Hoofdstuk 37.






Danika Stone – West.

De warme mok thee die in mijn handen was gedrukt was inmiddels leeg, maar de warmte die de beker nog gaf, voelde goed.
Het leek wel voor heel even alsof alles in een wervelwind werd veranderd. Het meisje met blonde lange haren was verdwenen, net zoals de jongen die naar die vreemde sport aan het kijken was. Na enkele stille minuten, en de brandende ogen van de vrouw van de dokter op mij te voelen branden, kwam het kleine meisje ineens aan met de jongen vanuit het bos. Ze drukte hem naar voor waarop ik ze beide even verbaasd, vreemd aankeek.
“Ik ben Jasper” sprak de jongen lichtjes met een Engels accent, ik knikte kort, “zal ik je thuis brengen” sprak hij haast nog stiller, mijn ogen werden even groot.
“Naar Nederlands, dat kan niet” begon ik te piepen, waarop de jongen zijn hoofd schudde, “nee boarding school” grinnikte deze waarop ik brommend begon te zuchtend. De jongen begon stilletjes te grinniken, waarop ik mij maar recht drukte, “niet echt een keus” mompelde ik schouderophalend.
Na iedereen gedag gezegd te hebben in mijn gebrekkige Engels, leidde de jongen mij naar een auto, al snel zat ik in de gordel, en reed Jasper richting het internaat.
“Ik heb meerdere talen geleerd” knikte de jongen stilletjes.
Ik rees mijn wenkbrauwen licht, “welke allemaal” het was haast van schrik mijn stem schoot ook een octaaf omhoog, het was best vreemd.
De jongen wist ineens dat ik Nederlands was, al was dat misschien ook wel verteld door meneer Whiteboard, ik begon al te rillen als ik zijn naam bedacht.
Amy die mijn tolk voor de komende dagen waarschijnlijk zal wezen, ook al wilde deze dat niet.
Ze moest wel, want klikken kon ze als de beste.
Anders hadden ze nooit ontdekt dat ik verdwenen was, voor een luchtje te scheppen toch?
Een nog onaangenamer gevoel spoelde mijn lichaam binnen, mijn gezicht was nu op het gebouw gericht, hier in deze gangen hadden jongens mij pijn gedaan. Mij, bang gemaakt, en hadden deze mijn hechtingen open gekrabd. Een diepe zucht rolde dan ook trillend over mijn lippen, Jasper zijn wenkbrauw rees vragend op, ik schudde koppig mijn hoofd, en perste mijn lippen mogelijk op een nog dunnere streep dan het al zat.
“Oké” zuchtte de jongen, hij stopte op de parking, drukte zijn portier open en met een verbaasde blik keek ik dan ook licht geschrokt, dat Jasper al naast mijn deur deed staan. Alsof hij zich als een echte heer wilde gedragen, iets met etiketten.
Een grinnik rolde over mijn lippen en grijnzend schudde ik mijn hoofd. Meneer Whiteboard kwam al snel naar buiten lopen met Amy achter zich aan. Deze keek licht boos, kattig maar vooral arrogant, meneer Whiteboard schudde Jasper kort de hand, en begon een heel verhaal te vertellen, verbaasd niet begrijpend rezen mijn wenkbrauwen.
Amy begon gemeen te grijnzen, en zond mij verschillende blikken.
Ik moest me duidelijk rustig houden, want ik wilde dat gezicht wel beginnen gaan verbouwen.
Jasper keek mij kort waarschuwend aan, pakte voorzichtig mijn pols beet en trok mij iets naar achter. Verschrikt keek ik de jongen aan, ik had al enkele stappen doen zetten. Zuchtend schudde ik de gemene gedachten weg, en keek ik naar de jongen die nog steeds zijn hand, die overigens ijskoud aanvoelde rond mijn pols. Deze moest nodig is wanten gaan aantrekken, want dit was gewoon te koud, alsof zijn vingers eraf deden vriezen. Ook leek de jongen het te beseffen dat hij me nog steeds vast deed houden, zijn vingers, rond mijn arm, de grip die hij erop gelegd had verdween.
“Amy” gromde de directeur al snel, het meisje, mijn kamer genootje volgde de man een stukje richting de deur.
Jasper draaide mij kort naar zich toe, “ik heb gezegd dat je hechting kapot was, wat technisch gezien ook waar is, en dat je daarom bij ons was” knikte de jongen zoetjes glimlachend.
“Bedankt Jasper, maar je bent me nog wel die talen verhaal schuldig” grinnikte ik, zoetjes.
De jongen knikte bedachtzaam en drukte mij richting het internaat.
“Succes” grijnsde deze zwaaiend, hij stapte in ze wagen en reed zo snel als dat wij gekomen waren weg.
Het erf af, de duisternis weer in.
Sjokkend met lood aan mijn voeten gebonden liep ik naar de ingang van het gebouw waar Amy en de directeur op mij stonden te wachten, beiden keken ze helemaal niet vrolijk. Zuchtend liep ik maar achter het stel aan, al snel kwam ik in een vreemd kantoor, en werd ik ruw op een stoel gedrukt.
Amy ging naast het bureau staan, en keek kort van de directeur naar mij.
Voor heel even hoopte ik een aardige Amy te krijgen, maar mijn vermoeden dat ze arrogant, kattig, totaal niet vriendelijk oogde, was gewoon waarheid.
“Ik ben nu je tolk, zo ook voor de directeur” gromde ze stil, blikkend naar de man.
“Bij het appel, in andere woorden kamer controle was je bed leeg” begon ze stilletjes met haar verhaal.
“Op dat moment, wanneer dat dus gebeurt, het gebouw is afgezocht naar de vermiste, word der een bel gerinkeld, iedereen van zijn of haar bed gelicht. Informatie word verzameld, en al snel kwamen we der achter dat je door het raam naar buiten vertrokken was” ratelde Amy het verhaal op, wat der zich hier allemaal had af doen spelen, in mijn tijd dat ik in het bos en het huis van de dokter, bevond.
Ik keek haar emotieloos aan, en hield mijn masker zo goed in zijn plooi dat ze heel even nog nijdiger ging kijken dan ze al deed.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen