Foto bij 83 • Moaning Myrtle




Alsof een zweep om haar hals sloeg, schoot de pijn over haar huid. Eleanor zakte door haar benen en hapte naar adem. Een schrapend geluid ontsnapte haar mond bij elke ademteug die ze nam. Haar nagels groeven in de palmen van haar handen en haar kaken had ze zo strak op elkaar geklemd dat het pijn deed. Tranen stroomden als een waterval over haar wangen. Het voelde alsof haar nek in brandnetels was gewikkeld, waarin vuurmieren krioelden en haar huid aanvielen. Ze probeerde haar gekerm onder controle te krijgen, maar ze wist niet hoelang ze dat nog zou volhouden. Trillend stond ze op. Ze moest zich verbergen, dacht ze. Haar benen kwamen moeizaam vooruit, alsof de ketting al de energie uit haar lichaam opslokte. Een misselijkheid deed haar gal omhoog komen en ze slikte het moeizaam weg. Ze rende de trap af en voelde bij elke trede de ketting weer in haar nek snijden. Een kreun verliet haar longen toen ze beneden aan kwam op de tweede verdieping. Ze rende de gang door, de meisjes wc in en sloot de deur achter zich. Ze liet zich op de grond vallen en schreeuwde haar longen eruit. Ze voelde de koelte van de grond op haar huid en hoe smerig het er ook was, het kon haar niets schelen. De mieren en brandnetels waren verdwenen en hadden plaats gemaakt voor de heten kolen. Alsof ze verhit ijzer op haar huid gedrukt kreeg, schreeuwde ze het uit. Ze krijste, huilde en bewoog ongecontroleerd op de grond, hopend dat iets haar kwam verlossen van de voortdurende pijn. Maar hoeveel pijn ze ook te verduren kreeg, ze bleef standvastig volhouden dat ze haar blijk van dank niet ging terug nemen. Haar vrijheid mocht haar niet worden afgenomen.
'Je zal niet winnen,' kermde ze, voordat de ketting nogmaals helse pijnen op haar huid losliet en ze het weer uitschreeuwde. Zwarte vlekken dansten voor haar ogen, alsof haar lichaam zich klaarmaakten om zichzelf af te sluiten. De tijd leek zo langzaam te gaan. Het leek zeker een half uur te duren voordat de ketting ophield met branden. Haar hals bleef branden, maar de slopende pijn was verdwenen. Met haar ogen gesloten bad ze om verlossing, maar toen ze haar ogen opende was het enige dat ze zag, druppels rode verf op de tegels. Haar handen, trillend als nooit tevoren, strekten zich ernaar uit en ze dipte een vinger in de vloeistof. Toen ze haar vinger naar zich toe bracht, schoot haar hart in haar keel; het was bloed.
Met een ruk schoot ze overeind en taste naar haar nek. Ze rende naar de spiegel en zag de rode vlekken op haar witte blouse. Ze trok de cardigan uit en smeet deze naast zich op de grond. Met trillende handen opende ze de knoopjes en bekeek haar huid. De schrammen die er eerder hadden gezeten, waren verdwenen. Ze waren vervangen door diepere groeven waar bloed uit lekte. Haar hele huid was rood en pijnlijk. Eleanor staarde naar zichzelf en zag de pijn in haar eigen ogen. Ze kon zich niet meer bedwingen, boog zich over de gebroken wastafel en barstte in tranen uit. Haar gesnik galmde door de kamer heen en vulde de doodse stilte.
'Waarom huil je?' klonk opeens een bekende stem en Eleanor draaide zich met een ruk om. Moaning Myrtle was in de kamer verschenen en keek haar met verwonderlijke ogen aan. Toen gleden haar ogen wat naar beneden en keek ze geschokt naar Eleanors nek. 'Eleanor, je bloed!'
'Weet ik!' gilde ze snikkend en liep met trillende benen weg van de wasbak. Ze rukte haar ogen weg van de spiegel en verbood zich nog te kijken. 'Ik kan het niet stoppen! Ik kan er niet aan ontkomen,' riep ze radeloos en zakten opnieuw ineen op de koude vloer. Ze begroef haar gezicht in haar handen en snikte harder. 'I-ik ben niet sterk g-genoeg.'
Ze voelde de koelte van Myrtle's aanwezigheid langs haar glijden en zag hoe haar koude hand haar schouder omsloot. Hoewel geesten niks konden aanraken, was het duidelijk te voelen wanneer ze dichterbij je kwamen.
'Waar ben je niet sterk genoeg voor? Wie heeft je dit aangedaan?' vroeg Myrtle bezorgd. Eleanor verwachte dat ze een aantal pestkoppen verdachtte.
Eleanor haar handen rusten op haar schoot. Ze staarde vooruit en snikte schokschouderend. 'Ik. Ik heb mezelf dit aangedaan. Maar ik kan het niet meer voor mezelf houden. Ik-ik moet het kwijt, Myrtle.'
'Vertel het me dan,' drong de geest aan en Eleanor sprong op. 'Ik kan het niet! Snap je dat dan niet! Mijn dromen, ze hebben mij gewaarschuwd. Het zijn visioenen, ik weet het gewoon.'
Myrtle keek haar onbegrijpend aan. Ze dacht waarschijnlijk dat Eleanor was gek geworden of in de tuinen een zonnensteek had opgelopen. Eleanor draaide zich om toen ze de weifelende blik op haar gezicht zag. 'Laat ook maar.'
'Nee, vertel het me,' zei Myrtle streng, 'die andere jongen kwam ook naar me toe en hij was ook verdrietig en had niemand. Hij voelde zich al gauw beter bij mij.' Ze zuchtte een keer dwalend, waarna ze zich weer op Eleanor richtte. 'Waarom kun je het me niet vertellen?'
Eleanor slaakte een zucht. Haar lip trilde en ze had een brok in haar keel. Het misselijke gevoel nam opnieuw de macht over haar maag. 'Omdat je dan zal sterven.' Het was op het moment dat ze het had gezegd had, dat het tot haar doordrong; Myrtle was al dood.
Eleanor draaide zich om en keek Myrtle aan, die nu weer boven de grond zweefde en haar afwachtend aan keek. 'Myrtle, je bent al dood,' zei ze hardop.
Myrtle's lip begon te trillen en ze jammerde zachtjes. 'Dat weet ik al 50 jaar!'
'Nee, niet huilen Myrtle,' probeerde ze haar te sussen. 'Je kan me helpen.'
Het gejammer van Myrtle hield op en ze keek Eleanor aan. Het was dat ze geen tranen had om weg te vegen, anders had ze dat zeker gedaan, want plotseling leek ze al haar verdriet kwijt te zijn. 'Ik wil ook helpen,' zei ze, 'Je bent anders dan leerlingen hier. Jij maakt mij niet belachelijk en noemt me nooit Moaning Myrtle. En je komt me zelfs bezoeken. Ik wil jou helpen.' Ze was naar haar toe komen zweven en glimlachte. En hoewel Eleanor Myrtle wel vaker tussen de huilbuien had zien glimlachen, leek deze nu meer puur en oprecht; een baad van dankbaarheid.
Eleanor slaakte een diepe zucht en ging op de grond zitten. Het duurde even voordat ze wist wat ze moest vertellen, maar uiteindelijk stroomden de woorden uit haar mond. Elk detail vertelde ze aan Myrtle. Af en toe moest ze stoppen met praten om wat tranen te onderdrukken, maar dat maakte Myrtle niks uit. Ze luisterde aandachtig en zei geen woord totdat Eleanor haar een vraag stelde. Voorheen had Eleanor altijd gedacht dat Myrtle alleen wilde luisteren omdat ze daarmee het gevoel van eenzaamheid wat verloste en ze hierdoor wist dat ze niet de enige was die het zwaar had. Misschien was dat wel zo, maar het meisje was immers haar hele leven al gepest en daarna zelfs nog steeds. Eleanor kon, zeker nu, enorm met haar meeleven. Zij was dan wel nooit gepest, maar in dit jaar, had ze zich nog nooit zo eenzaam gevoeld. En dat terwijl ze zat vrienden had die om haar gaven, maar het feit dat ze met geen van hen echt kon praten, zorgde dat ze zich compleet afgesloten voelde. Eindelijk had ze iemand waarmee ze het kon delen, iemand waarvan ze zeker wist dat ze het niet door zou vertellen aan iemand, in tegenstelling tot de andere geesten.
'Niemand mag het weten, Myrtle. Als wat er in mijn dromen gebeurd waar is, dan loopt iedereen in deze school gevaar en dat kan ik niet riskeren.'
Myrtle knikte begrijpend. 'Ik zal niets vertellen. Behalve die jongen komt er toch nooit iemand hier. Ik had gehoopt dat Harry hier nog zou komen, want dat had ik gevraagd, maar hij is nooit gekomen,' zei Myrtle boos. Eleanor kon zich nog wel herinneren dat hij had verteld dat hij dacht dat Myrtle een oogje op hem had, maar het leek erop dat die tij had gekeerd.
'Voor dat soort beloftes moet je bij een Hufflepuff zijn,' antwoordde Eleanor en lachte schaapachtig. De pijn in haar nek trok nog verschrikkelijk en het zeurde immens. Bij elke draaiing van haar nek, leken de wonden opnieuw open te barsten. Ze stond op van de grond en knoopte haar bloesje verder open, zodat ze deze uit kon trekken. 'Ik moet me hiervan ontdoen, Myrtle. Niemand mag dit zien.' Ze propte het bloesje in de wasbak voor zich en pakte haar staf. Ze richtte deze op de wasbak. 'Aquamenti.'
De bak vulde zich met water en ze probeerde voorzichtig het bloed bij haar nek weg te krijgen. Het was ondertussen al helemaal naar beneden gelopen en slierten opgedroogd bloed tekende haar borst en buik. Ze kreeg het er maar moeilijk af en met elke vinger die over haar huid gleed, beet ze venijnig op haar wang. Het duurde zeker een half uur voordat ze alles had weggehaald en ze de wonden in haar nek nu duidelijk kon zien. Het leek alsof de huid rond haar nek was gaan smelten, waarna tientallen insecten gangen hadden gegraven door haar huid. Het was akelig om te zien. Het leek wel een horrorfilm.
Eleanor deed de cardigan weer aan en griste het doorweekte bloesje uit de wasbak. Ze liep een wc in en propte het bloesje in de stoffige, oude wc. Er kwam hier toch nooit een levende ziel en als dat wel zo was, dan keken ze zeker niet in die smerige wc's.
'Ik reken op je, Myrtle,' zei ze toen tegen het meisje dat boven een wasbak zweefde. 'Ik weet niet precies wat de ketting activeert, maar ik heb wel een idee. Het lijkt er echter op, dat hoe meer ik achter mijn gevoel sta of achter hetgeen sta wat ik zeg, hoe erger ik gestraft wordt. Ik kan mezelf niet meer zijn en dat is blijkbaar wat het wil.' Het bleef even stil en hoewel Myrtle meestal de stilte wel vulde met of gepraat of gejammer, bleef ook zij nu stil. Uiteindelijk liep Eleanor richting de deur. 'Ik kom weer terug,' zie ze tegen Myrtle en opende de deur.
'Volhouden, Eleanor,' probeerde ze haar aan te moedigen. 'Ik wacht hier op je.'
Eleanor knikte en liep de gang op. Ze had zeker de gehele middag op de wc gezeten en had de lunch en Potions les gemist, maar het maakte haar niets uit. Ze had hoop teruggevonden in die vuile wc. Ze had nu iemand met wie ze haar gedachten en gevoelens kon delen, zonder dat ze er bang voor hoefde te zijn dat die persoon zou sterven door haar toedoen. En hoewel ze al doorhad dat de ketting haar erger strafte dan eerst, had ze het idee dat ze zich er samen met Myrtle wel doorheen zou kunnen slaan. Ze hoefde de pijn niet meer in haar eentje te doorstaan en dat stelde haar al veel meer gerust. Eleanor opende de ingang naar de kelder en liep naar binnen. Zoals ze al had verwacht stonden daar haar afdelingsgenoten, nieuwsgierig naar waar zij was tijdens de Potionles. Eleanor keek hen peinzend aan, ze moest nu wel een hele goede smoes bedenken om hier onderuit te komen.

Reacties (6)

  • GoCrazy

    Oh super, nu heeft ze iemand om mee te praten! Go Myrtle! Ik word er eigenlijk gewoon een beetje blij van:D

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Go Myrtle!! Eindelijk iemand met wie Ella kan praten!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Gelukkig kan Ella haar verhaal eindelijk kwijt(flower)xx

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ik ben bij!!! Abo! (:
    Want ik ben super benieuwd hoe dit zal aflopen!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Myrtle!
    Je bent een heldin!
    Arme Ella, maar er is een klein voordeel
    Hiervoor waren brandwonden en die doen meer pijn dan een snee
    Nou zoiets:)


    Okee, nu moet ik naar school! En het miezert of regent, nou het is nat buiten.
    Bedankt voor dat berichtje in dat topic, ik denk wel dat je een vermoeden hebt in welk topicxD
    Natasha stuurde me gisteravond een link:)
    Jullie zijn gewoon allemaal te aardigxD(flower)(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen