Foto bij 008

Het was op een maandag dat de telegram kwam. Toen ik terug van het werk kwam, zag ik mijn moeder huilen en mijn vader was nergens te bekennen. Iets in me hoopte dat ze gewoon ruzie hadden gehad, maar deze keer leek de stemming anders. Niet zwaarder, maar vol met een andere pijn. Verlies.

Mijn moeder keek geschokt op toen ze me zag binnenkomen, en wendde toen meteen haar blik weer af. Mijn hart leek een slag over te slaan toen ik zag dat ze een stuk papier in haar hand had: een telegram. De gevreesde telegram, waar ik al zoveel over had gehoord. God, laat het niet waar zijn. Laat dit een droom zijn.

Maar het papier dat ze me aanraakte voelde echt. Ik durfde niet te kijken en sloot mijn ogen. Kon ik nog heel even doen of dit niet waar was? Voor een paar seconden? Wie zou het zijn? Emile? Leon? Ze zouden willen dat ik dapper zou zijn. Ik deed mijn ogen weer open en las de eerste regels.
Het spijt ons zeer om u te moeten informeren…

Emile. Het was Emile. De rest van de regels kon ik niet meer lezen, want ik was verblind door de tranen. Alles was wazig en ik wilde schreeuwen. Ik wilde het papier verbranden en doen alsof het niet waar was. Mijn ogen openen en zien dat het maar een nachtmerrie was geweest. Ik wilde morgen weer een brief van hem ontvangen en zien dat ze logen. Dat ze het fout hadden. Dat het niet waar was.

De stilte die hing werd onderbroken door mijn moeders schorre stem.
“Ze begraven hem achter de loopgraven. We kunnen hem niet zien.”
Weer barste ze in huilen of en ik staarde naar de letters, zonder er woorden en zinnen van te kunnen maken. Hij was dood, dan. Kerstmis zou niet meer komen voor hem.

Mijn vader keerde uren later terug en vertelde niet waar hij geweest was. Zijn adem rook naar alcohol, dus ik kon het wel raden. Hij zei niets. Het was pas toen dat ik de kracht had om het papier opnieuw op te pakken en de doodsoorzaak te bekijken. Een granaat, zeiden ze. Ik had het niet moeten lezen, want nu bestonden mijn dromen uit granaten en anonieme begrafenissen. Het gezicht van mijn broer verdween voor eeuwig in de modder en wakker worden was net zo’n nachtmerrie als slapen.

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Eeeen weer kippenvel.

    Ik vind het trouwens een origineel gekozen perspectief, bedenk ik mij. Een vrouwelijke Franse verpleegster. Heel anders dan al die oorlogsboeken die we voor Nederlands moesten lezen op de middelbare. I like that c:

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Aaah. Ja, ik had het ook wel zien aankomen natuurlijk.Ik vind het mooi hoe je de derde alinea hebt beschreven, met het verbranden van de brief.

    5 jaar geleden
  • Helvar

    Mehmeh ): Al was het helaas te verwachten dat één van hen binnenkort zou sterven....

    5 jaar geleden
  • Thuria

    Oh neee arme Emile :'(
    En de vader had moeten blijven om te troosten.
    Maar he, laat Leon alsjeblieft in leven *puppyoogjes*

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen