Foto bij 007

De brieven bleven komen, en ik las ze over en over voor het haardvuur. Het was winter geworden en de kou waar mijn broers over klaagden, leek ook in mijn botten te kruipen. De wereld was donkerder en kouder dan ooit tevoren. De sneeuw, waar ik als kind naar uitkeek, leek Parijs alleen maar killer te maken. Leegte en koud was te voelen in de straten en in de ogen van mijn ouders. Ik durfde nauwelijks meer in de spiegel te kijken, bang hetzelfde gevoel terug te vinden in de mijne.

In het ziekenhuis maakte ik lange uren. Een paar van mijn collega’s, verpleegsters en dokters, waren naar de frontlinies vertrokken. De berichten vanuit de loopgraven waren slecht. Mannen stierven massaal en er kon maar weinig gedaan worden. Toch bleef het idee van vertrekken in mijn achterhoofd. Ik wist dat ik dat mijn ouders echter niet aan kon doen. Mijn moeder zou er kapot van zijn als al haar kinderen naar het front vertrokken. En mijn vader? Ik wist niet zeker wat hij zou zeggen. Zijn oorlogslust was in ieder geval verdwenen. Hij deed maar weinig om ons gezin bij elkaar te houden en spendeerde het meeste van zijn tijd op zijn werk. Ik haatte het om mijn moeder alleen te laten, maar ik was ook blij om weg te zijn van de spanning thuis.

Tegen het einde van mijn dienst kwam Anna naar me toe. Ze had een blik in haar ogen die ik niet helemaal kon thuisbrengen. Het was niet alsof het verdriet was verdwenen, maar er was iets anders. Vastberadenheid? Een deel van haar terneergeslagenheid was weg.
“Justine, ik vertrek binnenkort,” zei ze. Hoewel ze met een zachte stem sprak, klonk ze vastbesloten.
“Naar het front?” vroeg ik.
Ze knikte zwijgend.
“Wanneer vertrek je?”
“Over een week. Ze hebben me de kans aangeboden hoofdzuster te worden en thuis…” haar terneergeslagen blik was weer terug. “ Thuis is er niets meer. Dus ik heb ja gezegd.”
Ik zuchtte. Dat betekende dat we afscheid moesten nemen. Misschien wel voor eeuwig…
“Geen zorgen, Justine. De kans dat er iets met ons gebeurd is heel klein.”
Ik slikte en knikte langzaam.
“Ik ga je missen.”

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Ik denk eigenlijk dat ik hetzelfde had gedaan als Anna (niet grappig bedoeld). Ik zou het niet kunnen om thuis te blijven en niets te doen denk ik...

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ik vraag me af of die moeder het aankan als ze ook weggaat. Drie kinderen naar het front. Brr.

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Hmmm, iedereen daar gaat weg naar het front...
    Vermoed dat ze uiteindelijk weinig anders kan dan zelf ook gaan.

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Oh oh ik verwacht nog steeds dat een van haar broers binnenkort geen brieven meer zal schrijven, wat ik niet hoop natuurlijk.
    Snel verder! (;

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen