Foto bij Hoofdstuk 9

Mijn voet tikte zenuwachtig op de grond, terwijl ik een gevecht voerde tegen de slaap. Te beschaamd om naar huis te gaan, had ik heel de nacht door het Oud Stadhuis gedwaald, wachtend tot Alexander - of eender wie - terug zou komen. Ik had me op de grond kunnen leggen om even te slapen, maar ik stond nogal wantrouwig tegenover deze omgeving - in het bijzonder tegenover de mensen die hier rondhingen.
Alexander had me beloofd dat hij vandaag alles zou regelen. Hoewel ik voelde dat er iets mis was met deze gast, vertrouwde ik hem - op een strikt professionele manier, wel te verstaan.
Mijn telefoon had heel de nacht getrild, maar ik kreeg al kotsneigingen wanneer ik er ook maar aan dacht om op te nemen en de stem van mijn bezorgde moeder te moeten horen. Of nog erger: de beschuldigende stem van Zet.
Op de klok die aan de muur hing kon ik aflezen dat het net zeven uur in de ochtend was gepasseerd. Ik had welgeteld twaalf uur doorgebracht in dit gebouw, en toch leek het alsof er slechts een paar minuten waren gepasseerd. Het was enorm verrassend om te zien hoe snel de tijd voorbij tikte wanneer je je hoofd leeg maakte. Ik had zowel de positieve als de negatieve gedachten uit mijn hoofd gewist. De positieve was ik niet waard, de negatieve kon ik niet aan.
Ik stond aan de rand van een afgrond en als ik mezelf toeliet om ook maar één seconde aan Erin te denken, dan tuimelde ik ervan af. Hoe zalig moest het zijn om op deze momenten blind te zijn, om niet bij iedere blik herdacht te worden aan je eigen stommiteiten? Alles wat ik zag, had een link met Erin. Alles wat ik zag, wilde me van de afgrond duwen.
‘Hallo?’ zei een onzekere stem zo plots dat ik bijna van mijn stoel viel. (Weet je wat, schrap de bijna maar.) Terwijl ik over mijn pijnlijke heup wreef, kwam ik vermoeid overeind. Staan leek een stuk uitputtender wanneer je de neiging voelde om jezelf in bed te leggen en naar een droomwereld te ontsnappen.
‘Waar kom jij opeens vandaan?’ Wat waren mijn openingszinnen toch altijd zo bijster origineel en uitnodigend.
‘Ik stond hier eigenlijk al even, hoor.’
Onmogelijk, dacht ik, maar ik zei: ‘Oh, ik had je helemaal niet opgemerkt.’ Nu die pijnlijke, beschamende woorden eruit waren, vond ik de moed om het meisje dat voor me stond aan te kijken. Ze was een stuk kleiner dan ik en zag er waarschijnlijk jonger uit dan ze was. Haar middelblonde haren waren opgeboden in een strakke, hoge paardenstaart die vrolijk op en neer ging bij iedere beweging die ze maakte. Sproetjes krioelden rond haar neus en haar ogen hadden een bijzonder specifieke lichtbruine kleur die ik nog nooit eerder had gezien. Ze was mooi, op een extreem schattige, stoere en avontuurlijke manier. Op haar rug droeg ze een grote rugzak, en ze was gekleed in een wijde jeansbroek en een los T-shirt, comfortabele kledij dus.
‘Je ziet er echt vreselijk uit.’ Wel, ze was op z’n minst oprecht. ‘Heb je wel geslapen vannacht?’ Hoe oplettend… Maar haar bezorgdheid was wel het minste wat ik vandaag kon gebruiken. ‘Misschien moet je je even neerleggen.’
‘Nee, bedankt, ik red het zo ook wel.’
‘Dat betwijfel ik.’ Man, wie dacht ze dat ze was? Mijn moeder? ‘Slaap gewoon een paar minuutjes. Niemand zal het je kwalijk nemen.’
‘Ik hoef geen bevelen op te volgen van een vijftienjarige trut.’ Wow, wat was ik toch goed in vrienden maken vandaag…
‘Pardon? Ik ben zeventien, hoor.’
‘Kan het mij schelen? Ik dacht het niet.’
‘Je bent echt een klootzak.’ Ze bedekte haar mond met haar handen alsof ze besefte dat ze zonet een vies woord in de mond had genomen, absoluut ongepast voor een meisje met goede manieren. ‘Sorry, ik zou niet zo snel mogen oordelen.’ Ze glimlachte zwak. ‘Maar het is moeilijk als je je zo gedraagt.’
‘Het spijt me ook.’ Ik zuchtte. ‘Het was een zware nacht.’ Erin…
Ze stak haar hand naar me uit en keek me op een vastberaden, haast dwingende manier aan. ‘Ik ben Stevey, aangename kennismaking.’
‘Jesse,’ zei ik kort, terwijl ik haar hand beetnam en voelde hoe ze me haast helemaal door elkaar schudde met haar begroeting. ‘Zeg,’ zei ik toen ik mijn hand los wrikte uit de hare. ‘Ben jij ook hier voor… dat?’ Het voelde als een enorm taboe om over het bos te praten, alsof ik Erins naam ermee vervloekte.
‘Ze zoektocht naar hetgeen wat de mensheid het zicht terug zal geven? Jep, daarvoor ben ik hier. Ik ben ook enorm nobel.’ Ze hield haar hoofd een tikkeltje schuin. ‘Maar jij gaat dus ook mee? Heb je een reden?’ Haar blik werd een beetje sip. ‘Ik denk dat de meesten het voor het geld zullen doen, maar eigenlijk heb ik echt een hekel aan dat soort mensen.’
In deze wereld was geld niet zoveel waard als vroeger. Iedereen kreeg wat hij of zij nodig had, geld zorgde er enkel voor dat je een luxeleventje kon leiden. En met een luxeleventje, bedoelde ik ook echt een luxeleventje. Zonder geld kon je makkelijk rondkomen: levensmiddelen waren gratis en de meeste gezinnen kregen - eveneens gratis - een huis toegewezen dat eigenlijk niks miste. Maar als je een zwembad in de tuin wilde, of bijvoorbeeld een chocoladefontein, dan was je wel verplicht om ervoor te werken, want die dingen waren echt ongelofelijk duur.
‘Mijn reden?’ Erin, Erin was mijn reden, maar dat hoefde niemand te weten. ‘Nee, ik heb niet echt een reden. Alexanders verhaal raakte me, en ik wil gewoon een keertje in mijn leven echt nuttig zijn.’
‘Ah…’
Een lange tijd was het muisstil, totdat Alexander de gang in kwam gewandeld, nonchalant, alsof we op het punt stonden om iets onschuldigs te doen - een pannenkoekje eten, ja hij zag er echt uit alsof hij een pannenkoekje met ons wilde gaan eten. Hij voegde zich bij onze groep, zijn handen in zijn broekzakken en zijn krachtige blik op ons gericht. ‘Twee,’ telde hij. ‘Ik verwacht nog één iemand.’
‘Gaan we met drie?’ Stevey kon wel ontploffen. Haar wangen werden rood en haar gezicht straalde pure woede uit. ‘Drie mensen… Je gaat een groepje van drie mensen op een levensgevaarlijke missie sturen? Hebben we niet op z’n minst vijftig man nodig om een kans van slagen te hebben?’
‘Hij is echt altijd de laat, ik had het kunnen weten,’ voegde Alexander aan zijn opmerking toe, terwijl hij Stevey compleet negeerde. Het scheelde niet veel of het arme meisje zou ter plekke een hartaanval krijgen en neervallen. Haar woede stapelde zich zodanig op dat het me verbaasde dat ze Alexander niet naar de keel vloog om hem te wurgen. Ik snapte haar frustraties, maar als ze had besloten om met een groep onbekenden op een zelfmoordmissie te vertrekken, dan moest ze toch dringend leren om haar kalmte te bewaren.
‘Oh, daar is ie,’ zei Alexander droog, terwijl hij keek hoe een jongen van ongeveer mijn leeftijd aan kwam wandelen.
Het was haat op het eerste gezicht.
Dit zou een zware reis worden…
‘Hallo!’ zei de jongen enthousiast toen hij ons eenmaal bereikte. Ik moest de neiging om hem op zijn gezicht te slaan onderdrukken. ‘Ik ben aanwezig, dus het feestje kan beginnen.’ Hij grijnsde breed, zette zijn hand tegen zijn heup en inspecteerde Stevey en mij grondig.
Net op het moment dat hij op het punt stond zijn mond open te trekken om zijn mening met ons te delen, snoerde Alexander hem de mond. ‘Houd je opmerkingen voor na de vergadering, alsjeblieft.’
De jongen knikte, waardoor zijn haren, die half voor zijn gezicht hingen, heen en weer zwierden. Een kort moment waren zijn helderblauwe ogen zichtbaar, daarna verdwenen ze weer achter het gordijn van zijn bruinblonde haren.
Hij zag eruit als een verwende snotneus, van dichtbij nog meer dan van veraf.
Voordat ik hem verder kon beoordelen, beval Alexander ons om hem te volgen naar de zaal. Eenmaal daar aangekomen, was het eerste wat me opviel niet de enorme open ruimte, maar het meisje dat eenzaam op een stoel zat en met doffe, blinde ogen in het niets staarde.
Het was niet zozeer dat haar aanwezigheid me stoorde, maar het was iets anders: ik had haar eerder gezien, en ik herinnerde me nog goed wanneer.
‘Jij…’ bracht ik onthutst uit. ‘Ik… Jij bent dat meisje van toen!’
Wow, wat kwam ik weer ontzettend goed uit mijn woorden vandaag.

Reacties (12)

  • SonOfGondor

    Nou, wat een groep, zeg... ik ben benieuwd hoe ze het er vanaf gaan brengen

    3 jaar geleden
  • Lorem

    Je wilde gewoon spanning, daarom schreef je niet meteen wie zij ook alweer was.:P

    3 jaar geleden
  • Amren

    Wow, wat kwam ik weer ontzettend goed uit mijn woorden vandaag.


    Ik ben blij dat je het zelf ook inziet Jesse.

    3 jaar geleden
  • LilsEvans

    ja hij zag er echt uit alsof hij een pannenkoekje met ons wilde gaan eten.


    Hahahahaha genius. Hoe kom je erbij?

    3 jaar geleden
  • SelenaGomez1

    'Haat op het eerste gezicht'
    Zalig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen