebben,’ verduidelijkte ze.
‘Oh… Ja.’ Ik haalde een schouder op. Ik wilde deze meid het liefst achter me laten, maar na alles wat ik tegen haar had gezegd, kon ik me maar beter even vriendelijk opstellen. Grofheid was geen deel van mijn persoonlijkheid (normaalgezien toch), maar vandaag was een uitzondering. Alles, mijn hele leven, leek in het honderd te lopen en ik kon niks doen om het te stoppen. ‘Hebben ze je ook gevraagd?’
‘Om naar het bos te gaan?’ Ze hield haar hoofd een beetje schuin om te peilen of ik het daarover had. ‘Ja.’
‘Ga je mee?’ Een paar druppels regen gleden over mijn gezicht en vielen via mijn kin op de grond, waar ze genadeloos uit elkaar spatten.
‘Ik weet het nog niet.’ Ze was niet het soort meisje dat je op dit soort missie kon sturen. Ze was aardig – te aardig. Ze zou het niet overleven. Of ja, lag er ook een beetje aan wat er nu net in dat vervloekte bos te vinden was. ‘Ga jij mee?’ vroeg ze vervolgens. Ik hoopte dat ze deze vragenronde snel zou afronden.
‘Ja,’ antwoordde ik vastberaden.
‘Hoe… Hoe kun je zoiets belangrijks zo snel beslissen?’ Haar ogen maakten duidelijk dat ze het eigenlijk niet begreep. Misschien was ik ook wel moeilijk te begrijpen; ik begreep mezelf niet eens.
‘Er zijn een paar dingen gebeurd.’ Ik glimlachte, maar voelde de tranen in mijn ooghoeken branden. ‘Dingen die ik recht moet zetten,’ ging ik verder. ‘En ik geloof dat dit de enige manier is.’
Ze knikte, draaide zich om en begaf zich weer naar de uitgang. Wat ze ook besliste, ik zou alles doen om te voorkomen dat ze mee ging. Er waren mensen waarvan je meteen kon zeggen dat ze niet geschikt waren voor bepaalde dingen. En dit meisje was duidelijk niet geschikt voor zo’n gevaarlijke missie; ze zou zichzelf enkel haar eigen dood instorten.
Ik besloot mijn eigen weg te vervolgen. De gangen leken eindeloze doolhoven. Ik wist niet waar ik naartoe moest om Alexander te vinden. Ik ging gewoon op mijn gevoel af en hoopte dat ik het bij het juiste eind had. Na vijf minuten rond gedwaald te hebben – als ik de klok aan de muur mocht geloven tenminste – stuitte ik toevallig op Alexander.
‘Ben je net met kleren en al in het zwembad gesprongen?’ De perfecte openingszin. Hij maakte zichzelf lekker populair.
‘Het regent.’
‘Heb je geen paraplu?’
Overduidelijk wel, natuurlijk… Ik rolde met mijn ogen. ‘Maak me niet bozer dan ik al ben.’ Ik beet op mijn kiezen en keek hem aan. Ik schaamde me voor mijn eigen blik. Het voelde alsof ik een deel van mezelf prijs gaf aan een wildvreemde. Het leek alsof ik mezelf kwam verontschuldigen, wat eigenlijk helemaal niet de bedoeling was.
‘Waarom ben je hier?’ Hij leek oprecht geïnteresseerd, maar ik wist maar al te goed dat de leden van Zij Die Liefde Verbannen Hebben een overtuigend toneelstuk neer konden zetten.
‘Dat weet je best,’ bromde ik.
‘Nee, eigenlijk niet.’
‘Ik zou graag wat meer info willen over de missie,’ zei ik. Ik voelde me klein en nietig, een vlieg gevangen in Alexanders web. ‘Want… Ik ga mee.’ Ik had nooit officieel geweigerd, dus eigenlijk was het niet zo dat ik mijn mening herzag.
Niet helemaal.
Maar toch een beetje.
‘Vanwaar opeens de verandering in mentaliteit?’ vroeg Alexander met een stem die liet uitschijnen dat hij het gevoel had dat hij in zijn opzet was geslaagd.
Omdat het mijn schuld is dat Erin misschien wel morsdood is, dacht ik.
‘Omdat ik de mensheid wil redden,’ loog ik.

Reacties (9)

  • SonOfGondor

    Alexander is echt onuitstaanbaar, zeg

    3 jaar geleden
  • Lorem

    Ik denk dat ik een haatliefde relatie met Alexander heb, want... Ik haat hem. XD

    3 jaar geleden
  • Amren

    Ik begin Jesse's sarcastische gedachten steeds meer te waarderen, maar als Alexander zou kunnen nadenken.. Ik bedoel, welke debiel zou zich laten natregenen als hij een paraplu heeft?

    3 jaar geleden
  • LilsEvans

    Hahahaha "Omdat ik de mensheid wil redden" :') Love it.

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Ik vraag me af of ze niet zelf iets met Erin hebben gedaan om hem zo ver te krijgen dat hij toch meegaat.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen