Foto bij I fell for you ~281~

Severus Snape pov.

Diep in mijn eigen gedachtes zat ik naast Jessica op de bank. De zelfde bank als vroeger, precies de zelfde en ook op de zelfde plaats. Ik slikte toen ik rond keek, zo veel herinneringen, slechte, allemaal slechte. Rechts van de bank stond een aparte zetel, een comfortabele. Ik wist bijna zeker dat die voor mijn vader bedoeld was, het was veel comfortabeler en op een manier neer gezet dat hij makkelijk naar de televisie kon kijken en zijn bier kon pakken. Ik klemde mijn kaken op elkaar en had maar vaag door dat ik mijn handen samen kneep. Er was niks veranderd... Gewoon niks. Allen mijn moeder, ze had een hoop rimpels er bij en leek vermoeid, opgejaagd en neerslachtig. Ik zuchtte en onderdrukte het opkomende schuldgevoel. Nog steeds de zelfde keuken, oud, vies en versleten. De zelfde eettafel waar hij me tegen aan smeet, keer op keer weer. De boeken die niet gelezen mochten worden, de koelkast die er gelig uit zag en waarschijnlijk leeg was op bier na. Zo veel herinneringen tegelijk kwamen bij me omhoog dat ik er licht in mijn hoofd van werd. Zacht voelde ik Jessica haar hand op mijn bovenbeen en met een klap kwam ik terug naar de realiteit. Met een trillerige ademhaling bedacht ik me wat, is verontrustend. Waar is hij?
'Lusten jullie thee?' Ik keek verbaast op naar mijn moeder en schudde mijn hoofd, mompelde een bedankje er achter na. Jessica daar in tegen nam wel de thee aan, niet wetend hoe de thee van mijn moeder was. Ze zette de theepot op tafel neer en schonk twee kopjes in, waarna ze voorzichtig plaats nam op de bank. Het was ongemakkelijk stil en ik keek haar niet aan. Ik wist al dat dit zou gebeuren, een ongemakkelijke stilte viel niet te ontwijken. De laatste keer dat ik haar had gezien, negen jaar geleden, was er slaande ruzie. Onaangekondigd kwam ik langs om haar te zien, maar dingen waren niet zo goed uit gepakt. Op een of andere manier waren we weer uitgekomen op het onderwerp Dark mark, en zo dus ook op Lily. Natuurlijk kon ik een rot opmerking niet achterlaten en zo pakte het dus uit op een hoop geschreeuw, vooral van haar kant af, terwijl ik kwaad midden in de zelfde woonkamer stond, armen over elkaar heen en mijn gebruikelijke kille blik.
'Het spijt me, Severus. Ik was te ver gegaan, over de lijn, Lily... Het was niet jouw schuld. Dat had ik nooit mogen zeggen,' zei ze zacht. Ik keek naar mijn schoot en dacht diep na. Het was zeker over de lijn, daar komt ze niet onder vandaan. Maar aan de andere kant, als ik mijn mond had gehouden was ze nooit geïrriteerd geraakt. En als ze zich niet zo had geërgerd, waren die pijnlijke uitspraken nooit naar buiten gekomen.
'Het is al goed,' bromde ik. Ze zuchtte opgelucht en keek voorzichtig naar Jessica die stil achter me zat verscholen.
'Maar hoe zit het met jou en Jessica hier?' vroeg ze plots, nog steeds op haar hoede. Ik wist niks te zeggen. Wat moet ik daar op zeggen? Ze weet dat er meer tussen ons is dus wat kan er nog meer van belang zijn? Bij die gedachtes zuchtte Jessica en schoof was dichter naar me toe. 'Is ze een...' Ze liet de zin open, maar ik wist was ze bedoelde.
'Ze is een tovenaar, ja,' antwoordde ik stijf.
'Vertel eens meid, bloedstatus? Afdeling?' Natuurlijk, viel te verwachten. Gespannen keek ik haar aan, hopend dat ze geen Gryffindor of Muggle born zou zeggen.
'Uhm...' Begon ze nadenkend. 'Ik... Ik ben een halfblood en zit in Ravenclaw.' Bedachtzaam gleden de donkeren ogen van mijn moeder over haar heen, niet zeker of ze wel in het Ravenclaw beeld paste. Gelukkig geloofde ze het uiteindelijk tochen vroeg er niet veder naar.
'Vertel maar meer, je bent tenslotte mijn zoons vriendin.' Ik klemde mijn kaken op elkaar bij het horen van dat. Ik ben volwassen, geen klein kind die nog een vriendinnetje heeft. Hoe dan ook, er was niet echt een andere term. Helaas.
Na een lange tijd in een ongemakkelijke sfeer gezeten te hebben, was mijn moeder eindelijk tevreden met Jessica. Wel honderden vragen, over van alles en nog wat waren gesteld, geen schaamte. Terwijl hun in gesprek waren, dreven mijn gedachtes weer af naar andere dingen.
De zolder, de kleine ruimte waar ik dagen lang mijn tijd heb uitgezeten tot mijn vader tevreden was. Mijn kamer, zou die er nog zijn? Een rilling gleed over mijn rug bij de gedachte. Nieuwsgierig keek ik naar het plafond, zal alles er nog zo liggen als toen ik vertrok? Of is alles weg gehaald? Weggegooid, verkocht of wat dan ook? Zuchtend gleed mijn hand over mijn bestoppelde kin heen. Ik was alweer vergeten te scheren.
Opeens viel me op dat het opmerkelijk stil was geworden en de ogen van de twee vrouwen gericht op de deur waren. Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik gerommel hoorde vanachter de deur.. Een maar al te bekende stem bromde wat, iets negatiefs, dat zeker. Jessica had haar wand al gepakt, maar ik drukte hem weg. Hij hield totaal niet van magie en zal het dus ook niet fijn verwelkomen als en een stuk hout in zijn gezicht werd geschoven.
'Eileen! Ik hoop dat je niet vergeten bent het bier koud te zetten!' schreeuwde hij van achter de deur. Snel richtte ik mijn blik op het aanrecht waar nog een treetje bier stond. Niet koud... Het voelde als of elk moment mijn hart uit mijn borstkas kon springen, zo hard pompte het mijn bloed door mijn lichaam heen. Maar ondertussen maakte mijn lichaam ook een ongezond aantal adrenaline aan en dat voelde ik maar als te goed. De deur ging open. Hard kwam hij tegen de boeken kast er naast terecht en daar stond hij dan. Hij, de man die mijn leven verwoest heeft en die van mijn moeder. De man die zijn handen nooit thuis kon houden en ons als boksbal gebruikt heeft. Mijn hele lichaam spande zich aan, klaar om aan te vallen, maar dat liet Jessica niet gebeuren. Haar arm was rond die van mij geslagen en hield me stevig op mijn plaats. 'Waar is mijn...' maar zijn harde stem stierf weg toen zijn ogen op mij kwamen. Hij besteedde niet eens aandacht aan Jessica en dat was beter ook. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog en sloot de deur. Ik nam hem in me op, nog steeds zo lang, grote neus en kort donkerbruin haar. 'Zo zo, wie hebben we hier,' grijnsde hij. Hij maakte oogcontact met mijn moeder en knikte naar de koelkast zodat ze wat bier voor hem zou pakken. Vlug stond ze op en haalde een flesje uit de krat die met een luide plop open ging. Hij snakte het ondankbaar uit haar handen en zette de fles aan zijn mond. Dorstig gulpte hij meer dan de helft leeg en zette het naast de televisie neer. 'Kom je weer terug voor een pak slaag? Want dat kan geregeld worden als je nu niet meteen mijn huis uit rot.' Ik keek hem met een vuile trek rond mijn mond aan. Zijn licht bruine ogen gleden naar Jessica en meteen werd die grijns breder en breder toen zijn ogen over haar lichaam heen gleden. 'Wat lief, je bent hier met je vriendinnetje,' zei hij treiterend. Zijn stem laag en uitdagend, gevaarlijk omdat ik sterk de neiging voelde om er op in te gaan, om hem zijn mond te snoeren. Hij nam het flesje weer in zijn handen en dronk het nu helemaal leeg. Met een vieze trek rond zijn mond lande de fles op de grond, maar bleef heel. Mijn ogen volgde het terwijl het weg rolde, stopte toen het in contact kwam met de rand van de kast. 'Eindelijk eens een andere dan die Lily, dat was echt een waardeloos stuk onbenul. Had trouwens wel bij je gepast, zelfde slappe karakter eigenschappen.' Uitdagend keek hij me aan, maar ik weigerde om er antwoord op te geven. Genietend beet hij op zijn lip en kantelde zijn hoofd. 'Maar ja, die is dood.' Grijnzend keek hij me aan en wist dat dit een gevoelige snaar was. Mijn handen trilde van woede en als Jessica me niet stevig vast had gepakt was ik hem allang aangevallen.


@ashleyG: Dankje!(flower)

Reacties (3)

  • Histoire

    Ben ik de enige die wilt dat ze die vader een slag op zijn neus verkopen dan? Van mij mogen ze best vechten. Die vader heeft dat eens nodig!

    3 jaar geleden
  • ashleyG

    Ik voel een bitch fight aankomen :0

    3 jaar geleden
  • Kaffaljidhmah

    Dit kan nooit goed aflopen...:(

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen